Σινεμά: Ο Νταφόε πάνω σε μια «Χρυσή άμαξα» και το συγκλονιστικό «Όσα δεν λέγονται»

Η νέα κινηματογραφική εβδομάδα, που αρχίζει από σήμερα, είναι συνάντηση της μεγάλης φυγής των Ελλήνων για διακοπές του Αυγούστου. Λιγοστά λοιπόν τα νέα φιλμ με το «LateFame» με τον Γουίλιαμ Νταφόε να ξεχωρίζει.

«Late Fame»

Εκείνος στα 70 του, δουλεύει στο ταχυδρομείο, ζει μια ήσυχη ζωή αλλά θυμάται πως πριν από πολλά χρόνια είχε εκδώσει μια καλή ποιητική συλλογή. Ωστόσο τίποτα δεν πήγε καλά και αποσύρθηκε. Μια ομάδα εικοσάρηδων νέων, που ασχολούνται με την τέχνη αλλά και την διασκέδασή τους, τον «ανακαλύπτει», τον διαφημίζει, τον κάνει γνωστό κι εκείνος ελκύεται από μια νέα γυναίκα. Ετοιμάζουν γιορτή γιαυτόν όπου όλα θα ανατραπούν. Ο ταπεινός ήρωας νοιώθει πως τον εκμεταλλεύτηκαν και διασώζει την αξιοπρέπειά του.

Τυπικό ψυχολογικό μελόδραμα με πρωτότυπο σενάριο και μέγιστο τον Νταφόε. Αργόρυθμο, με πολύ λόγο, αλλά αξιοπρεπές.

«Ο Τορρέντε για πρόεδρος»

 Ισπανική ταινία του Σαντιάγκο Σεγκούρα. Έκτο, παρακαλώ, φιλμ (το πρώτο προβλήθηκε το 1998 και το πέμπτο το 2014) με τον δημοφιλή ήρωα έναν πρώην αστυνομικό απατεώνα και λάγνο. Η ταινία έκαμε το «άνοιγμα» ρεκόρ στην Ισπανία και τώρα πήγε στο NETFLIX. Οι διάφοροι γνωστοί πείθουν τον Τορρέντε να βάλει υποψηφιότητα για πρόεδρος. Κλασικός δημαγωγός και λαϊκιστής το μόνο που τον ενδιαφέρει από την πολιτική είναι ο πλούτος και η δόξα. Ιδρύει κόμμα, βγάζει πιστικούςλόγους, έξοχος δημαγωγός, πείθει το κοινό και γίνεται χαμός.

Ναι μεν πολλά αστεία – γκαγκ και σάτιρα της δημαγωγίας αλλά με στόχο μόνο το γέλιο, η ταινία στερείται ουσιαστικής πολιτικής και κοινωνιολογικής ανάλυσης.

«Φόνος στην πρεσβεία»

Βρετανική ταινία εποχής, καθαρά ρετρό, του Στίβεν Σάιμεκ. Στα 1934 η ντετέκτιβ Μιράντα πηγαίνει στο Κάιρο, στην τόσο καλά φρουρούμενη βρετανική πρεσβεία όπου έχει δολοφονηθεί μια γραμματέας. Ύποπτοι είναι οι πάντες, ακόμα και ο πρεσβευτής. Παράλληλα ανακαλύπτει πως λείπει ένα απόρρητο έγγραφο μεγάλης σημασίας.

Απογοητευτικό φιλμ μιμείται το στυλ της Αγκάθα Κρίστι. Διεξάγεται εξ ολοκλήρου σε κλειστούς χώρους και έχει συνεχή διάλογο, φλυαρεί, πλατυάζει. Μόνο ζητούμενο «ποιος τόκανε». Κατασκευαστικά πολύ καλό αλλά δεν φθάνει αυτό.

«Χρυσή Άμαξα»

Το κερασάκι στην τούρτα είναι μεγάλο και πολύ νόστιμο, μια και αφορά στην επανέκδοση της έγχρωμης, μυθικής «Χρυσής ΄Αμαξας» (1952) του Ζαν Ρενουάρ, μια διεθνής ευρωπαϊκή συμπαραγωγή με την Άννα Μανιάνι εμβληματική στον βασικό ρόλο της Καμίλα. Στον 18^ο αιώνα ένας ιταλικός θίασος επισκέπτεται μια αποικία της Ισπανίας και η παράσταση συγκλονίζει. Θαμπώνει όμως και η πρωταγωνίστρια. Την διεκδικούν τρείς άνδρες.Ένας στρατιώτης της υπόσχεται μια περιπετειώδη ζωή στην άγρια φύση, ένας διάσημος ταυρομάχος της ζητά να μοιραστεί την δόξα και τα πλούτη του, ενώ ο αντιβασιλέας πλειοδοτεί δωρίζοντάς της μια μυθικής αξίας χρυσή άμαξα. Προκαλείται πολιτικό και κοινωνικό σκάνδαλο, η εκκλησία ενοχλείται και η Καμίλα παίρνει τα αποφάσεις της. Νοιώθει πως η ζωή της ανήκει στο θέατρο, δωρίζει την χρυσή άμαξα στην εκκλησία.

Εξαιρετικό, ευαίσθητο φιλμ που ανιχνεύει τα όρια ζωής και αναπαράστασης, πραγματικού και θεάτρου. Η Μανιάνι είναι συναρπαστική, ενώ τα χρώματα (τεχνικολόρ) εντυπωσιακά τονίζουν τις διακυμάνσεις των συναισθηματικών καταστάσεων.

«Όσα δεν λέγονται»

 Ο Κάρλο είναι καθηγητής πανεπιστημίου, η σύζυγός του Ελίζα δημοσιογράφος, το ζεύγος έχει και μια μικρή κόρη την Βιτόρια. Μαζί με το φιλικό τους ζευγάρι Πάολο και ΄Αννα πηγαίνουν ένα ταξίδι στο Μαρόκο για να γεφυρώσουν χάσματα, διαφορές και εντάσεις στις σχέσεις τους. Υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν έχουν ειπωθεί όπως πχ ότι ο Κάρλο συνδέεται με μια εντυπωσιακή φοιτήτριά του την Μπλού. Το σενάριο βασίζεται στο πετυχημένο μυθιστόρημα «Συρακούσες» της Αμερικανίδας Ντέλια ΄Εφρον. Στο βιβλίο το ζευγάρι ταξιδεύει στις ιστορικές Συρακούσες της Σικελίας και στο φιλμ στην εξωτική και γεμάτη φως Ταγγέρη του Μαρόκου. Ως καταλύτης θα λειτουργήσει η εμφάνιση της παθιασμένης και ελεύθερης Μπλού.

Η κοπέλα όμως θα βρεθεί πνιγμένη στη θάλασσα. Η μικρή Βιτόρια επιχειρεί να καλύψει τον Κάρλο χωρίς να γνωρίζει ότι η σύζυγος γνωρίζει πάντα. ΄Εχουμε ακόμα μια ζοφερή ταινία, με εξαιρετική διαδικασία αφήγησης, ένα σκοτεινό αστικό μελόδραμα. Υπάρχει μια πολύ ευκίνητη και ανήσυχη κάμερα που αποτυπώνει εκρήξεις, μεταβολές. Η ατμόσφαιρα, γεμάτη ένταση, είναι στις προδιαγραφές του θρίλερ. Με μυστήριο, ένταση, αλλά χωρίς υπερβολές χολιγουντιανού τύπου, περισσότερο με ένα στυλ που θυμίζει Φρανσουά Οζόν, καταλήγουμε σε κάτι πολύπλοκο αλλά και ξεκάθαρο. Οι δυο γάμοι διαλύονται, το φινάλε είναι ελλειπτικό και μελαγχολικό. Φωτογραφία έξοχη, υπέροχοι ηθοποιοί και επιθυμώ να σημειώσω το εκπληκτικό τραγούδι που ακούγεται, το υπέροχο «Mahmaad», που βραβεύτηκε.

Η ιδανική ψυχαγωγία για σκεπτόμενους θεατές.