Μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να είναι πολύ φίλος του μπάσκετ παρά ποδοσφαιρόφιλος, όμως ο αθλητισμός του αρέσει πολύ. Το ίδιο ισχύει και για την πλειοψηφία των ενοίκων στο Μέγαρο Μαξίμου που ακολουθούν τη γενική τάση που λέει ότι το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ. Οπότε παρακολουθούν με προσοχή τα διαδραματιζόμενα στο Μουντιάλ. Και τις ομοιότητές του με την πολιτική.
Δεν είναι τυχαίο, για παράδειγμα, ότι όπως έδειξε μία ενδιαφέρουσα δημοσκόπηση της Interview για το Μουντιάλ και τις αθλητικές προτιμήσεις των ψηφοφόρων των κομμάτων ότι οι Νεοδημοκράτες ψηφοφόροι ήταν πιο κοντά στη Γαλλία ως φαβορί (άρα και ως στιλ παιχνιδιού), ενώ οι της Κεντροαριστεράς προτιμούσαν την Αργεντινή. Αν το καλοσκεφτεί κανείς αυτό ακούγεται μάλλον λογικό: Πιο συστημικό και πιο με τη στάμπα της Ευρώπης το ποδόσφαιρο του Μπαπέ, πιο εναλλακτικό και λίγο πιο εξωτικό το νοτιοαμερικάνικο στιλ ποδοσφαίρου που παίζει ο Μέσι και η παρέα του.
Φυσικά στον τελικό δεν πέρασαν οι Γάλλοι που υποστήριζαν πιο πολύ οι Νεοδημοκράτες, αλλά οι Ισπανοί, που είναι κάτι σαν τους Γερμανούς της Νότιας Ευρώπης. Δηλαδή, οργάνωση, μεθοδικότητα, καλή άμυνα και ομαδική δουλειά. Κάτι που πλησιάζει και τη σημερινή φιλοσοφία στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Οργάνωση; Ναι, υπάρχει. Μεθοδικότητα; Ναι, το βλέπει κανείς στη σημερινή ΝΔ. Ομαδική δουλειά όμως;
Η έλλειψη ομαδικότητας ήταν (και είναι) πάντα ένα ζήτημα για τον χώρο της Κεντροδεξιάς. Που ήταν πιο πολύ του ιδιωτικού παρά του δημοσίου, πιο πολύ του εγώ παρά του εγώ. Πιο πολύ του βουλευτή παρά της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Όμως η ομαδική δουλειά είναι κάτι που απαιτείται στο ποδόσφαιρο, αλλά και στην πολιτική και το οποίο χρειάζεται σήμερα η ΝΔ. Γιατί ο Μητσοτάκης δεν είναι ούτε Μπαπέ ούτε Μέσι. Εξάλλου τίποτε δεν κερδίζεται σήμερα (ούτε καν στο ποδόσφαιρο) μόνο με τον σούπερ παίκτη, αλλά χρειάζεται και η ομαδική δουλειά.
Μπορεί ο Μητσοτάκης να έχει την ταχύτητα και την αθλητικότητα του Μπαπέ, αλλά δεν έχει το μπρίο του Μέσι. Πιο πολύ στον Ρόδρι μοιάζει. Που στην αρχή σου δίνει την εντύπωση ότι δεν είναι για μπάλα, αλλά τελικά περνά και με το παραπάνω όλες τις αξιολογήσεις. Παίκτης της χρονιάς το ‘24, πολυτιμότερος στο τελευταίο Euro, με τη Σίτυ σάρωσε τους τίτλους, στην Ισπανία αρχηγός της ομάδας, ένας αθόρυβος μεν, αποτελεσματικός χαφ που ορίζει τον ρυθμό του παιχνιδιού.
Φυσικά στο ποδόσφαιρο δεν κερδίζει μόνο η σχολή του Ρόδρι. Αυτό αποδείχτηκε πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά και στο τρέχον Μουντιάλ, όπου η ψυχή των Αργεντίνων ανέτρεψε τη ροή σε όλα τα μέχρι στιγμής κρίσιμα παιχνίδια που έπαιξαν. Όπως το πάθος και η ψυχή της Αργεντινής, δεν ταιριάζει με τη σημερινή ΝΔ που μοιάζει πιο πολύ με την καλοκουρδισμένη μηχανή του Ντε λα Φουέντε. Αρκεί να βελτιώσει την ομαδικότητά της…
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 19.07.2026
