Η δολοφονία του βουλευτή Τσαρουχά

Ο ιστορικός

Το ταξίδι προς την Αθήνα ξεκίνησε τα μεσάνυχτα της 8ης Μαΐου και το αυτοκίνητο έφθασε απρόσκοπτα στα διόδια της Λεπτοκαρυάς, πριν την Κατερίνη. Εκεί είχε στηθεί ενέδρα από άνδρες της αστυνομίας και της ΚΥΠ, για τη σύλληψη των επιβατών. Επικεφαλής της επιχείρησης ο ίδιος ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών της Θεσσαλονίκης, ο Στέφανος Καραμπέρης. Οι άνδρες έβγαλαν με τη βία τους επιβάτες από το αυτοκίνητο, τους ξάπλωσαν στο έδαφος και άρχισαν να τους ξυλοκοπούν. Στη συνέχεια τους επιβίβασαν σε αστυνομικά οχήματα, με προορισμό τη Θεσσαλονίκη. Το σημείωμα που κουβαλούσε ο Τσαρουχάς, το οποίο έφερε τις υπογραφές μελών, πρόλαβε ο βουλευτής να το καταπιεί. Οπότε, στη διάρκεια της βάρβαρης ανάκρισης, ο Γιώργος Τσαρουχάς εξέπνευσε και η Ασφάλεια μίλησε για έμφραγμα «λόγω βαρύτατης αρτηριοσκληρώσεως των στεφανιαίων αρτηριών της καρδίας, μετ’ αποφράξεως του αυλού αυτών».

Φυσικά, η αλήθεια ήταν τελείως διαφορετική, από αυτήν που παρουσιάστηκε, με ανακοίνωση στον Τύπο. Μετά την πτώση της χούντας, έγιναν γνωστά τα πραγματικά αίτια του θανάτου. Ο Τσαρουχάς οδηγήθηκε για ανάκριση στις 2 το πρωί, ενώ γύρω στις 4.30’, το πρωί της 9ης Μαΐου βρέθηκε στο γραφείο του Καραμπέρη. Οι ανακριτές γνώριζαν ότι έπασχε από την καρδιά του και το αποτέλεσμα ήταν να αποβιώσει γύρω στις 6 με 6.30’ το πρωί, μετά από άγριο και βάναυσο ξυλοδαρμό. Ο γνωστός για τη σχέση του με τη δικτατορία ιατροδικαστής Εμμανουήλ Νόνας μίλησε για «ελαφρές σωματικές κακώσεις», τη στιγμή που είχαν καταμετρηθεί 17 σοβαρά τραύματα. Νεκρός ο Τσαρουχάς μεταφέρθηκε στο νεκροτομείο του πανεπιστημίου και από εκεί απευθείας στο νεκροστάσιο των δημοτικών κοιμητηρίων της Ευαγγελίστριας, ενώ τοποθετήθηκε φρουρά από ένοπλους στρατιώτες. Η ταφή του Τσαρουχά πραγματοποιήθηκε την ίδια ημέρα, με τη συνοδεία ελάχιστων συγγενών. Μία τραγική ειρωνεία θέλει το μνήμα του να βρίσκεται, ακόμη και σήμερα, απέναντι από αυτό του θρυλικού αστυνομικού διευθυντή και σφόδρα αντικομμουνιστή Νικόλαου Μουσχουντή.

Ο αυτόπτης μάρτυς

Μετά την πτώση της χούντας κυκλοφόρησαν δύο συνταρακτικές μαρτυρίες, προερχόμενες από αυτόπτες μάρτυρες. Ο Χριστόφορος Τζανακάκης υπηρετούσε ως εισαγγελέας στη Θεσσαλονίκη το 1968 και είχε άμεση γνώση του θέματος. Η Ασφάλεια υποχρέωσε τους εμπλεκόμενους σε ψευδείς μαρτυρίες και η αποκάλυψη του Τζανακάκη έφερε μοναδικό ενδιαφέρον. Ο εισαγγελέας είχε μεταβεί στο νεκροταφείο και στο πτώμα του νεκρού βουλευτή ήσαν ευδιάκριτα ισχνή ραβδισμού στο πρόσωπο, τραύματα στο τριχωτό της κεφαλής, χτυπήματα από γροθιές στο σώμα, κακώσεις στο μάτι και στις παρειές, πολλαπλά τραύματα στους γλουτούς και στην πλάτη. Διέκρινε επίσης κακώσεις των γεννητικών οργάνων και των δύο πατούσων, προφανώς από το βασανιστήριο της «φάλαγγας». Ο Τζανακάκης δήλωσε ότι ο Τσαρουχάς «πέθανε βασανιζόμενος». Μάλιστα, δήλωσε ότι οι ανακριτές του παρουσίασαν το έγγραφο της διάσπασης, που είχε καταπιεί ο βουλευτής.

Στη συνέχεια, ο εισαγγελέας Τζανακάκης μίλησε, πάντα το 1974, για θάνατο, ο οποίος συνιστούσε κακούργημα, αφού ο Τσαρουχάς εξέπνευσε εξαιτίας θανατηφόρων σωματικών βλαβών, κατά τη διάρκεια της ανάκρισης. Την επίσημη δικογραφία, η οποία σχηματίστηκε από την Εισαγγελία Θεσσαλονίκης, την εξαφάνισε ο πρόεδρος του Έκτακτου Στρατοδικείου Θεσσαλονίκης, Φωκίων Καραπάνος και κατέληξε στην ΚΥΠ, όπου καταχωνιάστηκε. Έτσι σταμάτησε η αναζήτηση των υπαιτίων για τη δολοφονία.

Η άλλη μαρτυρία, η οποία δόθηκε και αυτή μετά την πτώση της χούντας, ήταν αυτή του ανθυπασπιστή της Εθνικής Ασφαλείας Θεσσαλονίκης, του Βασίλη Καραμήτσου, ο οποίος συμμετείχε στο μπλόκο των διοδίων της Λεπτοκαρυάς, αλλά και στην ανάκριση που ακολούθησε. Μίλησε, λοιπόν, για μεταφορά του Τσαρουχά στα κρατητήρια της ΚΥΠ στο Γ’ Σώμα Στρατού, όπου και αποβίωσε κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων.

Ο δε Βασίλης Ραφαηλίδης, στην «Ιστορία του νεοελληνικού κράτους» περιγράφει μία μακάβρια σκηνή: «Στην κηδεία του Τσαρουχά απαγορεύτηκε να ανοιχτεί το φέρετρο. Η Καίτη, η κόρη του Τσαρουχά, τη στιγμή της ταφής ορμάει, ανοίγει το φέρετρο και αποκαλύπτεται ένα λιωμένο κεφάλι, χωρίς πρόσωπο. Μέσα στο φέρετρο! Δεν έκαναν τον κόπο ούτε να του βγάλουν τις άχρηστες πλέον χειροπέδες. Τέτοια κτηνωδία δεν συναντάει κανείς ούτε στους Ναζί. Δεν ξέρουν τα έθιμα της Μάνης, όταν η μάνα του δολοφονημένου από βεντέτα πάει κι ανάβει κερί, μπροστά στο φέρετρο του δολοφονημένου δολοφόνου».