Η αντιπολίτευση με τα μαγκάλια -θα τη θυμάστε!- έσπασε τα μούτρα της πάνω στη λογική αλλά δεν πτοείται. Με κάθε ευκαιρία επανέρχεται. Μία αδιάκοπη, τυφλή γκρίνια, πάντα με επίκεντρο τον άνθρωπο που άλλοτε δεν τα βγάζει πέρα με τον λογαριασμό του σούπερ μάρκετ, άλλοτε δεν μπορεί να βάλει βενζίνη, άλλοτε δεν του φτάνουν για να πάει διακοπές, άλλοτε δεν έχει για να αγοράσει πετρέλαιο, γενικώς υποφέρει και πεινά.
Οπότε, περίεργο θα ήταν εάν περνούσε ανεκμετάλλευτη η δήλωση του πρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών ότι περίπου τετρακόσιοι (εντέλει 372) εισαχθέντες δεν ενεγράφησαν στο πρώτο έτος. Ο άνθρωπος, βεβαίως, διευκρίνισε ότι αυτό μπορεί να οφείλεται σε πολλούς λόγους, όμως για τα social media αυτά είναι ψιλά γράμματα.
Κλαυθμός και οδυρμός έπεσε για τα παιδιά που διάβασαν, έγραψαν, πέτυχαν αλλά οι γονείς τους δεν μπορούν να υποστηρίξουν το κόστος σπουδών. Ποιος φταίει; Η ανάλγητη κυβέρνηση. Ούτε καν το κράτος! Οπότε, ας έρθει ο Τσίπρας, ο Βελόπουλος, η Ζωή, η Καρυστιανού, κάποιος που πονά περισσότερο τους απλούς ανθρώπους, και όλα θα στρώσουν.
Γιατί πρέπει να είναι ανησυχητικό ότι κάποιοι υποψήφιοι προτίμησαν να μην εγγραφούν στη σχολή όπου πέρασαν; Εάν αυτή η σχολή δεν τους ενδιαφέρει αλλά μέχρις εκεί έφταναν τα μόριά τους, εάν δεν τους δίνει επαγγελματική προοπτική, υγιές είναι ότι προτίμησαν να μην σπαταλήσουν τέσσερα-πέντε χρόνια και τα λεφτά των γονέων τους απλώς και μόνο για να παραστήσουν τους φοιτητές και να ρεμπελεύουν από στέκι σε στέκι.
Τι νόημα έχει να έχεις περάσει στη Φιλολογία Πατρών με βάση εισαγωγής 11,7 ή στο Μαθηματικό με 10,8; Ακόμη και αν καταφέρεις να πάρεις πτυχίο, δουλειά ως φιλόλογος ή ως μαθηματικός δεν θα βρεις. Ναι αλλά εννέα είχαν περάσει στην Ιατρική, λέει η συνέχεια. Ενδιαφέρον αυτό αλλά από πού προκύπτει ότι αιτία για τη μη εγγραφή είναι η οικονομική ανέχεια και όχι ότι προτίμησαν κάποιο ιδιωτικό ΑΕΙ στην πόλη τους ή ακόμη και ένα πανεπιστήμιο του εξωτερικού;
Υπάρχει πρόβλημα με τα ενοίκια; Σοβαρότατο αλλά όχι μόνο για την φοιτητική στέγη. Για όλους όσους έχουν την ατυχία να εξαρτώνται από το νοίκι. Εκτός από την απληστία των ιδιοκτητών που με ένα διαμερισματάκι που τους άφησε κληρονομιά ο πατέρας τους θέλουν να βγάζουν ένα μισθό, δραματικά συνέβαλε η τυχοδιωκτική πρακτική των κυβερνήσεων να ιδρύουν σχολές και τμήματα σε πόλεις και χωριά χωρίς κανένα εκπαιδευτικό σχεδιασμό. Μόνο και μόνο για να πουλούν εκδούλευση στις τοπικές κοινωνίες, να προκαλούν παραισθήσεις σε σπουδαστές και γονείς που νομίζουν ότι είναι επιτυχία να περάσεις σε μία σχολή με μέσο όρο δέκα και να βολεύουν φιλόδοξους που ήθελαν να γίνουν «πανεπιστημιακοί».
Δεν θέλει πολύ μυαλό! Όταν η Πάτρα, ο Βόλος, το Ηράκλειο, μέχρι και η Αμαλιάδα, το Αγρίνιο και η Σάμος καλούνται να φιλοξενήσουν διπλάσιους φοιτητές από όσους θα είχαν λόγο να είναι φοιτητές, μοιραίο είναι ότι τα ενοίκια ανεβαίνουν. Προσφορά και ζήτηση. Αλλά αυτό το έγκλημα δεν το έκανε μόνο η Νέα Δημοκρατία. Το έκανε και το ΠΑΣΟΚ, επίσης εν μέσω πανηγυρισμών, το έκανε και σύσσωμη η Αριστερά που εμφάνισε η δημοκρατική αξίωση να περνούν οι αγράμματοι στο πανεπιστήμιο.
Και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: Μιλάμε για καλομαθημένες γενιές. Μεγάλωσα σε μία τυπική «φοιτητογειτονιά» της Θεσσαλονίκης, την Ευαγγελίστρια. Στις δεκαετίες του ’60 και του ’70, όταν ακόμη τα νοικοκυριά ήταν πολύ φτωχά, η φοιτητική λέσχη μία και μοναδική και το σπουδαστικό επίδομα άγνωστη έννοια, κανένας φοιτητής δεν νοίκιαζε διαμέρισμα μόνος του. Έμεναν τρεις-τρεις, καθένας στο δωμάτιό του, και μοιράζονταν κουζίνα και λουτρό. Μια χαρά σπούδασαν και μάλιστα σε «σκληρές» σχολές, απαιτητικές.
Τι άλλαξε στην ελληνική κοινωνία και σήμερα αδέλφια δεν μπορούν να ζήσουν κάτω από την ίδια στέγη; Πολύ απλά, από γονείς που νόμιζαν ότι δικαιούνται τα πάντα, προέκυψαν γενιές από βούτυρο.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 11.10.2026
