Οι παλιοί θυμούνται «το σάλι» στη γέφυρα της Ποτίδαια. Μία μεγάλη μεταλλική πλατφόρμα που λειτουργούσε τη δεκαετία του ‘60 σαν μικρό «φέριμποτ» και μετέφερε τα αυτοκίνητα από τη μία πλευρά στην άλλη, συνδέοντας ουσιαστικά τη Θεσσαλονίκη με το πρώτο πόδι της Χαλκιδικής. Από τις διηγήσεις ακούγαμε ότι η διαδρομή Θεσσαλονίκη-πρώτο πόδι κρατούσε τότε πάνω από 3 ώρες.
Σήμερα, πολλά χρόνια μετά, μπορεί η γέφυρα που έχει κατασκευαστεί να έχει φέρει πιο κοντά τις δύο περιοχές, παρόλα αυτά οι καθυστερήσεις και τα μεγάλα μποτιλιαρίσματα δεν έχουν πάψει. Για τη Χαλκιδική σε περιόδους αιχμής το Πολύχρονο-Θεσσαλονίκη μπορεί να σημαίνει περισσότερο από ότι παλιά η διαδρομή με «το σάλι». Λόγω μποτιλιαρίσματος όχι πια στη Ποτίδαια, που για πολλά χρόνια και αφού κατασκευάστηκε η γέφυρα δεν άντεχε λόγω του γνωστού «τυφλού» χιλιομέτρου, αλλά σε άλλα σημεία. Στο ύψος του Τσάνταλη όπου τα αυτοκίνητα που ερχόντουσαν από τα δύο πόδια της Χαλκιδικής μπλέκονταν με την κίνηση της Καλλικράτειας, στο Πολύχρονο, στη Χανιώτη στην Καψόχωρα ή στη Νικήτη μέχρι να διασχίσει κανείς τους οικισμούς.
Αλλά και αλλού υπάρχει ακόμη μποτιλιάρισμα. Μόλις πριν από μερικές ημέρες φίλη διηγούνταν την περιπέτεια της διαδρομής μέχρι την Ολυμπιάδα. Το ταξίδι ξεκίνησε στις 9:15 το πρωί και έληξε στις 12:30 και το ρολόι έγραψε τρεισήμισι ώρες.
Πολύς ο κόσμος πια στη Χαλκιδική. Οι άξονες έχουν βελτιωθεί (ας θυμηθεί κάποιος τι τραβούσαν οι ιδιοκτήτες ΙΧ τη δεκαετία του ‘80 και του ‘90 για να περάσουν την Καρδία), αν και στη Σιθωνία, γρήγορη λύση για το πόδι δεν φαίνεται να υπάρχει.
Φυσικά δεν είναι μόνο οι οδικοί άξονες το πρόβλημα. Η βραχυχρόνια μίσθωση έχει αλλάξει το τοπίο, η ακρίβεια και τα απόνερα της κρίσης έχουν διώξει τους Έλληνες από παραθεριστές, αλλά και ως ιδιοκτήτες, οι πλατφόρμες ενοικίασης (και όχι μόνο) έχουν φέρει τους Βαλκάνιους όλων των ειδών και πολλά περίεργα φαινόμενα. Σπίτια που αγοράστηκαν από ξένους υπο-ενοικιάζονται, δημιουργώντας μία καινούργια επαγγελματική κατηγορία, τους ψευτοξενοδόχους (που δεν ελέγχονται), η μάχη στην παραλία για μια ξαπλώστρα μεγαλώνει (και έχει γίνει ακριβό σπορ), ενώ η Χαλκιδική τα πρώτα δύο χρόνια της εφαρμογής του περίφημου mycoast έχει πάρει ήδη δύο κίτρινες κάρτες, συγκεντρώνοντας στην πλατφόρμα τις περισσότερες καταγγελίες.
Ακόμα και άγνωστες περιοχές, όπως η Μύτη στο Ποσείδι όπου άνθρωποι της γενιάς μου έκαναν ελεύθερο κάμπινγκ μέχρι το 2000 είναι πλέον δύσκολα προσεγγίσιμες λόγω έλλειψης πάρκινγκ.
Παρόλα αυτά οι επενδύσεις δε λένε να σταματήσουν. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που υπάρχουν τα επόμενα χρόνια στο ξενοδοχειακό κομμάτι πρόκειται να επενδυθούν 600 εκατομμύρια ευρώ, είτε σε νέες μονάδες, είτε σε ανακαινίσεις, είτε σε παλιά μπλοκαρισμένα πρότζεκτ που ξεμπλοκάρονται.
Οι λύσεις δεν είναι εύκολες, αν αναλογιστούμε ότι όλα αυτά τα φαινόμενα καταγράφονται παντού. Στην Ελλάδα, αλλά και στην κόσμο. Συνεπώς, ακόμη και αν σοβαρευθεί ακόμη παραπάνω το κράτος, συνειδητοποιηθούν οι επαγγελματίες και κινητοποιηθούν και οι πολίτες, η Χαλκιδική δύσκολα θα επανέλθει στα παλιά. Γι’ αυτό και οι σημερινές αυγουστιάτικες νοσταλγίες.
Καλές βουτιές…
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 09.08.2026
