Ο πρωθυπουργός, ο ίδιος έθεσε τον κατώτατο πήχη των εκλογικών του προσδοκιών στο 25%. Γιατί επέλεξε αυτό το ποσοστό; Διότι κάτω από αυτό λειτουργεί πλέον απλή αναλογική. Ο εκλογικός νόμος έχει θέσει ως όριο ισχύος του κλιμακωτού μπόνους το 25%. Άρα, ο πρωθυπουργός μάς λέει πως από τη στιγμή που η πατρίδα μας εμπλακεί σε μία πολιτική περιπέτεια, εγώ αναλαμβάνω για αυτό την πολιτική ευθύνη και μπαίνω στην άκρη. Με οποιοδήποτε ποσοστό άνω του 25% συνεχίζω κανονικά.
Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο και απευθυνόταν στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, σε βαρόνους και κόμητες, οι οποίοι έχουν αρχηγικές φιλοδοξίες και δικαιολογημένα οι άνθρωποι. Οκτώ χρόνια κυβερνάς και από το 2016 είσαι αρχηγός της παράταξής μας. Εμείς τι θα γίνουμε; Τα χρόνια περνούν! Ήταν απολύτως φυσιολογικό ο Κυριάκος Μητσοτάκης να αναλάβει την πρωτοβουλία αυτός να θέσει τους κανόνες του παιχνιδιού. Τους ξεκαθάρισε με απόλυτη αριθμητική σαφήνεια τις προθέσεις του και, εξ όσων είδα, ουδείς αντέδρασε. Αρχηγού παρόντος…
Φυσικά η πολιτική δυναμική των εκλογικών ποσοστών δεν προκαθορίζεται με παρόμοιες δηλώσεις. Τι θέλω να πω; Εντελώς διαφορετικά μιλά και κινείται ένας πρωθυπουργός που το κόμμα του λαμβάνει 27% και αλλιώς αν έχει λάβει 32%. Μπορεί ο Κ. Μητσοτάκης να έθεσε το κατώτατο πήχη στο 25%, αλλά αναμφίβολα γκρίνια θα υπάρξει και με ένα 27%. Γιατί θα συμβεί αυτό;
Διότι με ένα ποσοστό αισθητά κάτω του 30% τα περιθώρια για αυτοδυναμία στις νέες εκλογές θα έχουν στενεύσει υπερβολικά, αρά το πιο πιθανό θα είναι ένας συνεταιρισμός στην εξουσία. Επιπλέον -και αυτό είναι σημαντικό- όσοι βουλευτές δε θα εκλεγούν, και δε θα είναι επιλαχόντες, θα δουν τις ελπίδες τους για επανεκλογή να ψαλιδίζονται. Απεναντίας, με ένα ποσοστό περί το 32% ο στόχος της αυτοδυναμίας είναι εφικτός στην εκλογική αναμέτρηση που θα ακολουθήσει και θα είναι με λίστα.
Ο πρωθυπουργός και οι στενοί συνεργάτες του βλέπουν πως κάποια πρωτοκλασάτα στελέχη κρατούν αποστάσεις από τα κυβερνητικά πεπραγμένα, αν και είναι και οι ίδιοι υπουργοί. Δε θέλουν να αναλώσουν το πολιτικό τους κεφάλαιο για να ξανακάνουν πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη. Εξάλλου ο χρόνος περνά και δουλεύει σε βάρος τους. Το 2031 θα είναι όλοι τους τέσσερα χρόνια μεγαλύτεροι και ουδείς μπορεί να χαράξει μία τόσο μακροπρόθεσμη προσωπική στρατηγική. Τούτων δοθέντων, ο πρωθυπουργός τους πέταξε το γάντι το οποίο ουδείς μέχρι τώρα το σήκωσε. Και τι να πει και τι να κάνει άλλωστε;
Παρατήρησα πως και από την αντιπολίτευση κανένας δε σχολίασε τη θέση του πρωθυπουργού για το 25%. Προφανώς το θεώρησαν μία ενδονεοδημοκρατική υπόθεση στην οποία δεν είχαν κανένα λόγο να εμπλακούν. Εξάλλου ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ έχουν τα αναμεταξύ τους θέματα, δε βρήκαν καιρό να πουν δύο κουβέντες για αυτό το 25%. Υποψιάζομαι πως για αυτή την αφωνία τους υπάρχει και ένας άλλος βαθύτερος λόγος. Μήπως ζητηθεί από τον Ν. Ανδρουλάκη και τον Αλ. Τσίπρα να θέσουν και αυτοί τον κατώτατο πήχη των εκλογικών τους προσδοκιών. Αν τους ρωτήσουν τι θα πουν; Άστα να πάνε!
Ο Μητσοτάκης πήρε μία πρωτοβουλία με βασικούς αποδέκτες τους βαρόνους του κόμματός του. Όμως, εκ των πραγμάτων, μία τέτοια πρωτοβουλία-πρόκληση ξέφυγε από τα στενά όρια της Νέας Δημοκρατίας. Ο ίδιος αναμφίβολα πήρε ένα ρίσκο -με βάση τις δημοσκοπήσεις, μικρό- αλλά το καμπανάκι κτύπησε και για τον Νίκο και για τον Αλέξη.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 18.10.2026
