«Στηρίζουμε τον Αλέξη Τσίπρα γιατί μπορεί να φέρει προοδευτική κυβέρνηση». Αυτή τη δήλωση δεν την έκανε κάποιο στέλεχος της «ΕΛΑΣ», κάτι το απολύτως δικαιολογημένο. Την έκανε ο Σωκράτης Φάμελλος, ηγέτης ενός άλλου κόμματος το οποίο θεωρητικά λειτουργεί ανταγωνιστικά προς το κόμμα Τσίπρα. Στο σημείο αυτό το φιλοθέαμον κοινό θα μιλούσε για ματς σικέ, για στημένο παιχνίδι που αποσκοπεί στη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης πρόκειται για πρωτοφανή δήλωση, καθώς δε συνοδεύτηκε από ταυτόχρονη παραίτηση του Σ. Φάμελλου από το αξίωμά του.
Στα δημοκρατικά πολιτεύματα είναι απολύτως θεμιτό μέλη και στελέχη ενός κόμματος να το εγκαταλείπουν για να προσχωρήσουν σε ένα άλλο κόμμα. Είναι όμως αδιανόητο, αθέμιτο και αναξιοπρεπές, ενώ παραμένουν στο κόμμα τους να εργάζονται για τα συμφέροντα του άλλου κόμματος. Αυτό συμβαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ.
Έχει δίκιο ο Παύλος Πολάκης ο οποίος ζητά από τον Σ. Φάμελλο να φέρει μέσα σε δέκα μέρες στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ την πρόταση συνεργασίας με το κόμμα Τσίπρα. Τι επιδιώκει με την πρότασή του αυτή ο Π. Πολάκης; Να ακυρώσει τη στρατηγική του Αλ. Τσίπρα για διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και να τον υποχρεώσει σε μία συνεργασία των δύο κομμάτων.
Κάτι που προφανώς δεν το επιθυμεί ο Αλ. Τσίπρας. Θα πήγαινε άκλαυτο το κόλπο του rebranding. Η στρατηγική του είναι, εκτός από τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, και η επιλεκτική προσχώρηση στο κόμμα του μερικών παλιών συντρόφων του. Του φέρνει αλλεργία και μόνον η ιδέα να συνεργαστεί και πάλι με τον Πολάκη, τον Παππά και τη Δούρου.
Την ίδια στιγμή που ο Π. Πολάκης ζητούσε από τον Σ. Φάμελλο την πρόταση συνεργασίας με τον Τσίπρα, ο Νίκος Παππάς έθετε το ζήτημα της οικονομικής λογοδοσίας της κρατικής επιχορήγησης προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Μίλησε για 14 εκατομμύρια. Φαίνεται πως τα όργανα έχουν αρχίσει να βαράνε μέσα στο άλλοτε κραταιό κόμμα και βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή.
Ο Αλ. Τσίπρας αποφάσισε να χοντρύνει το παιχνίδι, μέχρι στιγμής φαίνεται ότι του βγαίνει, όμως απέναντι του έχει σκληρούς αντιπάλους που τυγχάνει να είναι και παλιοί, στενοί συνεργάτες του. Γνωρίζουν πολλά και ο Τσίπρας γνωρίζει ότι γνωρίζουν.
Ήδη η Ζωή Κωνσταντοπούλου άρχισε να μιλά για κάτι κασέτες τις ΕΥΠ που άκουγε ο τότε πρωθυπουργός, για το ότι από νωρίς γνώριζε για δεκάδες νεκρούς στο Μάτι και ποιος ξέρει τι άλλα θα πει. Ο δρόμος μέχρι τις εκλογές είναι μακρύς και οι αποκαλύψεις θα είναι ένα από τα όπλα όσων αισθάνονται πως απειλούνται από το κόμμα Τσίπρα. Όπως θα έλεγε και ο Ντίνος Ηλιόπουλος «είμαστε μία ωραία ατμόσφαιρα».
Είναι λογικό ο Αλ. Τσίπρας να μη θελήσει να εμπλακεί στις αντιπαραθέσεις με τους παλιούς συντρόφους του. Ο νέος του ρόλος επιβάλλει να είναι υπεράνω, ο ηγέτης που φέρνει το καινούριο και δεν ασχολείται με τέτοιες μικρότητες. Όμως, θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα αντιδράσει αν ο σχεδιασμός του αρχίσει να χωλαίνει. Αν οι αντιστάσεις μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ αποδειχθούν ισχυρότερες από το αναμενόμενο και το κόμμα συνεχίσει να υπάρχει υπό νέα διεύθυνση.
Έτσι, η φαινόμενη δημοσκοπική υπεροχή του ενδεχομένως να αμφισβητηθεί.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 14.06.2026
