Ο Αλέξης Δερμεντζόγλου επιλέγει: Καταιγισμός νέων ταινιών

Πολλές και διαφορετικές ταινίες θα κρατήσουν το ενδιαφέρον των σινεφίλ αυτή την εβδομάδα

Πολλές και διαφορετικές ταινίες θα κρατήσουν το ενδιαφέρον των σινεφίλ αυτή την εβδομάδα.

Προσωπικά ενθουσιάστηκα με το φιλμ «Ένα πράγμα με φτερά» από το βιβλίο «Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά». Έγινε και σπουδαίο θεατρικό έργο. Η ταινία είναι εξαιρετική. Μια ευτυχισμένη οικογένεια, ο πατέρας ( που είναι συγγραφέας γκόθικνουβέλων), η μητέρα και δυο πεντάχρονα αγόρια.

Όταν εκείνη πεθαίνει από ατύχημα, ο άνδρας έχει να διαχειριστεί το πένθος της απώλειας, τις δουλειές του σπιτιού, την ανατροφή των παιδιών. Πέφτει σε μια βαθύτατη κατάθλιψη. Ξαφνικά στο σπίτι εισέρχεται ένα υπερμεγέέθες ανθρωπόμορφο κοράκι (λες και βγήκε από κάποια από τα νουβέλες του).Τον επικρίνει, τον συμβουλεύει (με την εκπληκτική φωνή του μεγάλου βρετανού ηθοποιού Ντέηβιντ Τιούλις).

Ο χρόνος περνάει , εμείς συνηθίζουμε την ύπαρξη του κορακιού, δεν τρομάζουμε και παρακολουθούμε με ενδιαφέρον την ένταση του ήρωα να ξεπεράσει το «λιώσιμό» του που είναι από την κατάθλιψη. Συγκλονιστικός ο βασικός ανδρικός ρόλος, «φευγάτη», αέρινη σκηνοθεσία, κλειστοφοβικοί χώροι, μουντή φωτογραφία, σ΄ένα σύνολο καλοφτιαγμένο, εντυπωσιακό, άψογο. Το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Βραβευμένη και η άλλη ταινία στις Κάννες στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα», του Ντιέγκο Σεσπέντες, επίσημη πρόταση της Χιλής για τα Όσκαρ διεθνούς ταινίας στην 99α τελετή.

Είνα ι«Το μυστηριώδες βλέμμα του Ροζ φλαμίνκο», που μας μεταφέρει στη Βόρεια Χιλή στα 1982 σ΄ ένα μικρό οικισμό μεταλλωρύχων. ΄Εχει πέσει μια πανδημία πανώλης, όπως την θεωρούν. Θεραπεία δεν υπάρχει και κατηγορούνται οι τραβεστί πως αν κοιτάξουν κάποιον στα μάτια του κολλούν την νόσο. ΄Ένα μικρό δωδεκάχρονο κοριτσάκι επιχειρεί να ανακαλύψει τι σημαίνουν όλα.

Με στυλ που θυμίζει ποιητικό ρεαλισμό, το φιλμ είναι αργόρυθμο, πλατυάζει, τοποθετεί συνεχή αινίγματα και προσθέτει μυστήριο. Είναι δύσκολο ακόμα και να κατανοηθούν οι νύξεις του. Στα 1982 είχε εκκινήσει η πανδημία του Aids παντού και όλα τα άλλα είναι προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες μιας οπισθοδρομικής κοινωνίας. Σαφές μεν το κήρυγμα της αγάπης αλλά αυτή η δυστοπική ταινία ίσως απαιτούσε άλλη σκηνοθετική επιλογή, διαφορετικό μοντάζ, άλλο ρυθμό. Δεν παύει να είναι τρυφερή αλλά με κούρασε χωρίς μ΄ αυτό να μειώνω την επιλογή όσων σινεφίλ την διαλέξουν.

Θα μπορούσε να υπάρξει μια κινηματογραφική εβδομάδα που να λείψει ο τρόμος; Όχι βέβαια. Τώρα ο Βρετανός Γιόχαντς Ρόμπερτς μας στέλνειτο «Primate». Μια ομάδα φίλων πηγαίνει τροπικές διακοπές που τους βγαίνουν ξινές. Και τότε ο τρόμος απλώνεται και τρέχουν να σωθούν. Αλήθεια πόσες φορές το είδαμε αυτό το θέμα;

Και φυσικά έρχεται και η σειρά της Ελλάδας με το «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή: Μέρος πρώτο». Τέσσερες γυναίκες (Αλέκα, Πόπη, Φωτεινή, Ντοντό) μοιράζονται το τραυματικό παιδικό παρελθόν τους όταν βιάστηκαν. Ξανασυναντιούνται μετά από πολλά χρόνια και ψάχνουν τον Γεράσιμο Μαντά, διευθυντή ορφανοτροφείου, που τις κακοποίησε. Οργανώνουν σχέδιο εκδίκησης και τα κάνουν μαντάρα. Παρεξηγήσεις, κωμικοτραγικά απρόβλεπτα, παιγνίδια της μνήμης, και πάνω απ΄ όλα ένταση, «μαύρο» χιούμορ και συναίσθημα, γεμίζουν το φιλμ του Αλέξανδρου Ρήγα. Πιθανόν να γίνει εμπορική επιτυχία, αλλά ποτέ κανείς δεν ξέρει.

Κορυφαία παραγωγή το «Greenlandμε τον Τζέραντ Μπάτλερ. Τα επιζώντα μέλη της οικογένειας Γκάριτι αρχίζουν ένα επικίνδυνο ταξίδι αναζητώντας ένα νέο σπίτι. Από την Γροιλανδία η τριμελής οικογένεια περιπλανάται στον κατεστραμμένο πλανήτη μας. Φήμες λένε ότι δημιουργήθηκε μια νέα όαση στην Γαλλία κι έτσι αρχίζει το ταξίδι προς τα εκεί. Τους δένει η αγάπη γιατί αντιμετωπίζουν χάος και μυστήριο. Πολλά εφφέ, πολύ αγωνία, σίγουρη επιτυχία για τους σινεφίλ που αγαπάνε αυτές τις περιπέτειες.

Kαι να κλείσω με μια φυσιολογική και ευαίσθητη κυρία στο «Η Αριστερά μου χειρ» του Σι Τσινγκ Τσου. Μια μόνη γυναίκα, με τις δυο κορούλες της, επιστρέφει στην Ταϊπέι για να ανοίξει μια νυχτερινή αγορά. Οι προκαταλήψεις είναι πολλές και η κυριότερη ο παππούς της μεγαλύτερης εγγονής ενοχλείται που η μικρή χρησιμοποιεί το αριστερό (διαβολικό) χέρι της για τις δουλειές. Αιώνιες προκαταλήψεις ξεθάβονται στη σύγκρουση που ακολουθεί. Συμπαθέστατο φιλμ, αργόρυθμο, αλλά ευχάριστο.

Loader