Γράφει
Βασίλης Κοντογουλίδης
Αυτή η Βουλή θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί σαν Βουλή των ανεξάρτητων βουλευτών. Μετά και τα όσα τραγελαφικά συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ και την ολιγομελή πλέον σύνθεση της κοινοβουλευτικής του ομάδας, ο αριθμός των ανεξάρτητων βουλευτών είναι ο μεγαλύτερος των τελευταίων ετών και ανοίγει ένα μεγάλο κύκλο συζητήσεων πόσο δεοντολογικό είναι να εκλέγεται ένας βουλευτής με ένα κόμμα και να μην παραδίδει την έδρα στο κόμμα. Βέβαια στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα έχουν ξεφύγει με τη δημιουργία πολλαπλών κομμάτων.
Τον χορό άνοιξε η συγκρότηση της Νέας Αριστεράς, ακολούθησε το πείραμα Κασελάκη που πρόλαβε και πήρε δύο ονομασίες και στη συνέχεια είχαμε την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα τον οποίο παρακαλούν να τους δεχτεί στο νέο του πολιτικό εγχείρημα πρώην, νυν ΣΥΡΙΖΑίοι, ανεξάρτητοι και μη.
Είναι πράγματι θλιβερό για την ιστορία της Αριστεράς η θλιβερή εικόνα που παρουσιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ που το 2015 πήρε εντολή διακυβέρνησης της χώρας από τον ελληνικό λαό.
Ο χώρος αυτός μετά την απώλεια του πλεονεκτήματος που είχε από την άσκηση της κάκιστης κυβερνητικής θητείας της «πρώτης φοράς Αριστερά», έχει απωλέσει κάθε ίχνος σοβαρότητας με τις τραγελαφικές εξελίξεις των τελευταίων μηνών.
Γι’ αυτό και ο Αλέξης Τσίπρας αποφεύγει την οποιαδήποτε σχέση με τον νυν ΣΥΡΙΖΑ και στην ουσία δεν θέλει βουλευτές προερχόμενους από αυτόν. Νομίζει ότι με την επίκληση του νέου θα καταφέρει να αποτελέσει τον εναλλακτικό πόλο νέας διακυβέρνησης και το αντίπαλο δέος στην φθαρμένη κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Οι παλιοί σύντροφοι του Αλέξη όσο δίνουν αυτή την εικόνα προς τα έξω που φτάνει στα όρια της φαιδρότητας τόσο εδραιώνουν στην κοινή γνώμη την άποψη ότι η Αριστερά στην Ελλάδα ήταν η μεγάλη φούσκα της Μεταπολίτευσης.
Αυτά σε συνδυασμό με την στασιμότητα του ΠΑΣΟΚ που αγγίζει τα όρια της απάθειας, καθιστούν την κεντροαριστερά ως τη μεγάλη πολιτική απογοήτευση στον τόπο που φυσικά δεν έχει καμία πολιτική τύχη. Και αναδεικνύουν το μεγάλο πολιτικό ερώτημα που θα είναι και το διακύβευμα των επόμενων εκλογών.
Με ποιον ή ποιους το πρώτο κόμμα που αδιαμφισβήτητα θα είναι η Νέα Δημοκρατία αλλά μακριά πολύ από την αυτοδυναμία, θα μπορούσε να συνεργαστεί για να έχει η χώρα υπεύθυνη κεντροδεξιά κυβέρνηση;
Μήπως έρχεται η ώρα που και η Νέα Δημοκρατία αλλά και ο λεγόμενος πατριωτικός χώρος που θα είναι η μεγάλη έκπληξη των εκλογών, θα συγκροτήσουν μία διαφορετική κυβέρνηση που θα τολμήσει για πρώτη φορά στη Μεταπολίτευση να κάνει πράγματα που το πνεύμα της εποχής επιτάσσει μακριά από τις γνωστές ατζέντες της κεντροαριστεράς που απέτυχαν παταγωδώς και αυτές πληρώνει και η Νέα Δημοκρατία σήμερα;
Ο κυρίαρχος λαός θα δείξει με την ψήφο του…
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 19.07.2026
