Η προστασία της παιδικότητας στην ενήλικη ζωή. Γράφει η Φωτεινή Καμπουρίδου

Η ενηλικίωση συχνά συνδέεται με την υπευθυνότητα, την αυτονομία, την επίτευξη στόχων και την ικανότητα να ανταποκρινόμαστε στις απαιτήσεις της καθημερινότητας. Μέσα σε αυτή τη διαδικασία, όμως, υπάρχει ο κίνδυνος να απομακρυνθούμε από ένα σημαντικό κομμάτι του εαυτού μας: Την παιδικότητά μας. Η παιδικότητα δεν αποτελεί συνώνυμο της ανωριμότητας ούτε σημαίνει ότι αρνούμαστε τις ευθύνες της ενήλικης ζωής. Αντίθετα, μπορεί να αντιπροσωπεύει την αυθεντικότητα, την περιέργεια, τη δημιουργικότητα, την ικανότητα να θαυμάζουμε και να χαιρόμαστε με απλά πράγματα.

Το πρώτο βήμα για να προστατεύσω την παιδικότητα που έχω μέσα μου είναι να αναγνωρίσω ότι εξακολουθεί να αποτελεί μέρος της ταυτότητάς μου. Μεγαλώνοντας, δεν χρειάζεται να εγκαταλείψω όλα όσα με χαρακτήριζαν ως παιδί. Μπορώ να διατηρήσω την ανάγκη μου για παιχνίδι, εξερεύνηση, φαντασία και δημιουργία, προσαρμόζοντάς τα στις ανάγκες της σημερινής μου ζωής. Ένα χόμπι, η μουσική, η ζωγραφική, ένα βιβλίο, μία βόλτα στη φύση ή ακόμα και μία αυθόρμητη δραστηριότητα μπορούν να λειτουργήσουν ως γέφυρες με αυτό το κομμάτι του εαυτού μου.

Εξίσου σημαντικό είναι να επιτρέπω στον εαυτό μου να αισθάνεται χωρίς να θεωρώ κάθε συναίσθημα αδυναμία. Το παιδί μέσα μας συχνά εκφράζει αυθόρμητα χαρά, φόβο, ενθουσιασμό, λύπη ή ανάγκη για φροντίδα. Ως ενήλικες, έχουμε την ικανότητα να αναγνωρίζουμε αυτά τα συναισθήματα και να τα διαχειριζόμαστε με μεγαλύτερη επίγνωση. Η προστασία της παιδικότητας, επομένως, δεν σημαίνει ότι επιστρέφω σε έναν παιδικό τρόπο σκέψης, αλλά ότι μαθαίνω να ακούω τις ανάγκες μου χωρίς να τις υποτιμώ.

Παράλληλα, χρειάζεται να δημιουργώ χώρο για ξεκούραση και αυθορμητισμό. Η σύγχρονη καθημερινότητα συχνά μας ωθεί να λειτουργούμε διαρκώς με βάση την παραγωγικότητα. Όταν όμως η αξία μας συνδέεται αποκλειστικά με όσα πετυχαίνουμε, περιορίζουμε σημαντικά τη δυνατότητά μας να απολαμβάνουμε τη ζωή. Η παιδικότητα χρειάζεται χρόνο χωρίς συγκεκριμένο σκοπό: Χρόνο για παιχνίδι, γέλιο, περιέργεια και απλή παρουσία στη στιγμή.

Ένας ακόμα τρόπος προστασίας είναι να θέτω όρια σε ανθρώπους και καταστάσεις που με κάνουν να νιώθω ότι πρέπει συνεχώς να καταπιέζω τον αυθεντικό μου εαυτό. Η ωριμότητα δεν απαιτεί να γίνω ένας άνθρωπος χωρίς ευαισθησία ή ενθουσιασμό. Αντίθετα, σημαίνει να μπορώ να γνωρίζω ποιος είμαι και να επιλέγω συνειδητά πού και με ποιους ανθρώπους θέλω να εκφράζομαι ελεύθερα.

Τέλος, η παιδικότητα μπορεί να προστατευθεί μέσα από την αυτοσυμπόνια. Ο ενήλικας που είμαι σήμερα δεν χρειάζεται να είναι τέλειος. Μπορεί να κάνει λάθη, να κουράζεται, να φοβάται και να χρειάζεται βοήθεια. Αντί να αντιμετωπίζω τον εαυτό μου με αυστηρότητα, μπορώ να του προσφέρω την κατανόηση και την αποδοχή που θα πρόσφερα σε ένα παιδί που αγαπώ.

Η διατήρηση της παιδικότητας δεν αποτελεί άρνηση της ενηλικίωσης· αποτελεί έναν διαφορετικό τρόπο να την ολοκληρώσω. Μπορώ να είμαι υπεύθυνος και ταυτόχρονα αυθόρμητος, ώριμος και ταυτόχρονα δημιουργικός, δυνατός και ταυτόχρονα ευαίσθητος. Το παιδί που υπήρξα δεν χρειάζεται να εξαφανιστεί για να γίνει ο ενήλικας που επιθυμώ. Χρειάζεται, αντίθετα, να βρει έναν ασφαλή χώρο μέσα μου, ώστε να συνεχίσει να μου θυμίζει ότι η ζωή δεν αποτελείται μόνο από υποχρεώσεις και στόχους, αλλά και από θαυμασμό, παιχνίδι, σύνδεση και χαρά.

*Δημοσιεύθηκε στη «ΜτΚ» στις 27.09.2026