Δωροδοκίες διαιτητών γίνονταν πάντα. Όχι μόνο στο μπάσκετ. Ούτε απαραίτητα αμέσως με χρήματα. Tο δέλεαρ είναι η ανέλιξη που μπορεί αύριο να φέρει χρήματα αλλά μερικές φορές αρκεί η μωροφιλοδοξία. Να κουμαντάρω ένα παιχνίδι, να είμαι στο κέντρο της προσοχής και ας με βρίζουν σαράντα χιλιάδες άνθρωποι. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.
Τι έκανε το περίφημο σύστημα της «παράγκας» που κουκουλώθηκε με συμφωνία κορυφής, μεταξύ κυβέρνησης και πρωταγωνιστών, οπότε ο υφυπουργός Αθλητισμού Φλωρίδης μετατέθηκε μετ’ επαίνων στο υπουργείο Ανάπτυξης; Στρατολογούσε διαιτητές από τις χαμηλές κατηγορίες, υποσχόταν ότι θα τους ανεβάσει και τους έθετε υπό τον έλεγχό του. Μέχρι ο διαιτητής να φθάσει στο Τσάμπιονς Λιγκ ή, έστω, στην πρώτη εθνική, έκανε αγροτικό στις χαμηλές κατηγορίες δείχνοντας πόσο ταλέντο έχει να εκτελεί εντολές. Άλλοτε υπέρ ομάδων που οι πρόεδροί τους είχαν πληρώσει συνδρομή στο ταμείο της «παράγκας» και άλλοτε για να κερδίσουν όσοι είχαν ποντάρει σωστά στο «Στοίχημα». Διαιτητικά «εγκλήματα» γίνονται μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες και με var αλλά πολλά περισσότερα και εξόχως μεγαλύτερα γίνονται μπροστά σε άδειες κερκίδες. To «Στοίχημα» δεν κατέστρεψε μόνο ανθρώπους που εθίστηκαν στον τζόγο νομίζοντας ότι έχουν τη σωστή πληροφορία. Κατέστρεψε και τον αθλητισμό αφού μπορείς να στοιχηματίσεις 24/7 όχι μόνο στο ποιος θα νικήσει ή θα χάσει αλλά ποια ομάδα θα πρώτη πλάγιο άουτ, ποιος παίκτης θα πάρει πρώτος κίτρινη κάρτα και ένα σωρό άλλες ανοησίες. Και η αρρώστια είναι ανίατη γιατί ακόμη και αν το «Στοίχημα» απαγορευθεί στην Ελλάδα -πράγμα απίθανο γιατί καμιά κυβέρνηση δεν σκοτώνει την κότα με τα χρυσά αυγά- μπορείς να στοιχηματίσεις σε ζωντανό χρόνο στην Μαλαισία, στις Φιλιππίνες ή και στον παράνομο τζόγο της γειτονιάς σου.
Αντίθετα, για τη χειραγώγηση των σχολικών πρωταθλημάτων -την πιο θλιβερή πτυχή της επίκαιρης υπόθεσης που απασχολεί τη Δικαιοσύνη- η λύση βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας. Καμία σχέση ανάμεσα στον αθλητισμό και την εισαγωγή στις πανεπιστημιακές σχολές. Τέλος με έναν νόμο και με ένα άρθρο. Αυτό που συμβαίνει είναι παράλογο. Και συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια, χωρίς ουσιαστικά να αμφισβητηθεί, παρά μόνο από κάποιους σκόρπιους που τους βάζεις την ταμπέλα του «γραφικού» και ξενοιάζεις. Ούτε ήρθε ουρανοκατέβατο. Υπήρξε συνέχεια του εθισμού στον οποίο υποβλήθηκε ήδη πολύ νωρίτερα η ελληνική κοινωνία, να μυθοποιεί αθλητικές επιτυχίες χωρίς κριτήριο. Να πανηγυρίζει μετάλλια διατόντων αστέρων που νίκησαν από το πουθενά και την επομένη άλλαξαν άθλημα η εγκατέλειψαν τον αθλητισμό. Να αγωνιά μήπως τους πιάσει ο έλεγχος ενώ γνωρίζει ότι είναι ντοπαρισμένοι. Να αισθάνεται «εθνικά υπερήφανη» για επιτυχίες αθλητών που πήραν ελληνικό διαβατήριο χωρίς να γνωρίζουν πού πέφτει η Ελλάδα στον χάρτη. Και να θεωρεί πολύ λογική την σοβιετικού τύπου πρακτική, να μοιράζει η Πολιτεία στους αθλητές βαθμούς στις Ένοπλες Δυνάμεις. Σε ποια δυτική χώρα συνέβαινε αυτό και έπρεπε να γίνει και στην Ελλάδα; Σε καμία!
Σταλιά - σταλιά το δηλητήριο έφτασε και στον σχολικό αθλητισμό. Ακριβά σχολεία προσελκύουν με προνόμια καλούς αθλητές, οι καλοί αθλητές κερδίζουν το παιχνίδι και στο τέλος μπαίνουν στο γήπεδο και οι βοηθητικοί. Όλοι μαζί γράφονται στο φύλλο αγώνα και όλοι μαζί παίρνουν την πριμοδότηση. Δεν το ξέρουν οι κυβερνήσεις; Το ξέρουν και το παραξέρουν. Και να ήταν μόνο αυτό; Διακρίσεις σε εξωτικά αθλήματα με τα οποία δεν ασχολείται παγκοσμίως κανείς εξασφαλίζουν τον τίτλο του «μεσογειονίκη» και την εισαγωγή σε όποια πανεπιστημιακή σχολή τραβάει η ψυχή σου. Αλλά ακόμη και αθώα να ήταν τα πράγματα, από πού ως πού το να είσαι καλός αθλητής σημαίνει ότι πρέπει να εισάγεσαι στην Ιατρική χωρίς εξετάσεις; Αν είναι έτσι, ας εισάγεται και ένας πολύ ταλαντούχος μουσικός, ζωγράφος ή ορειβάτης. Αν η Πολιτεία θεωρεί ότι η κοινωνία κάτι χρωστάει στον αθλητή του κέρλινγκ, ας τον ανταμείψει αλλιώς. Αλλά όχι νοθεύοντας τον θεσμό των Πανελληνίων.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στη 01.11.2026
