Η Σύνοδος ξεκίνησε με επιθέσεις του Τραμπ στους βασικούς Ευρωπαίους συμμάχους, κατέληξε τελικά, σε ομόφωνη απόφαση, αμοιβαίων συμβιβασμών.
Ο Τρaμπ πήρε την υποστήριξη, έστω την ρητορική των μελών του ΝΑΤΟ στους στόχους του στο Ιράν και την αύξηση των αμυντικών δαπανών.
Οι ηγέτες των κρατών-μελών τη δέσμευση του Τρaμπ για το άρθρο 5 και την υποστήριξη στην Ουκρανία, απέναντι στην Ρωσία. Μάλιστα, η Ρωσία χαρακτηρίζεται απειλή για την ασφάλεια των χωρών της ΕΕ. Όμως, τώρα, οι χώρες της ΕΕ αναλαμβάνουν την χρηματοδότηση της Ουκρανίας, με 140 περίπου δις ευρώ, για την διετία 2026-2027.
Όμως, είναι εύκολο να καταλάβουμε ότι, το ΝΑΤΟ δεν είναι αυτό που ξέραμε, πολύ περισσότερο δεν θα είναι το ίδιο στο προσεχές μέλλον.
Η νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, όπως τη διατύπωσε ο Τραμπ πέρσι, μεταφέρει το κέντρο βάρους των στρατιωτικών δυνάμεων στον Eιρηνικό.
Βεβαίως, αυτή η επιλογή είχε διαμορφωθεί από την προεδρία Ομπάμα, απλώς, ο Τραμπ την υλοποιεί βίαια, με πολύ θόρυβο, για να φανεί ότι αυτός είναι που αποφασίζει.
Και, τα μεγάλα ερωτήματα:
Οι ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ μαζί με τον Καναδά, πρέπει σε σύντομο χρονικό διάστημα να συγκροτήσουν την δική τους αυτόνομη δομή και τα αντίστοιχα αμυντικά συστήματα, μέσα στο ευρύτερο, αλλά χαλαρό πλέον, πλαίσιο του ΝΑΤΟ.
Αυτό απαιτεί γρήγορες πολιτικές αποφάσεις και υψηλή χρηματοδότηση, δύσκολα και τα δύο, παρ' ότι ο αναθεωρητισμός της Μόσχας και οι αλλαγές των σχεδιασμών της Ουάσιγκτον, τους πιέζουν.Ο Τραμπ χρησιμοποιεί την συναλλακτική πρακτική του μεγαλοεργολάβου του Real Estate, όμως το κίνητρο των επιλογών του δεν είναι τόσο ο άμεσος πλουτισμός, αυτό το έκανε στην προηγούμενη ζωή του, το κάνει τώρα για τα παιδιά του.
Το MAGA, έχει ως πυρήνα τις υπερσυντηρητικές ομάδες των διαφόρων χριστιανικών δογμάτων, στις οποίες εμφανίζεται ως βιβλικός Μεσσίας, που τους σώσει από τους δύο μεγάλους εχθρούς: Το ισλάμ που θέλει να αλλάξει τον Θεό τους, και τον κομουνισμό, που θέλει να τους πάρει τις περιουσίες.
Στους Δημοκρατικούς προβάλλει τα δύο κακά, γιαυτό και δεν πρέπει να κερδίσουν τις εκλογές.
Ο Τραμπ, με ή χωρίς την ήττα του στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοέμβρη θα επιδιώξει στα 2,5 χρόνια προεδρικής θητείας, που του μένουν, να πετύχει τους δύο προσωπικούς του στόχους:
Ο Τραμπ θέλει να αποδείξει ότι, αυτός είναι το αφεντικό του κόσμου και, εκείνος που άλλαξε την ιστορία του.
Αυτό μπορεί να συμβεί, είτε καταστρέφοντας μια χώρα, το Ιράν είναι βολική επιλογή, είτε μεγαλώνοντας τις ΗΠΑ, η προσάρτηση της Γροιλανδίας είναι η πιο ορατή επιλογή.
Ο Τραμπ, δεν είναι ένας συνηθισμένος ναρκισσιστής, είναι σε διαρκή κρίση μεγαλείου.
Τον ενοχλεί πολύ η Ευρώπη και η ΕΕ, τον ενοχλεί περισσότερο η Γερμανία, γιατί του θυμίζει την ταπεινή καταγωγή του.
Αυτό του θύμισε δύο φορές ο καγκελάριος της Γερμανίας Μερτς.
Στην πρώτη επίσκεψή του στον Λευκό Οίκο, με το αντίγραφο της ληξιαρχικής πράξης γέννησης του παππού του, σε ένα μικρό και άσημο χωριό της Γερμανίας. Και, τη δεύτερη, στην πρόσφατη Σύνοδο των G7 στην Γαλλία, όπου του χάρισε την φανέλα της εθνικής Γερμανίας με το όνομά του και τον αριθμό 47, τον αριθμό της τρέχουσας προεδρίας του. Του είπε δηλαδή, με αφορμή και το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου, ότι μπορεί να ήταν Γερμανός και οπαδός της εθνικής Γερμανίας.
Και τα δύο «δώρα», αρχικά τα δέχτηκε με αμηχανία, αλλά γρήγορα, ως καλός ηθοποιός, φόρεσε το επαγγελματικό χαμόγελο.Για την επίτευξη των στόχων του χτίζει και τακτικές περιφερειακές συμμαχίες, με ηγέτες που έχουν ανάλογα χαρακτηριστικά και συμπεριφορές και αυτό είναι επικίνδυνο για μας.
Η Τουρκία, και ο Ερντογάν, όπως τους περιέγραψε στο διήμερο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, είναι ο πιο χρήσιμος σύμμαχος.
Η Τουρκία, εκτός από μεγάλη αγορά, έχει τον δεύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, ισχυρή στρατιωτική βιομηχανία και είναι η πρόθυμη επιλογή στα πεδία επεμβάσεων του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, ασκεί επιρροή στην κρίσιμη περίμετρο, που περιβάλλει τα Βαλκάνια, τη Μαύρη θάλασσα, τον Καύκασο και την Κασπία, την Κεντρική Ασία και την Μέση Ανατολή, την Ανατολική και Βόρειο Αφρική, την Ανατολική Μεσόγειο.
Μία περίμετρο, που λειτουργεί ως ζώνη πίεσης στην Ρωσία και ανάσχεσης της Κίνας, προς τη Δυτική Ασία και την Ευρώπη.
Η χώρα μας, στον νέο αβέβαιο και βίαιο κόσμο, φαντάζει μόνη και χωρίς αξιόπιστες συμμαχίες. Καλείται να αναπληρώσει τα ισχυρά γεωπολιτικά και οικονομικά στηρίγματα, που είχε στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, με τη δική της συνεχή ενίσχυση, με διμερείς και πολυμερείς συμμαχίες.
Συμμαχίες, που δυστυχώς επανακαθορίζονται από τα συμφέροντα των συμμάχων και τα οποία συχνά αποκλίνουν από τα δικά μας, ειδικά όταν συγκρούονται με τον αναθεωρητισμό της Τουρκίας.
Επιβάλλεται η διαμόρφωση μίας Νέας Εθνικής Στρατηγικής, με βάση τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα και τις ανισορροπίες που δημιουργούν στην γειτονιά μας.
