Στην Ελλάδα πολλές φορές τα πράγματα προσωποποιούνται υπερβολικά. Και στον προσωπικό αλλά και στον δημόσιο χώρο. Το πρόσωπο είναι αυτό που θα τραβήξει την προσοχή και όχι το περιεχόμενο. Θα δώσουμε (κακώς) σημασία περισσότερο στο ποιος λέει κάτι και όχι στο τι λέει και στο ποιος προΐσταται σε μία δομή και όχι στο έργο της. Έτσι η αξιολόγηση είναι συχνά υποκειμενική και όχι αντικειμενική.
Οι σημερινές αναφορές έχουν να κάνουν με το πρωθυπουργικό γραφείο της Θεσσαλονίκης και την κουβέντα, που αρέσκεται η πόλη να κάνει κατά διαστήματα, για τη χρησιμότητα ή όχι της συγκεκριμένης κυβερνητικής δομής.
Η ιστορία του είναι λίγο έως πολύ γνωστή και σχετικά σύντομη. Το γραφείο ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 2016 επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και όταν στο Διοικητήριο υφυπουργός Μακεδονίας-Θράκης ήταν η βουλευτής Σερρών Μαρία Κόλλια-Τσαρούχα. Πρώτος ένοικός του ήταν η Κατερίνα Νοτοπούλου, που αποτέλεσε ένα είδος αντίπαλου δέους στην υφυπουργό από τους ΑΝΕΛ, ενώ στη συνέχεια τη θέση της πήρε ο Γιώργος Αγγελόπουλος επίσης την περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο για τη περίοδο της ΝΔ από τη θέση του επικεφαλής πέρασε αρχικά η Μαρία Αντωνίου και στη συνέχεια η «τριπλέτα» Μιχάλης Μπεκίρης, Έλενα Σώκου και Γιάννης Παπαγεωργίου, με τον πρώτο ως επικεφαλής.
Το ότι μέχρι στιγμής δεν έχει βγει ποτέ κανένας να παρουσιάσει έναν απολογισμό της δουλειάς της συγκεκριμένης δομής, δε βοήθησε καθόλου στο να κατανοήσει η κοινή γνώμη το τι έργο παράγει όλα αυτά τα χρόνια. Και έτσι μείναμε στα κουτσομπολιά και στα μη ουσιώδη: Γιατί και με ποια προσόντα διορίστηκε η Νοτοπούλου (τι άκουσε και αυτή στην αρχή…), γιατί η Αντωνίου ασχολείται με την Καστοριά, γιατί ο Παπαγεωργίου ενοχλεί τους βουλευτές, πού είναι το πτυχίο και το ΦΕΚ διορισμού του Μπεκίρη.
Το γραφείο, όμως, παράγει έργο. Ένα απλό ερώτημα προς τους αυτοδιοικητικούς, αλλά και προς τους φορείς της πόλης ή της Βόρειας Ελλάδας, θα έδινε άμεσα την απάντηση. Για έργα και δράσεις που ξεμπλοκάρισαν και υλοποιούνται εξαιτίας του πρωθυπουργικού γραφείου. Είτε πρόκειται για το δημοτικό κολυμβητήριο στους Αμπελόκηπους, είτε για το αρδευτικό στη Χαλκηδόνα, είτε για την ύδρευση στη Χρυσαυγή του Λαγκαδά ή για την επιστροφή της Ιεράς Μονής Παναγίας Εισοδίων Θεοτόκου Πέτρας Ολύμπου στη Μητρόπολη Κίτρους.
Η δομή, όμως, παραμένει υπό αμφισβήτηση. Μία αποστροφή του κυβερνητικού εκπροσώπου στο ερώτημά μας για την αξιολόγηση του πρωθυπουργικού γραφείου στο πρόσφατο μπρίφινγκ φώτισε μία ενδιαφέρουσα πτυχή του. Τι είπε ο Παύλος Μαρινάκης; Καταρχήν υπενθύμισε ότι ο πρωθυπουργός είναι και βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης και ότι εξαιτίας αυτού το γραφείο λειτουργεί και ως το πολιτικό του γραφείο. Και δεύτερον ότι ως ένα ανοικτό γραφείο οφείλει «να ακούει τα παράπονα των πολιτών και της τοπικής κοινωνίας και να βρίσκει λύσεις ή να πιέζει προς την κατεύθυνση της επίλυσης προβλημάτων».
Αυτή η τοποθέτηση δίνει την πραγματική διάσταση της αποστολής του πρωθυπουργικού γραφείου. Που σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί έναν απλό προθάλαμο για την ανάδειξη νέων βουλευτών, αλλά ήταν χρήσιμο και μπορεί να είναι και στο μέλλον χρήσιμο ως ένα σημαντικό κυβερνητικό εργαλείο. Το αν θα μακροημερεύσει, θα εξαρτηθεί και από το αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα συνεχίσει και μετά τις εκλογές να είναι βουλευτής στην Α’ Θεσσαλονίκης.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στη 01.11.2026
