Είναι ο ορισμός του φαύλου κύκλου. Οι δέκα άνθρωποι που προσπαθούν να μετατρέψουν τη δίκη για τα Τέμπη σε λαϊκό δικαστήριο στήνουν σε κάθε συνεδρίαση των παράστασή τους. Οι ιστοσελίδες αναπαράγουν ανά λεπτό ποιος ήρθε, τι είπε, ποιον στραβοκοίταξε. Τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις δίνουν χρόνο στους πιο επιθετικούς, συνωμοσιολόγους και άμετρους, χωρίς αντίλογο. Και εκείνοι, συνεπαρμένοι από την ξαφνική δημοσιότητα που αδυνατούν να διαχειριστούν, ξεπερνούν τους εαυτούς τους.
Οι άλλοι γονείς, που επίσης έχασαν παιδιά, δεν ακούγονται γιατί αυτά που έχουν να πουν είναι μετρημένα και σοβαρά. Δηλαδή, αδιάφορα για τους ιδιοκτήτες και τους διευθυντάδες που,μετά την κατάρρευση των εφημερίδων,κατάντησαν τον ελληνικό τύπο εκεί που τον κατάντησαν. Να αναπαράγει αναρτήσεις της Τούνη και να ενημερώνει τι σαλάτα έκανε η Αμαλία Κωστοπούλου με τα μαρούλια που έκοψε από τον κήπο της στο Τέξας.
Υπάρχει και ένας επάλληλος φαύλος κύκλος. Όσο φθηνότερη γίνεται η δημοσιογραφία, τόσο εθίζει στην φθήνια το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Και εκείνο, με τη σειρά του, ζητά ακόμη περισσότερη φθήνια που τα Μέσα σπεύδουν να προσφέρουν γιατί εμπόριο κάνουν και στο εμπόριο σημασία έχει τι θέλει ο πελάτης.
Θα μπορούσε να σταθεί στη Φινλανδία, στη Νορβηγία, στην Βρετανία, το ελληνικό τηλεοπτικό σκηνικό όπου πέντε κανάλια, πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, έχουν συγχρόνως πέντε ίδιες εκπομπές στις οποίες «πανελίστες» σχολιάζουν τα πάντα με την ίδια έπαρση, από την πολιτική μέχρι το κουτσομπολιό για «σελέμπριτις» αγνώστων λοιπών στοιχείων; Μία τέτοια εκπομπή υπάρχει παντού. Πέντε, πουθενά! Πράγμα που πολύ κυνικά σημαίνει ότι αυτό ζητά ο κόσμος.
Οι ορθολογιστές αναρωτιούνται πώς συνέβη και τόσο πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν ένα τόσο μεγάλο παραμύθι για τα Τέμπη. Μολονότι ορθολογιστές, είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Αν ξεμυτίσουν από τον κόσμο τους, θα αντιληφθούν ότι εδώ και πολλά χρόνια αποτελούν μειονότητα. Η πλασματική ευμάρεια κάλυπτε την στρέβλωση της λογικής στην οποία είχε υποκύψει η ελληνική κοινωνία. Η οικονομική κρίση αποτέλεσε το θερμοκήπιο για την ανάδειξή της.
Στα χρόνια των Μνημονίων συναντούσες ανθρώπους που νόμιζες για κανονικούς και μόλις άρχιζαν να σου λένε πόσο ωραία θα είμαστε αν επιστρέψουμε στη δραχμή, ήθελες να αλλάξεις ημισφαίριο. Αργότερα, με τα εμβόλια, έπιανες κουβέντα με γνωστούς σου που πάλι νόμιζες για κανονικούς, σου έλεγαν για τα τσιπάκια του Μπιλ Γκέιτς και τι τους συμβούλευσε ο πνευματικός τους στο Άγιο Όρος και έφευγες τρέχοντας. Τώρα, με τα Τέμπη, ξαφνιάζονται μόνο οι τελευταίο αισιόδοξοι.
Ασφαλώς, η απάτη του ξυλολίου δεν ήταν μόνο έμπνευση ευφάνταστων παραμυθάδων την οποία έσπευσαν να υιοθετήσουν πολιτικοί τυχοδιώκτες. Αριστεροί και Δεξιοί - δυστυχέστατα και το ΠΑΣΟΚ που κατέθεσε δύο φορές πρόταση μομφής και σπατάλησε το ιστορικό του κύρος σε ανοησίες. Η απάτη του ξυλολίου ήταν ένα οργανωμένο, έξωθεν ορμώμενο, σχέδιο παρέμβασης στα εσωτερικά της χώρας. Αλλά θα παρέμενε γραφικότητα εάν δεν απευθυνόταν σε μια κοινωνία η οποία, κατά πλειοψηφία, ενθουσιάζεται με ό,τι πιο αποκλίνον από τη λογική της σερβίρουν.
Μια χαρά τα λέει η ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων. Άλλωστε, για τον πατέρα Κωνσταντόπουλο και το ύφος του κάτι είχαμε καταλάβει το 1989, μόνο που τότε εάν δήλωνες Αριστερός και αντι-ΠΑΣΟΚ σε έβλεπαν με φωτοστέφανο. Άργησαν, όμως, οι δικαστές και εισαγγελείς να αντιληφθούν ότι σε αυτούς δίνει η δικονομία εργαλεία για να αντιμετωπίσουν συμπεριφορές όπως αυτές που καταγγέλλουν.
Ήδη η πρόεδρος του Πλημμελειοδικείου που δικάζει για τα βίντεο, δήλωσε παραίτηση. Δεν άντεξε! Ο Θεός να δώσει να αντέξουν οι Εφέτες και η Εισαγγελέας Εφετών στην κεντρική δίκη. Όχι απλώς να φθάσουν ως το τέλος αλλά να μην υποκύψουν στην αξίωση της Λαϊκής Δικαιοσύνης που αξιώνει «όλοι στο πιο βαθύ μπουντρούμι».
Από αυτό θα κριθούν!
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 05.04.2026
