Ελευθερία Αγαπάκη: Από τις μουσικές σκηνές στη μάχη με τις φλόγες

Από τη σκηνή της μουσικής στις δύσκολες στιγμές της πρώτης γραμμής. Η Ελευθερία Αγαπάκη δεν είναι μόνο μια νέα φωνή που αναζητά τη θέση της στη δισκογραφία, αλλά και μια γυναίκα που επέλεξε να διαθέσει μέρος της ζωής της στην προσφορά, ως εθελόντρια πυροσβέστης. Η εμπειρία των καταστροφικών πυρκαγιών στο Μάτι ήταν εκείνη που την έκανε να αναζητήσει έναν πιο ουσιαστικό τρόπο συμμετοχής στα κοινά, δίπλα στους ανθρώπους που δοκιμάζονται.

Την ίδια στιγμή, συνεχίζει τη μουσική της διαδρομή με το νέο single «Καλοκαίρια», μια συνεργασία με τον ZACHA και τη Figure Music, ένα τραγούδι με urban και λαϊκές επιρροές που συνδυάζει τη δροσιά του καλοκαιριού με τη νοσταλγία ενός έρωτα.

Η Ελευθερία Αγαπάκη δραστηριοποιείται επαγγελματικά στη μουσική από το 2019, έχει πραγματοποιήσει εκατοντάδες εμφανίσεις, έχει συμμετάσχει στο «The Voice», ενώ έχει βρεθεί και στη θέση της κριτή στο ελληνικό πρωτάθλημα του Karaoke World Championships (KWC). Όμως πίσω από τα φώτα της σκηνής υπάρχει και μια άλλη πλευρά της: αυτή της εθελοντικής δράσης.

«Δεν άλλαξε η κοσμοθεωρία μου, άλλαξαν οι συνθήκες και η ωριμότητά μου»

Μιλώντας στη «ΜτΚ» επιστρέφει στη στιγμή που οι εικόνες από τις φωτιές στο Μάτι την συγκλόνισαν. «Η κοσμοθεωρία μου δεν άλλαξε ποτέ. Οι συνθήκες άλλαξαν μόνο και μαζί τους η ωριμότητα του χαρακτήρα μου. Πάντα μου άρεσε να βοηθάω τους γύρω μου. Από το να δώσω τη γόμα μου σε έναν συμμαθητή μου στο σχολείο ή ένα μπουκαλάκι νερό σε έναν άστεγο, μέχρι σήμερα που προσφέρω μέσα από τον εθελοντισμό».

Όπως εξηγεί, εκείνη η τραγωδία λειτούργησε ως μια στιγμή αφύπνισης: «Θυμάμαι να βλέπω τις ειδήσεις και να κλαίω ασταμάτητα για όλους αυτούς τους ανθρώπους και τα ζώα που χάθηκαν τόσο άδικα. Δεν κοιμόμουν. Ένιωθα σαν να ήμουν εγκλωβισμένη εγώ μέσα στη φωτιά και έβλεπα τα πάντα να καίγονται γύρω μου, αλλά εγώ δεν καιγόμουν. Ένιωθα ότι έπρεπε να βοηθήσω, αλλά δεν μπορούσα γιατί δεν ήξερα το πώς. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι αυτό δεν θα ξανασυμβεί».

Για την ίδια, η πρόληψη και η γνώση είναι υπόθεση όλων: «Ζω σε μια χώρα που τα τελευταία χρόνια καίγεται όλο και περισσότερο. Πρέπει όλοι μας να ξέρουμε πώς να βοηθήσουμε σε τέτοιες καταστάσεις. Ακόμη και αν ο καθένας από εμάς ξέρει έστω να προστατεύσει τον ίδιο του τον εαυτό, πρώτα απ’ όλα μέσα από την πρόληψη, τότε βοηθάει στο έργο των πυροσβεστών».

«Η μουσική και η προσφορά έχουν κοινό παρονομαστή»

Η ισορροπία ανάμεσα στη μουσική και την εθελοντική δράση δεν είναι εύκολη υπόθεση. «Το να κρατήσω ισορροπία σε αυτά τα δύο αγαπημένα κομμάτια της ζωής μου έχει δυσκολία μόνο όσον αφορά τον χρόνο. Δεν είναι ποτέ αρκετός για όλα αυτά που θέλω να προσφέρω στη μουσική και στην καριέρα μου, αλλά ούτε και στον εθελοντισμό».

Η πίστη, οι αξίες και η αγάπη για όσα κάνει είναι αυτά που τη βοηθούν να συνεχίζει: «Μπορεί να ακούγομαι ρομαντική, όμως πραγματικά πιστεύω ότι όταν κάτι το κάνεις μέσα από την καρδιά σου και όταν υπερασπίζεσαι τα ιδανικά σου, τότε μπορείς να καταφέρεις πολλά. Κάποτε μου είχαν πει ότι ‘δεν χωράνε δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη’ και ίσως έχουν δίκιο, όμως μου αρέσουν οι προκλήσεις και όταν πρόκειται για κάτι που αγαπώ θα το κάνω μέχρι να μου το επιτρέπει η υγεία μου».

Η ίδια δεν θεωρεί ότι ο εθελοντισμός λειτουργεί ως εργαλείο προβολής της καλλιτεχνικής της πορείας. Αντίθετα, θέλει η μουσική της να αποτελέσει αφορμή για θετικό αντίκτυπο: «Θέλω η πορεία μου να γίνει και ένα μέσο ώστε να επηρεαστεί ο κόσμος θετικά και να προσφέρει στους γύρω του».

«Ο καλλιτέχνης έχει δύναμη και πρέπει να τη χρησιμοποιεί»

Η Ελευθερία Αγαπάκη πιστεύει ότι η τέχνη δεν είναι αποκομμένη από την κοινωνία. «Η μουσική επηρεάζει άμεσα και παίζει ρόλο στη διαμόρφωση του ψυχισμού ενός εφήβου, ο οποίος θα τον ακολουθεί για μια ζωή. Σύμφωνα με αυτό, θεωρώ ότι οι καλλιτέχνες έχουν την ηθική υποχρέωση να χρησιμοποιούν τη φωνή τους και για κοινωνικούς σκοπούς».

Όπως σημειώνει, η ευθύνη αυτή δεν αφορά μόνο τα τραγούδια, αλλά και το παράδειγμα που δίνει ένας καλλιτέχνης μέσα από τη δημόσια παρουσία του: «Οι καλλιτέχνες δεν έχουν μόνο την ευκαιρία να εκφράζονται μέσα από την τέχνη τους, αλλά και να ακούγεται η άποψή τους, η οποία σίγουρα επηρεάζει όσους τους αγαπούν για την τέχνη τους».

Στις επιλογές της προσπαθεί να αναζητά τραγούδια που μεταφέρουν θετικά μηνύματα και συναισθήματα. « Πιστεύω πως είναι ένας τρόπος ο κόσμος να αποσυμφορεί με υγιή τρόπο την όποια συναισθηματική πίεση μπορεί να έχει».

«Καλοκαίρια»: μια νέα μουσική σελίδα

Το νέο της τραγούδι γεννήθηκε μέσα από μια συνεργασία που συνδυάζει διαφορετικές μουσικές επιρροές. Όπως εξηγεί η ίδια, η ιδέα ξεκίνησε από τον μάνατζέρ της Γιάννη Παγανιά, ο οποίος οργάνωσε τη διαδικασία για να δημιουργηθεί το τελικό αποτέλεσμα.

«Το ρεφρέν είναι από ένα παλαιότερο κομμάτι του Αναστάσιου Γκημπή και πάνω σε αυτό ο ZACHA έγραψε το ραπ μέρος του τραγουδιού. Αυτό το κομμάτι συνδέει τον urban και τον λαϊκό ήχο με πολύ όμορφο και ισορροπημένο τρόπο και αυτό είναι που του δίνει ξεχωριστό χαρακτήρα».

Για την ίδια, το «Καλοκαίρια» κουβαλά το συναίσθημα της εποχής του: «Ο στίχος και η μουσική ενώνουν την ανεμελιά και τη ζωντάνια με τη νοσταλγία ενός καλοκαιρινού έρωτα, με έναν τρόπο που σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα και όχι μελαγχολικά».

«Να μην ακούς ποτέ εκείνον που σου λέει “δεν μπορείς”»

Απευθυνόμενη στους νέους ανθρώπους που θέλουν να ακολουθήσουν τα όνειρά τους, η Ελευθερία Αγαπάκη δεν μιλά σαν κάποιος που έχει φτάσει στον προορισμό, αλλά σαν άνθρωπος που συνεχίζει να προσπαθεί.

«Ίσως είναι ακόμη νωρίς για να δίνω συμβουλές, μιας και είμαι στην αρχή της καριέρας μου. Όμως αν έπρεπε να συμβουλέψω τον νεότερο εαυτό μου, θα του έλεγα: να το κάνει. Να μην ακούσει κανέναν που θα του πει ‘δεν μπορείς’. Να πιστέψει στον εαυτό του και ότι όσο αγαπά αυτό που κάνει τόσο πιο ψηλά θα φτάσει».

Τέλος, για εκείνη, η τέχνη και η προσφορά δεν είναι δύο διαφορετικοί δρόμοι: «Είναι εξίσου σημαντικές γιατί έχουν έναν κοινό παρονομαστή: προσφέρουν χαμόγελο σε αυτόν που τις λαμβάνει και ευχαρίστηση σε αυτόν που τις προσφέρει».

Άλλωστε, η ίδια, ανάμεσα σε ένα μικρόφωνο και μια στολή εθελοντή πυροσβέστη, επιλέγει να υπηρετεί δύο διαφορετικούς ρόλους από την ανάγκη να βρίσκεται δίπλα στους ανθρώπους. Γιατί, όπως λέει , «το να αισθάνεσαι καλά με τον εαυτό σου στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι που σε πάει μπροστά στη ζωή σου».

*Δημοσιεύθηκε στη «ΜτΚ» στις 09.08.2026