Με την αυγή της νέας χρονιάς, ο λόγος του Αποστόλου Παύλου προς τον μαθητή του, Απόστολο Τιμόθεο, τον οποίο ακούσαμε στο σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα (Β’ Τιμ. 4:5-8), αντηχεί με ιδιαίτερη δύναμη και επικαιρότητα: «Τον καλό αγώνα τον αγωνίστηκα, τον δρόμο τον τελείωσα, την πίστη τη διαφύλαξα· και τώρα μου φυλάσσεται το στεφάνι της δικαιοσύνης» (Β’ Τιμ. 4:7-8).
Δεν πρόκειται για λόγια αυτάρκειας ή ανθρώπινης υπερηφάνειας, αλλά για μια βαθιά πνευματική ομολογία, έναν απολογισμό ζωής που γεννά ελπίδα και προοπτική, αποτελώντας και για μας όλους, ιδίως στην έναρξη μιας μπελάς χρονιάς, μία ουσιαστική παρότρυνση εξέτασης του βίου μας και αναθεώρησής του.
Η αρχή κάθε νέου έτους μοιάζει με την εκκίνηση ενός αγώνα. Πίσω μας αφήνουμε δρόμους και αποστάσεις που διανύθηκαν με κόπο, με χαρές και αποτυχίες, με πτώσεις και αναστάσεις. Μπροστά μας ανοίγεται ένας νέος δρόμος, άγνωστος και απαιτητικός. Ο Απόστολος Παύλος, λίγο πριν από το τέλος της επίγειας πορείας του, δεν μιλά για εύκολες νίκες. Μιλά για αγώνα, για δρόμο, για πίστη που φυλάχθηκε και διατηρήθηκε μέσα σε διωγμούς, κακουχίες, θλίψεις και ανάγκες. Κι όμως, αυτός ο αγώνας, παρά τις δυσκολίες, ίσως και τις απογοητεύσεις, χαρακτηρίζεται «καλός», γιατί είχε νόημα, προσανατολισμό και τελικό σκοπό.
Στον σύγχρονο κόσμο, ο αγώνας συχνά ταυτίζεται με την εξουθένωση, τον ανταγωνισμό και την αγωνία της επιτυχίας. Ο «καλός αγώνας» του Παύλου, όμως, δεν στρέφεται εναντίον ανθρώπων, αλλά εναντίον της απελπισίας, της αδιαφορίας και της εγκατάλειψης της ελπίδας. Είναι αγώνας για να παραμείνει κανείς πιστός στην αλήθεια, στην αγάπη και στη διακονία προς τον συνάνθρωπο. Είναι ένας καθημερινός και συχνά αθόρυβος αγώνας, που δεν καταγράφεται σε τίτλους και αριθμούς, αλλά στη συνείδηση και στην καρδιά.
Με την φράση «τον δρόμο τον τελείωσα» (Β’ Τιμ. 4,7), αντιλαμβανόμαστε ότι η ζωή δεν είναι στάση, αλλά πορεία. Κάθε νέα χρονιά μας υπενθυμίζει ότι ο χρόνος δεν επιστρέφει και ότι κάθε βήμα έχει τη σημασία του. Δεν μας καλεί ο Απόστολος να συγκριθούμε με τους άλλους, αλλά να ολοκληρώσουμε τον δικό μας δρόμο με συνέπεια και υπομονή. Να μη σταματήσουμε από φόβο, ούτε να παραιτηθούμε από απογοήτευση. Ο δρόμος του καθενός είναι μοναδικός και ιερός.
Η επόμενη φράση «την πίστη τη διαφύλαξα» (Β’ Τιμ. 4:7), μας υποδεικνύει ότι σε μία εποχή αβεβαιότητας και ρευστότητας, η πίστη δεν είναι φυγή από την πραγματικότητα, αλλά τρόπος να την αντιμετωπίσουμε. Είναι εμπιστοσύνη ότι ο κόπος δεν χάνεται, ότι η δικαιοσύνη του Θεού δεν λησμονεί και ότι υπάρχει νόημα στην πορεία της ζωής, ακόμη και όταν δεν το διακρίνουμε άμεσα.
Και τέλος, η φράση «μου φυλάσσεται το στεφάνι της δικαιοσύνης, που θα μου αποδώσει ο Κύριος εκείνη την ημέρα» (Β΄ Τιμ. 4:8), δηλώνει ότι το «στεφάνι» αυτό δεν είναι έπαθλο εγωισμού, αλλά δωρεά αγάπης και δικαιοσύνης.
Η νέα χρονιά δεν μας καλεί να επαναπαυθούμε στα περασμένα, αλλά να εμπνευστούμε από αυτά και να ξεκινήσουμε ξανά, με ταπεινότητα και θάρρος, τον νέο αγώνα. Να βαδίσουμε τον δρόμο μας και να διαφυλάξουμε την πίστη, ώστε κάθε νέο ξεκίνημα να γίνεται βήμα ελπίδας προς το Φως, που είναι ο Χριστός.
