Τουρισμός για ολ(ίγ)ους

Είχα έναν στόχο στο μυαλό μου. Να επισκεφτώ κατά τη διάρκεια της ζωής μου όλα τα ελληνικά νησιά.

Το project προχωρούσε καλά: Στη Μύκονο έζησα την κοσμική μου ζωή. Στη Σαντορίνη θρήνησα τον εφηβικό μου έρωτα, στη Σύρο έκανα το πρώτο μου ταξίδι με τον άντρα μου, στην Πάρο τρελάθηκα με τις παραλίες, στην Αντίπαρο με τα μαγαζιά, στην Πολύεγο μία καλλιτέχνις φίλη μας κούρευε τον καλλιτέχνη σύντροφο της και έτρωγε σαλάτα με μπιζέλια, στη Μήλο πηδούσαμε στα βράχια, στην Κίμωλο κάναμε SUV στον Καρρά και χαζεύαμε τα ηλιοβασιλέματα στα ελληνικά, στην Γραμβούσα και την Νικουριά εξερευνήσαμε, στην Ικαρία ο καφές έκανε 40 λεπτά να γίνει, στη Λέρο κάθε μέρα στο πρωινό νόμιζα ότι θα πεθάνω από τα γέλια με τις πατέντες του ξενοδόχου, στους Λειψούς περπατήσαμε 3 χιλιόμετρα μέσα στη ντάλα και φτάσαμε στο καλύτερο beach bar του κόσμου, στην Πάτμο μαγεύτηκα με τη Χώρα, στην Κρήτη βρήκα τους συγγενείς μου και με κέρασαν τσικουδιά, στη Λέσβο πίναμε μαργαρίτες στο Μόλυβο, στη Λήμνο χορεύαμε στα beach bar Sting, στην Σκύρο έψαχνα σπίτι και είδα το πορτρέτο του Robert De Niro, στην Σκόπελο πήγα μόνη μου διακοπές με τα παιδιά μου, στην Σκιάθο καθόμασταν στα σκαλάκια κάθε βράδυ, στην Αλόννησο γίναμε για πρώτη φορά οικογένεια, στο Κουφονήσι -και στο μεγάλο και στο μικρό- οι παραλίες ήταν σαν τον παράδεισο, στη Ρόδο πάντα περνάω καλά, στην Κέρκυρα στα δρομάκια κάναμε χένα, στην Κάρπαθο χαζεύαμε τα εξωτικά ψάρια στο βυθό και τις παραδοσιακές φορεσιές στην Όλυμπο, στους Παξούς και Αντίπαξους όλα ήταν όπως έπρεπε, στην Κεφαλονιά αναζήτησα το χωριό της προγιαγιάς μου, από τη Θάσο είναι η πρώτη μου ανάμνηση, από το καραβάκι να φεύγουμε με τη μαμά μου, στη Φολέγανδρο περπάτησα την πιο χαρούμενη Χώρα, στην Αμοργό έκλαιγα και στον πηγαιμό και στον γυρισμό διαβάζοντας το αγαπημένο βιβλίο του πατέρα μου του Axel Munde και κατά τη διάρκεια των διακοπών σε μία συναυλία με το Σταυρό του Νότου μαζί με όλους τους παριστάμενους και τους καλλιτέχνες, στην Τήνο είδα πάνω από 40 χωριά, στα Κύθηρα μου κοβόταν η ανάσα από τις θέες, στη Χίο τρελάθηκα με τα μαστιχοχώρια, στη Τζια κόλλησα κορονοϊό, στην Άνδρο γελούσαμε με κλάματα επειδή ο αέρας είχε πάρει το εσώρουχο μιας από την παρέα, στις Σπέτσες πηγαίναμε διακοπές οικογενειακώς όταν τα παιδιά μου ήταν μικρά, η Ύδρα ήταν το πρώτο ταξίδι που πήγα παντρεμένη και ξαναπήγα πρόσφατα, στη Νάξο τρώγαμε κάθε βράδυ στην ίδια ταβέρνα, στην Αίγινα πήγα μόνο για να βρω το ναό της Αφαίας που είχα διαβάσει από την Ζωρζ Σαρρή στο «Ψέμα».

Μπορώ να συνεχίσω επ’ άπειρον. Λατρεύω ΟΛΑ τα ελληνικά νησιά. Δεν υπάρχει ούτε ένα που να μην μου αρέσει. Το καλοκαίρι, από το Μάιο ως τον Σεπτέμβριο αρνούμαι να ταξιδέψω εκτός Ελλάδας.

Φέτος η αναζήτηση μου απέβη άκαρπη. Η Θεσσαλονίκη είναι αποκλεισμένη από τα νησιά του ΒΑ Αιγαίου, αλλά με εξαίρεση τις Σποράδες είναι και αποκλεισμένη από παντού. Για να πας οπουδήποτε πρέπει να πας μέσω Αθηνών. Επιπλέον από τον Πειραιά για να πας στην Ίο -για παράδειγμα με τον σύντροφο σου και αυτοκίνητο- πρέπει να πληρώσεις 600 ευρώ ακτοπλοϊκά. Αεροπορικώς εάν επιλέξεις την Αστυπάλαια τότε για δύο άτομα θα κοστίσει 680 ευρώ. Για Σάμο σπέσιαλ τιμή 440. 3 μέρες πριν ξεκίνησε η ακτοπλοϊκή σύνδεση Θεσσαλονίκης με Λήμνο και Μυτιλήνη (να μία εναλλακτική).

Για την Αμοργό μία τετραμελής οικογένεια με αυτοκίνητο πάει με 600 ευρώ. Για Μήλο τριμελής οικογένεια με όχημα: 550 τιμή ευκαιρίας. Στην Μύκονο πιθανώς θα νιώσεις ξένος. Εάν πας στο «Σκορπιό» όλοι μιλάνε μόνο αγγλικά. Όλα κάνουν πάνω από 100 ευρώ. Όλοι είναι πανέμορφοι και πανέμορφες, νέοι και νέες, πλαστικοί και πλαστικές, ντυμένοι ή γδυμένοι με πανάκριβα ρούχα. Εάν θες επιπλέον στο νησί να ακούσεις και Ρέμο τότε πουλάς ένα δακτυλίδι (με μπριγιάν). Για δύο κοκτέιλ και καβουροπόδαρα θα πληρώσεις 600 ευρώ. Και εάν καταλήξεις απογοητευμένος στη Χαλκιδική όλοι οι φίλοι σου θα έχουν νοικιάσει το σπίτι τους (εάν είχαν) και οι υπόλοιποι δε θα πηγαίνουν αυθημερόν λόγω αύξησης των καυσίμων.

Επιπλέον εάν αναζητήσεις ξαπλώστρα μάθε πώς τη λένε στα ρώσικα ή στα σέρβικα για να συνεννοηθείς και έχε έτοιμο και κανένα πενηντάρικο για να την πληρώσεις.

Το γράφω και το ξαναγράφω. Η ανάπτυξη δεν σημαίνει άναρχο κτίσιμο παντού και καταστροφή του φυσικού τοπίου. Η ανάπτυξη σημαίνει ανάδειξη και σεβασμό στο περιβάλλον. Σημαίνει αγάπη για την παράδοση και αρμονική συνύπαρξη του ανθρώπου με τη φύση.

Φέτος οι αναζητήσεις μου για Σέριφο και Σίκινο έπεσαν στο κενό. Πώς να φτάσει κανείς εκεί; Πρέπει να πας αεροπορικώς ή οδικώς Αθήνα, πιθανώς να πάρεις πλοίο από Πειραιά να κάνεις στάση σε άλλο κοντινό νησί και μετά να πάρεις άλλο καράβι για το νησί που επέλεξες. Πρέπει να έχεις μία εβδομάδα άδεια. Στην Κύθνο όλα ήταν γεμάτα.

Έτσι κατέληξα στο Πήλιο. Και ένιωσα -για πρώτη φορά- ότι τα ελληνικά νησιά δεν μου ανήκουν. Θα μου πείτε, είμαι εγωίστρια και δεν θέλω να δουλέψει ο τουρισμός που αποτελεί και την ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας. Θα σας απαντήσω ότι όποιον ξένο γνώριζα και μου έλεγε για τα… SOS νησιά τον προέτρεπα να επισκεφτεί και τα υπόλοιπα, τα μικρότερα, τα λιγότερο γνωστά. Θα σας απαντήσω πως η ελληνική οικονομία, εάν θέλει να συνεχίσει να εισπράττει από τον τουρισμό, θα πρέπει ν α στραφεί και σε άλλες πηγές εσόδων. Εάν χτίσουμε όλα τα νησιά και στα σοκάκια της Μυκόνου δεν χωράει κανείς να περπατήσει θα σταματήσουν να έρχονται και οι ξένοι. Διότι οι Έλληνες ούτως ή άλλως δεν τα καταφέρνουν.

Υ.Γ. Εάν προσπαθήσει μία σύζυγος να κάνει αίτηση στο πρόγραμμα Τουρισμός για όλους αυτό δεν την κάνει δεκτή, ακόμα και εάν έχει έρθει η σειρά του δικού της ΑΦΜ. Πρέπει να έρθει η σειρά του ΑΦΜ του συζύγου. Αυτό και εάν είναι έμφυλη διάκριση!

ΥΓ. Τον Αύγουστο θα πάω οδικώς Λευκάδα. Μην χανόμαστε.

* Δημοσιεύτηκε στη "ΜτΚ" στις 24.07.2022