Το να αναφέρεται ένα άρθρο σε διαπλάτυνση δρόμου μήκους ενός χιλιομέτρου το οποίο ήταν ενταγμένο στα έργα των… Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 αλλά ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί, κάλλιστα το κατατάσσει στην κατηγορία «ανέκδοτα».
Παίρνω το ρίσκο να αναφερθώ -για πολλοστή φορά- σε αυτό γιατί έτσι και αλλιώς σε αυτήν την πόλη οι εξαγγελίες, οι δεσμεύσεις, ακόμα και οι θριαμβολογίες σε περίπτωση που ένα έργο μετά κόπων και βασάνων ολοκληρωθεί, έχουν μεγάλη πλάκα και γραφικότητα.
Αναφέρομαι στο λεγόμενο «ορφανό χιλιόμετρο» της οδού Λαγκαδά (δυσκολεύομαι να την πω Μίκη Θεοδωράκη). Ένα «παράδειγμα προς αποφυγή» του πως δεν πρέπει να γίνονται τα έργα στην Ελλάδα αλλά και οπουδήποτε στον κόσμο. Τι συμβαίνει με αυτό το ανολοκλήρωτο έργο;
Θα το περιγράψω σύντομα γιατί προφανώς οι κυβερνώντες δε διέρχονται της οδού Λαγκαδά και δεν έχουν μποτιλιαριστεί ποτέ εκεί, διότι αν το είχαν πάθει έστω και μια φορά, από τα «καντήλια» που θα έριχναν σίγουρα θα δεσμεύονταν πρωτίστως στον εαυτό τους ότι θα λύσουν το πρόβλημα.
Η οδός Λαγκαδά έχει διαπλατυνθεί εδώ και χρόνια. Από την αερογέφυρα της Σταυρούπολης ως και τη νότια πύλη του στρατοπέδου Παύλου Μελά. Εκεί… «κόλλησε» για διάφορους λόγους, από περαιτέρω επεξηγήσεις που ζήτησαν οι αρχαιολογικές υπηρεσίες μέχρι ζητήματα διαδικασιών στη δημοπρασία αυτού του χιλιομέτρου.
Πραγματικά δεν αφορά κανέναν πολίτη με αυτοκίνητο, επιβάτη λεωφορείου ή και πεζό για το ποιοι λόγοι εμποδίζουν την ολοκλήρωση της διαπλάτυνσης της Λαγκαδά στο σημείο από την πύλη του Παύλου Μελά ως την οδό Αγίων Πάντων. Έπρεπε όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς και κυρίως το υπουργείο υποδομών να φροντίσει το έργο να έχει ολοκληρωθεί. Τέλος. Ούτε οι απαλλοτριώσεις, ούτε οι διαδικασίες δημοπράτησης δικαιολογούν τέτοια ταλαιπωρία η οποία επιτείνεται από τα έργα εδώ και τρία χρόνια στον FlyOver τα οποία στρέφουν τα αυτοκίνητα από το ΤΙΤΑΝ προς το κέντρο αντί για τον περιφερειακό.
Φυσικά και εμείς οι κάτοικοι της βόρειας και δυτικής Θεσσαλονίκης θα χαρακτηριστούμε και πάλι γκρινιάρηδες αν υποστηρίξουμε πως πίσω από την συγκεκριμένη ολιγωρία υπάρχουν ταξικοί λόγοι. Σε μια περιοχή όπου το Μετρό δεν προβλέπεται ούτε για το 2040 και που κυκλοφορούν λεωφορεία με «παστωμένους» επιβάτες όλη τη μέρα (καλά, για το ότι ο περιφερειακός στα δυτικά έχει δύο φανάρια στο Κορδελιό δε θα μιλήσω) είναι απίστευτα προκλητικό να μην λύνεται ένα ζήτημα που απαιτεί απλοποίηση διαδικασιών και χρηματοδότηση.
Ο χρόνος πίσω δε γυρίζει. Τουλάχιστον η διαπλάτυνση αυτού του χιλιομέτρου ας γίνει τώρα, ας ξεκινήσει για να ολοκληρωθεί μέσα στο 2027. Επιτέλους, ας «υιοθετήσει» κάποιος αυτό το «ορφανό» χιλιόμετρο. Τόσο πολύ λένε ότι μας αγαπάνε εμάς τους Θεσσαλονικείς οι κυβερνώντες.
Μάλιστα κάποιοι ισχυρίζονται πως είμαστε αχάριστοι και πως τόσα πολλά έργα δεν έχουν γίνει τα τελευταία 50 χρόνια στην πόλη μας. Μέχρι τότε, σε αυτούς τους πολίτες που καθημερινά μποτιλιαρίζονται πρωί- μεσημέρι- βράδυ σαν «συνταγή γιατρού», λίγος σεβασμός και ανάληψη ευθύνης, δε θα έβλαπτε.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 11.10.2026
