Θεσσαλονίκη - Άκης Σακελλαρίου: «Δεν είναι απρόσωπο το Φεστιβάλ και αυτό είναι το ατού μας»

«Α, είναι δικό μου παιδί αυτός!». Η φράση ανήκει στη Δέσπω Διαμαντίδου και αποτελεί μία από τις πιο ζωντανές αναμνήσεις του Άκη Σακελλαρίου από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ήταν όταν, στο πλαίσιο της διοργάνωσης το 1991, η σπουδαία ηθοποιός τού απένειμε το βραβείο Α΄ ανδρικού ρόλου για την ταινία του Νίκου Γραμματικού «Κλειστή στροφή».

Το γεγονός είχε διπλή σημασία για εκείνον, αφού δεν ήταν η πρώτη φορά που οι δρόμοι τους συναντήθηκαν. Η Δέσπω Διαμαντίδου είχε ήδη παίξει έναν ξεχωριστό ρόλο στην πορεία του, καθώς ήταν εκείνη που τον είχε ενθαρρύνει να αναζητήσει την καλλιτεχνική του εξέλιξη στην Αμερική, υποδεικνύοντάς του συγκεκριμένες σχολές για να συνεχίσει τις σπουδές του. Μια σχέση εμπιστοσύνης και εκτίμησης που ο ίδιος εξακολουθεί να θυμάται με συγκίνηση.

Τετάρτη 30 Σεπ 2020, 12:11

Άκης Σακελλαρίου: Χωρίς τον αέρα της δημιουργίας των νέων είμαστε καταδικασμένοι

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Από εκείνη την πρώτη βράβευση μέχρι τη σημερινή του θέση στην προεδρία του Φεστιβάλ, έχει μεσολαβήσει μια μεγάλη καλλιτεχνική διαδρομή. Και η επιστροφή του στον θεσμό, αυτή τη φορά από την πλευρά της διοίκησης, έχει για εκείνον μια ιδιαίτερη σημασία. Γνωρίζει το Φεστιβάλ ως ηθοποιός, ως συμμετέχων, αλλά και ως θεατής. Τώρα καλείται να το δει από μέσα, ανακαλύπτοντας μια διαφορετική πραγματικότητα. «Καταλαβαίνεις ότι τα πράγματα που μπορούσες εύκολα να κριτικάρεις άλλες φορές, δεν είναι τόσο απλά. Μόνο αν γνωρίσεις κάτι από μέσα κατανοείς τις δυσκολίες του. Όταν είσαι ένας απλός θεατής, πολύ εύκολα κάνεις κριτική, ενώ δεν είναι έτσι», παραδέχεται.

Το προσωπικό του όραμα για το Φεστιβάλ

Για τον Άκη Σακελλαρίου, βέβαια, η Θεσσαλονίκη δεν είναι ένας τόπος με τον οποίο απέκτησε σχέση μέσα από τη σημερινή του ιδιότητα. Είναι η πόλη όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, στην περιοχή της πλατείας Ιπποδρομίου, φοίτησε στο Ανατόλια και έκανε τα πρώτα του βήματα πριν η υποκριτική τον οδηγήσει σε μια πορεία που ξεπέρασε τα γεωγραφικά όρια της γενέτειράς του. Η Νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και η δραματική σχολή της Ρούλας Πατεράκη αποτέλεσαν δύο παράλληλες διαδρομές, προτού ακολουθήσουν οι σπουδές του στην Αμερική και η επαγγελματική του καθιέρωση.

Ίσως γι' αυτό το προσωπικό του όραμα για το Φεστιβάλ έχει τόσο έντονο το αποτύπωμα της πόλης. Δεν τον ενδιαφέρει μόνο η διεθνής παρουσία και η καλλιτεχνική εμβέλεια της διοργάνωσης, αλλά κυρίως η οργανική σύνδεσή της με τη Θεσσαλονίκη. Έχοντας ζήσει από κοντά μεγάλα κινηματογραφικά ραντεβού, όπως εκείνα του Κάρλοβι Βάρι και του Λοκάρνο, έχει κρατήσει μια εικόνα που θα ήθελε να μεταφέρει και εδώ: μια πόλη, ένα φεστιβάλ. «Να μπει το Φεστιβάλ πιο πολύ στην πόλη και η πόλη πιο πολύ στο Φεστιβάλ».

Το όραμα αυτό δεν περιορίζεται στην περίοδο των προβολών. Ο ίδιος θέλει η Θεσσαλονίκη και συνολικά η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας να εξελιχθούν σε έναν ισχυρό πόλο έλξης για κινηματογραφικές παραγωγές και γυρίσματα. Στο πλαίσιο αυτό έχει ήδη υπογραφεί μνημόνια συνεργασίας με το ΕΚΚΟΜΕΔ, με στόχο την προβολή της πόλης και της Περιφέρειας, αλλά και την ανάπτυξη κινηματογραφικών projects και μέσω Φεστιβάλ, τα οποία θα συνδέονται με την περιοχή. «Είναι κάτι που έχει ξεκινήσει και περιμένουμε τώρα να δούμε πώς θα υλοποιηθεί σιγά σιγά», σημειώνει.

Το Φεστιβάλ έχει πολύ πιτσιρικαρία και αυτό είναι φοβερό

Στο μεταξύ, η φετινή διοργάνωση τού έχει προσφέρει μια εικόνα που τον χαροποιεί ιδιαίτερα. Είναι η παρουσία των νεότερων θεατών, η μεγάλη προσέλευση στις προβολές, η αίσθηση ότι το Φεστιβάλ δεν απευθύνεται μόνο σε ένα ήδη μυημένο κινηματογραφόφιλο κοινό. «Το Φεστιβάλ έχει πολύ πιτσιρικαρία και αυτό είναι φοβερό. Είμαστε όλοι πολύ χαρούμενοι γι' αυτό». Η επιτυχία αποτυπώθηκε και στα συνεχόμενα sold out, σε τέτοιο βαθμό ώστε ακόμη και οι άνθρωποι της διοργάνωσης δυσκολεύονταν να εξασφαλίσουν εισιτήρια για τις προβολές που ήθελαν να παρακολουθήσουν. Ένα ευχάριστο πρόβλημα, που ήδη δημιουργεί την ανάγκη για καλύτερη διαχείριση της αυξημένης ζήτησης την επόμενη χρονιά.

Τι είναι, όμως, αυτό που κάνει το Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης να διατηρεί μια ξεχωριστή ταυτότητα; Ο Άκης Σακελλαρίου εντοπίζει το πλεονέκτημά του σε κάτι που δεν αποτυπώνεται απαραίτητα στους προϋπολογισμούς ή στα μεγέθη των διοργανώσεων, αλλά στην ανθρώπινη επαφή. «Αγαπάω την πόλη. Και νομίζω ότι αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά από τα άλλα Φεστιβάλ. Τα παιδιά που δουλεύουν εδώ αγαπάνε πάρα πολύ τη Θεσσαλονίκη. Μπορεί να μην έχουμε τα τεράστια κονδύλια που έχουν άλλες παρόμοιες διοργανώσεις, αλλά έχουμε αυτή τη ζεστασιά και τη φιλοξενία. Δεν είναι απρόσωπο το Φεστιβάλ και αυτό είναι το ατού μας». Μια παρατήρηση που αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα όταν προέρχεται από έναν άνθρωπο που έχει γνωρίσει και άλλες σημαντικές κινηματογραφικές διοργανώσεις.

Ο Κλέφτης των Χριστουγέννων

Η συζήτηση επιστρέφει, αναπόφευκτα, στον ηθοποιό. Γιατί, όσο κι αν ο νέος του ρόλος απαιτεί χρόνο και αφοσίωση, η υποκριτική εξακολουθεί να αποτελεί τον βασικό άξονα της επαγγελματικής του ζωής. Έχει, ωστόσο, αποφασίσει να επιλέγει διαφορετικά τις δουλειές του, δίνοντας προτεραιότητα στην ποιότητα της συμμετοχής του και όχι στην ποσότητα των υποχρεώσεων. «Προτιμώ να κάνω ένα πράγμα και σωστά. Δεν μπορώ πια να κάνω σίριαλ φουλ και να έχω γυρίσματα και θέατρο κάθε μέρα. Προτιμώ να κάνω ή το ένα ή το άλλο», λέει. Αυτή την περίοδο συμμετέχει σε κινηματογραφική παραγωγή με τίτλο «Ο Κλέφτης των Χριστουγέννων» σε σκηνοθεσία της Δωροθέας Πασχαλίδου, ενώ τη θεατρική σεζόν 2026-2027 πρωταγωνιστεί μαζί με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη στην κωμωδία «Η Ιδέα της Χρονιάς!» στο Θέατρο Βρετάνια.