Η συναίνεση είναι μία λέξη που στην Ελλάδα δεν είναι συχνή στο πολιτικό λεξιλόγιο. Μπορεί και να φταίει γι’ αυτό η δικτατορία, που για 7 χρόνια διέκοψε μία πορεία εκσυγχρονισμού και εκδημοκρατισμού της χώρας και μας πήγε πολύ πίσω. Μετά η μεταπολίτευση και υπερβολές που την συνόδευσαν κυρίως σε ό,τι αφορά στον πολιτικό διάλογο δυσκόλεψε το να μπορούν οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας να συνεννοηθούν για τα βασικά. Ποια είναι αυτά; Η εξωτερική πολιτική, οι κατευθύνσεις για την παιδεία και ένα σταθερό φορολογικό σύστημα.
Μετά επακολούθησαν τα χρόνια με το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και ήρθαν οι μεγάλες αντιπαλότητες με τη ΝΔ, αντιπαλότητες για τις οποίες φταίνε και τα δύο μεγάλα κόμματα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την παραλίγο αιματηρή νύχτα της Θεσσαλονίκης, όταν το βράδυ των εκλογών του 2000 στις 6 η ώρα η ΝΔ ήταν ο νικητής και στις 9 το ΠΑΣΟΚ. Εκείνο το τρίωρο ήταν πράγματι εφιαλτικό: Με τους Νεοδημοκράτες να έχουν την αίσθηση ότι έρχονται και τους ΠΑΣΟΚους ότι αποχωρούν. Ευτυχώς υπήρχαν κάποιοι νουνεχείς στα δύο κόμματα, όπως ο αείμνηστος Νίκος ο Βακάλης και ο Κώστας Μαμέλης και κατάφεραν να ελέγξουν την κατάσταση και να ηρεμήσουν τα πνεύματα.
Μετά την αντιπαλότητα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, ήρθαν τα χρόνια της κρίσης που όξυναν περαιτέρω τα πράγματα και η νέα αντιπαλότητα ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορώ να μην αναφέρω εδώ την υπόθεση της μερικής επανεκκίνησης που πέτυχε η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για το Μετρό της Θεσσαλονίκης, μία επανεκκίνηση που ποτέ κανένας από τους επόμενους δεν αναγνώρισε. Προτάσσοντας το τεράστιο φάουλ της κυβέρνησης Τσίπρα που ήταν τα εγκαίνια με τους μουσαμάδες στη στάση του Μετρό.
Αυτά δυστυχώς έχει η πολιτική: Ψάχνεις το αδύναμο σημείο του άλλου. Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ στην υπόθεση του Μετρό συνεχώς αμυνόταν -σα μικρό παιδί- γιατί δεν του αναγνωρίστηκε ότι κάτι έκανε και αυτός για το έργο, αλλά και απέναντι στους μουσαμάδες, αντί να ζητήσει μία συγνώμη γι’ αυτό.
Από την άλλη και η ΝΔ κακώς δεν αναγνώρισε ότι κάποια πράγματα για το Μετρό προχώρησαν επί ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε βέβαια και ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και οι διάφορες συλλογικότητες, δε αναγνώρισαν το λάθος που έκαναν με όλες αυτές τις διαμαρτυρίες για το «δήθεν έγκλημα της Βενιζέλου». Ένα «έγκλημα» που σήμερα φέρνει εκατοντάδες τουρίστες στην πόλη για να δουν τι μοναδικό υπάρχει εκεί κάτω.
Ίσως ένα από τα λίγα πράγματα που θα πρέπει να αναγνωρίσουμε στον Σαμαρά είναι ότι με τη συγκυβέρνηση έφερε τα δύο μεγάλα συστημικά κόμματα κοντά. Από ανάγκη το έκανε, αλλά τα έφερε. Και ήταν κάτι χρήσιμο πέρα από την ανάγκη της συγκυβέρνησης εκείνων των χρόνων.
Τι τα λέμε όλα αυτά; Τα λέμε γιατί έχουμε μπει σε προεκλογική περίοδο και η συναίνεση θα πάει περίπατο. Και θα τη βλέπουμε μπροστά μας μόνο αν ο Βενιζέλος αποφασίσει να κάνει κάποια παρέμβαση για τα εξωτερικά. Όμως έρχονται εκλογές και μπορεί η συναίνεση να είναι χρήσιμη. Και ίσως και απαραίτητη την επόμενη μέρα…
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 08.11.2026
