Το κουμπί του ολέθρου: Η ανθρώπινη καρδιά στην πυρηνική εποχή
Ο Γιώργος Κατσικογιώργος στα «Εκρηκτικά Άτομα» και η διχαστική κληρονομιά της επιστήμης
Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην GoogleΤην συγκεκριμένη κινηματογραφική εβδομάδα από σήμερα θα τη θυμούνται ιδιαίτερα οι σινεφίλ γιατί αποτελεί μία από τις καλύτερες του φετινού καλοκαιριού με την λάμψη του Σπίλμπεργκ ψηλά αλλά και με δύο αριστουργηματικά «καλλιτεχνικά» φιλμ.
«DISCLOSURE DAY». Η νέα ταινία του 80χρονου Σπίλμπεργκ που είναι εξαιρετικός στη «Μέρα της αποκάλυψης». Υπάρχουν λοιπόν ή όχι εξωγήινοι; Πώς το διαχειρίζεσαι αυτό ως πληροφορία; Τι μέτρα λαμβάνεις; Τι θα συμβεί ακριβώς; Πόσες είναι οι πιθανότητες συνύπαρξης μαζί τους από εδώ και μετά; Είναι τελικά εύλογα ερωτήματα, που λίγο πολύ τα κρύβουμε μέσα μας και ο Σπίλμπεργκ «απαντάει» έξυπνα με ένταση, χιούμορ, απειλή, σοφία. Για όλο το κοινό. Δεν χρειάζονται βέβαια συστάσεις. Οι πάντες θα τρέξουν να δουν το φιλμ.
Για τους «ψαγμένους», έρχονται δύο πολύ ωραία κινηματογραφικά δώρα. Ο γνωστός Γάλλος δημιουργός Φρανσουά Οζόν διασκευάζει σε ασπρόμαυρο το περίφημο υπαρξιακό μυθιστόρημα του Αντρέ Καμύ «Ο ΞΕΝΟΣ» και μας εντυπωσιάζει. Τέλη δεκαετίας του ’30 στο Αλγέρι και ο Μαρσό παρίσταται αδιάφορος στην κηδεία της μητέρας του με την οποία ήταν αποξενωμένος για πολλά χρόνια. Συνεχίζει κανονικά τη ζωή του, τις σχέσεις, τις φιλίες, τη ψυχαγωγία και αναπτύσσει σχέσεις με μια ωραία γυναίκα. Όταν σ’ έναν διαπληκτισμό σκοτώνει με μαχαίρι ένα Αλγερινό, παραπέμπεται σε δίκη. Το δικαστήριο παρακάμπτει τον φόνο και τον ψέγει για την πλήρη αδιαφορία για την μητέρα του. Οι εξελίξεις θα είναι δραματικές. Απόλυτα πετυχημένη κινηματογραφική μεταφορά ενός περίφημου μυθιστορήματος με φιλοσοφικές υπαρξιακές αναζητήσεις και ερωτηματικά για το νόημα της ζωής, για τα στερεότυπα των συμπεριφορών μας. Φανταστική η φωτογραφία σε μία ταινία βαθύτατα πικρή, αποστασιοποιημένη, αληθινή, ειλικρινή και υπέροχη η ατμόσφαιρα. Στην κυριολεξία ενθουσιάστηκα και δεν το κρύβω.
Και τώρα άλλη μία τεράστια έκπληξη, που ενθουσίασε στο περσινό φεστιβάλ των Καννών, η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Τσάρλι Πόλιντζερ «THE PLAGUE»(«Η ΠΑΝΟΥΚΛΑ»). Ο Μπεν είναι εκεί γύρω στα 12 και οι γονείς του χωρίζουν. Η μητέρα ξαναπαντρεύεται και για να μείνει για λίγο μόνη με τον νέο σύζυγό της, τον στέλνει σε μία θερινή κατασκήνωση όπου τα παιδιά παίζουν πόλο. Ο Τζέικ, ο νταής της παρέας, κάνει πολλές σκανδαλιές και αυθαιρεσίες. Η χειρότερη ενέργειά του όμως αφορά ένα αγόρι τον Έλι που έχει έντονη ακμή. Τον αποκαλεί «πανούκλα» και βάζει τους πάντες να τον κοροϊδεύουν. Ο Μπεν αντιτίθεται, δεν ενσωματώνεται. Μετά την πρώτη απόρριψη έρχεται και η δεύτερη. Παλεύει με τον ρατσισμό, υπερασπίζεται τον Έλι. Πέρα από το τόσο ενδιαφέρον θέμα της ενηλικίωσης, της χαμένης αθωότητας και της κοινωνικοποίησης, υπάρχει μια εκπληκτική σκηνοθετική γραμμή. Το σκληρό και επιθετικό μπλε της πισίνας αντιπαρατίθεται με το αθώο φως των προσώπων των παιδιών. Οι ήχοι γίνονται σκληροί ακόμα και στον λόγο. Και έτσι η ταινία μετατρέπεται σε θρίλερ, body horror φιλμ και κοινωνιολογική τομή. Μην την χάσετε.
Ποτέ οι σινεφίλ δεν λένε όχι όταν έρχεται μία καλή επανέκδοση από το παρελθόν. Θετικά αναμένουμε λοιπόν όλοι την ταινία «ΟΙ ΑΛΛΟΙ» (2001) για τα 25 χρόνια από την πρώτη του προβολή. Την υπογράφει ο Αλεχάντρο Αμενάμπαρ και στον ρόλο της μαμάς έξοχη η Νικόλ Κίντμαν. Μόλις έχει τελειώσει ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος στα 1945. Η Γκρέις έχει δύο φωτοευαίσθητα παιδιά και καθώς περιμένει να επιστρέψει ο μπαμπάς και σύζυγος από το μέτωπο, επιλέγει ένα κατασκότεινο σπίτι στο Τζέρσεϊ για να μην πάθουν τίποτα τα παιδιά από το φως. Πρέπει να ζήσουν με σκληρούς κανόνες. Προσλαμβάνει και κάποιους υπηρέτες. Αρχίζουν και ακούγονται παράξενοι ανεντόπιστοι θόρυβοι. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν το σπίτι είναι στοιχειωμένο. Τι φιλμ ήταν υποψήφιο για BAFTA πρωτότυπου σεναρίου και πρώτου γυναικείου ρόλου και κέρδισε άλλα βραβεία. Υπήρξε τεράστια εμπορική επιτυχία. Κόστισε 17 εκατομμύρια δολάρια και έφερε πίσω 210. Φανταστική φωτογραφία, φωτισμοί υποβλητικοί, η Κίντμαν άψογη. Αποτελεί και την καλύτερη ταινία του «φανταστικού» κινηματογράφου και είναι πολύ επηρεασμένη από το ασπρόμαυρο αριστούργημα τρόμου «Μια μορφή στο παράθυρο» (1961) του Τζακ Κλέιτον που θεωρήθηκε η καλύτερη ταινία τρόμου όλων των εποχών.
«Το ιερό αγόρι». Ιταλική ταινία τρόμου, του Πάολο Στριπόλι, που συμμετείχε στο 82ο φεστιβάλ της Βενετίας. Ένας καθηγητής φυσικής αγωγής μετακομίζει σ’ ένα απομονωμένο χωριό με γαλήνιους κατοίκους. Σύντομα ανακαλύπτει πως υπάρχει ο Ματέο, ένα αγόρι με σπάνια χαρίσματα. Έχει λοιπόν την σπάνια υπερφυσική ψυχοκινητική ικανότητα να απορροφά τον πόνο και την θλίψη των άλλων. Απελευθερώνει τους άλλους με μία αγκαλιά αλλά κουβαλάει τα βάρη τους. Εξαιρετική σκηνοθεσία που βαθμιαία «χτίζεται» μία απόκοσμη ατμόσφαιρα. Το φιλμ είναι μια αλληγορία και το στιλ του είναι ιδιαίτερα ποιητικό. Εξαιρετική φωτογραφία και στιλ, μία ακόμα ιστορία ενηλικίωσης και έντονη κοινωνική κριτική με εξαιρετικές ερμηνείες.
Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην Google
