Ζούμε σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι επικοινωνούν διαρκώς, αλλά στην πραγματικότητα δυσκολεύονται να συναντηθούν ουσιαστικά. Οι κοινωνίες μας γίνονται ολοένα πιο σύνθετες, οι αποστάσεις μεγαλώνουν και πολλοί αισθάνονται ξένοι ακόμη και στον τόπο όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ο λόγος του Αποστόλου Παύλου στο σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα (Εφεσ. 2:14-22), αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα: «Δεν είστε πια ξένοι και περαστικοί, αλλά συμπολίτες των αγίων και μέλη της οικογένειας του Θεού» (Εφεσ. 2:19). Kανένας άνθρωπος δεν είναι καταδικασμένος να παραμένει ξένος, αφού ο Χριστός ανοίγει σε όλους την πόρτα μιας νέας κοινότητας ζωής.
Ο Απόστολος Παύλος δεν περιγράφει απλώς μια κοινωνία περισσότερο ανεκτική ή φιλική. Μιλά για μια ριζική αλλαγή στις ανθρώπινες σχέσεις, που πραγματοποιείται μέσα από τον Χριστό. Εκείνος είναι η ειρήνη μας, αυτός που γκρέμισε τον τοίχο του χωρισμού και της έχθρας (Εφεσ. 2:14). Με τη σταυρική Του θυσία όχι μόνο συμφιλίωσε τον άνθρωπο με τον Θεό, αλλά κατέστησε δυνατή και τη συμφιλίωση των ανθρώπων μεταξύ τους.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας το χωρίο, επισημαίνει ότι ο Χριστός δεν αρκέστηκε στη συμφιλίωση δύο λαών που βρίσκονταν σε αντιπαράθεση, αλλά δημιούργησε από αυτούς μια νέα πραγματικότητα, έναν καινούργιο άνθρωπο. Η ενότητα, επομένως, δεν είναι απλώς μια εξωτερική συμφωνία, αλλά καρπός της ανακαίνισης που προσφέρει ο Χριστός (PG 62, 35–40).
Η αλήθεια αυτή έχει βαθιές βιβλικές ρίζες. Ήδη στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός καλεί τον λαό Του να αγαπά τον ξένο όπως τον εαυτό του, υπενθυμίζοντάς του ότι και ο ίδιος γνώρισε την ξενιτιά (Λευιτ. 19:33–34). Στην Καινή Διαθήκη, ο Χριστός ταυτίζεται με τον ξένο που αναζητά φιλοξενία: «Ήμουν ξένος και με φιλοξενήσατε» (Ματθ. 25:35). Έτσι, η αποδοχή του άλλου δεν αποτελεί απλώς έκφραση κοινωνικής ευαισθησίας, αλλά έμπρακτη μαρτυρία πίστης.
Περαιτέρω, ο ιερός Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας τη φράση «συμπολίτες των αγίων», τονίζει ότι ο άνθρωπος καλείται να γίνει συμπολίτης του Αβραάμ, του Μωυσή και του Ηλία, αναδεικνύοντας, έτσι, την Εκκλησία σε οικογένεια που ενώνει ανθρώπους διαφορετικών εποχών και καταβολών στην ίδια πίστη και ελπίδα.
Ο λόγος αυτός, όμως, μας καλεί να αναρωτηθούμε: πόσο ανοιχτές είναι σήμερα οι εκκλησιαστικές μας κοινότητες; Υπάρχει θέση για τον νέο που αναζητά νόημα, τον ηλικιωμένο που βιώνει τη μοναξιά, τον μετανάστη που αναζητά αποδοχή, τον άνθρωπο που απομακρύνθηκε και επιθυμεί να επιστρέψει;
Ο Απόστολος Παύλος μάς υπενθυμίζει ότι «είμαστε ένα σώμα εν Χριστώ και μέλη ο ένας του άλλου» (Ρωμ. 12:5). Η Εκκλησία μας δεν είναι ένας κλειστός κύκλος ιδεολογικά ομοφρονούντων, αλλά μια ζωντανή κοινότητα σχέσεων, αλληλεγγύης, συμμετοχής και αλληλοπεριχώρησης, όπου καθένας αναγνωρίζεται ως πρόσωπο μοναδικό και πολύτιμο.
Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι απλώς να ανοίξουμε τις πόρτες των ναών μας, αλλά να ανοίξουμε τις καρδιές και τις κοινότητές μας, δημιουργώντας χώρους συνάντησης και καλλιεργώντας σχέσεις εμπιστοσύνης, μετατρέποντας την απομόνωση σε κοινωνία.
Γιατί εκεί όπου ο ξένος γίνεται αδελφός, ο απομονωμένος βρίσκει οικογένεια και η διαφορετικότητα δεν γεννά εχθρότητα, εκεί φανερώνεται έμπρακτα η ειρήνη του Χριστού. Εκεί η Εκκλησία γίνεται αυτό που πραγματικά είναι: η οικογένεια του Θεού, το σπίτι στο οποίο κανείς δεν περισσεύει.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 15.11.2026
