Στο Αποστολικό ανάγνωσμα της σημερινής Θείας Λειτουργίας (Α’Κορ. 16:13-24), ο Απόστολος Παύλος συμπυκνώνει σε μία φράση το ήθος της χριστιανικής ζωής: «Όλα όσα κάνετε να γίνονται με αγάπη» (Α’Κορ. 16:14). Δεν πρόκειται για μία ευγενική προτροπή καλής συμπεριφοράς. Είναι το μέτρο με το οποίο κρίνεται κάθε λόγος, κάθε πράξη, κάθε διακονία και, τελικά, η ίδια η ζωή της Εκκλησίας.
Γιατί στην Εκκλησία τίποτε δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αγάπη. Η Λατρεία, η προσευχή, η ιεραποστολή, η φιλανθρωπία, η διοίκηση, ακόμη και ο έλεγχος ή η διόρθωση του αδελφού, χάνουν το ευαγγελικό τους περιεχόμενο όταν δεν πηγάζουν από καρδιά αγαπώσα. Γι’ αυτό ο ίδιος ο Παύλος, στον περίφημο ύμνο της αγάπης, υπογραμμίζει: «Αν μοιράσω στους φτωχούς όλα μου τα υπάρχοντα… αλλά δεν έχω αγάπη, δεν ωφελούμαι σε τίποτε» (Α’Κορ. 13:3).
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, σχολιάζοντας την αποστολική προσταγή, παρατηρεί ότι ο Παύλος συνδέει παντού την αγάπη με τις προτροπές του (PG 61, 373). Δεν αρκεί, λοιπόν, να κάνουμε το σωστό· έχει σημασία και το πνεύμα με το οποίο το πράττουμε. Η αλήθεια πληγώνει και απομακρύνει όταν εκφέρεται με εμπάθειαꞏ αντίθετα, ακόμη κι ένας δύσκολος λόγος μπορεί να θεραπεύσει όταν γεννιέται από γνήσιο ενδιαφέρον.
Η αγάπη δεν είναι συναίσθημα ούτε ωραία διακήρυξη. Είναι τρόπος υπάρξεως. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης το διατυπώνει απερίφραστα: «Παιδιά μου, ας μην αγαπάμε με λόγια και με τη γλώσσα, αλλά με έργα και αλήθεια» (Α΄Ιω. 3:18). Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, πάλι, διδάσκει ότι εκείνος που αγαπά τον Θεό δεν μπορεί παρά να αγαπά και κάθε άνθρωπο όπως τον εαυτό του, ακόμη κι αν δυσκολεύεται από τα πάθη του άλλου (Κεφάλαια περί αγάπης Α΄13). Η αγάπη, επομένως, δεν επιλέγει μόνο τους συμπαθείς· χωρά τον δύσκολο, τον διαφορετικό, ακόμη και εκείνον που μας πλήγωσε ή μας αδίκησε.
Γι’ αυτό και η ενορία καλείται να γίνεται σχολείο σχέσεως και κοινωνίας, όπου ο ισχυρός σηκώνει το βάρος του αδύναμου, ο έχων μοιράζεται με τον στερούμενο και όλοι μαθαίνουν να συγχωρούν. «Να σηκώνετε ο ένας τα βάρη του άλλου και έτσι θα εκπληρώσετε τον νόμο του Χριστού» (Γαλ.6:2).
Ο λόγος αυτός αποκτά ιδιαίτερη σημασία στη σύγχρονη καθημερινότητα. Αγάπη είναι να ακούσεις πραγματικά τον άνθρωπο που σου μιλά, αφήνοντας για λίγο το κινητό στην άκρη· να μη διαπομπεύσεις στο διαδίκτυο εκείνον που έκανε ένα λάθος· να προσέξεις τον ηλικιωμένο γείτονα που ζει μόνος· να δώσεις χρόνο στο παιδί που ζητά παρουσία και όχι ένα ακόμη δώρο. Αγάπη είναι να υπερασπιστείς τον συνάδελφο που αδικείται, να συγχωρήσεις μέσα στην οικογένεια, να προσφέρεις χωρίς δημοσιοποίηση.
Ο ίδιος ο Χριστός έδωσε το μέτρο: «Όπως εγώ σας αγάπησα, έτσι κι εσείς να αγαπάτε ο ένας τον άλλον» (Ιω.13:34). Και το «όπως» παραπέμπει στον Σταυρό: σε αγάπη θυσιαστική, ελεύθερη, χωρίς ανταλλάγματα.
Η αλήθεια της αγάπης της και όχι η ισχύς των λόγων της, αποτελούν, τελικά, το σημείο αναγνώρισης της Εκκλησίας μέσα στον κόσμο: «Από αυτό θα γνωρίσουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, αν έχετε αγάπη μεταξύ σας» (Ιω.13:35). Η αγάπη, λοιπόν, δεν είναι σύνθημα. Είναι καθημερινή άσκηση, εκκλησιαστικό ήθος και δρόμος προς τον Χριστό.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 30.08.2026
