Γράφει ο Μαργαρίτης Σχοινάς
Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων
Το 1979 ήμουν 17 χρονών, μαθητής της Β’ Λυκείου στο ιστορικό Ε’ Λύκειο της Θεσσαλονίκης. Ετοιμαζόμουν για τις Πανελλήνιες της επόμενης χρονιάς, έπαιζα μπάσκετ στην εφηβική ομάδα του Άρη και ήμουν κομμάτι μίας πόλης που άφηνε πίσω τον μεγάλο σεισμό της προηγούμενης χρονιάς και ετοιμαζόταν για την επόμενη μέρα της ευρωπαϊκής ένταξης που είχε χαράξει ο Καραμανλής. Μίας πόλης που έβγαινε από το στενό της παρελθόν και προσδοκούσε ένα πιο φιλόδοξο, ευρύχωρο μέλλον.
Θυμάμαι σαν χθες τη 12η Μαρτίου εκείνης της χρονιάς. Στριμωγμένος κάπου στα ορεινά του κατάμεστου Παλέ πανηγυρίζοντας έξαλλα τη στέψη της ανδρικής ομάδας του Άρη ως πρωταθλητή Ελλάδας στο τέλος του τελευταίου νικηφόρου αγώνα της σεζόν απέναντι στον Ιωνικό. Μία αξέχαστη βραδιά, επιστέγασμα μίας ανεπανάληπτης χρονιάς όπου μία ομάδα ταλαντούχων -εν πολλοίς αγνώστων- παικτών από τη Μακεδονία με έναν προπονητή από τα σπλάχνα του συλλόγου, μόλις 33 χρόνων, σάρωσε τους ελληνοαμερικάνους των πλουσίων ομάδων των Αθηνών. Ακολούθησε η χρυσή δεκαετία του Γκάλη του Γιαννάκη και των άλλων παιδιών. Όλα όσα ακολούθησαν ξεκίνησαν εκείνη τη βραδιά του Μάρτη, γιατί πριν αποφασίσει που θα παίξει ο Γκάλης ρώτησε ποιος είναι ο πρωταθλητής Ελλάδας.
Την περασμένη Κυριακή, 47 χρόνια μετά, βρέθηκα ξανά στο Παλέ για το Άρης - Παναθηναϊκός σε μία άλλη ιστορική βραδιά. Ο Γιάννης Ιωαννίδης δεν είναι πια μαζί μας αλλά ο Χάρης Παπαγεωργίου, ο απόλυτος σταρ της γενιάς του ’79, εκεί ως πρόεδρος τώρα της ομάδας και ζωντανό σύμβολο που γεφυρώνει τις δύο εποχές της. Στο παρκέ μία νέα ομάδα -πάλι με Έλληνα προπονητή- με ταλαντούχους Έλληνες και ξένους που παίζουν για την ομάδα όχι για τον εαυτό τους. Ο νέος ιδιοκτήτης, δεν έχει καμία σχέση ή δουλειά με το δημόσιο ούτε επιζητεί πρωταγωνισμό. Μάλιστα ανέθεσε την επένδυση του σε δύο Θεσσαλονικιούς τεχνοκράτες -με προσωπική και οικογενειακή σχέση με την ομάδα- που διοικούν με εταιρική επάρκεια, όχι με βυζαντινές μανούβρες στο παρασκήνιο.
Και δίπλα ένας κόσμος που ήταν εκεί το 1979, που γνώρισε επιτυχίες και πίκρες αλλά πάντα ήλπιζε σε ένα νέο ξεκίνημα. Αλλά και τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους. Και πολλές γυναίκες. Σαν να πήρε το μάτι μου και τους παλιούς μου συμπαίκτες που αν και έβαλαν κιλά και έχασαν μαλλιά, είμαι σίγουρος ότι τους πλημμύριζε η μνήμη και το συναίσθημα όπως και εμένα.
Η νίκη του φετινού Άρη επί του πανίσχυρου -και με πολλαπλάσιο προϋπολογισμό- Παναθηναϊκού φέρνει πίσω το πνεύμα του 1979. Την πεποίθηση ότι ο αθλητισμός μπορεί να συνεχίσει να εμπνέει τους πολλούς όχι να είναι ολιγοπώλιο των δύο του κέντρου. Την βεβαιότητα ότι η Θεσσαλονίκη, μεγάλη και ακμάζουσα πια ευρωπαϊκή μητρόπολη, θα ξαναγίνει η μπασκετομάνα της χώρας. Η ενίσχυση του ΠΑΟΚ και ο φιλόδοξος Ηρακλής θα ξαναφέρουν τον υγιή ανταγωνισμό στην πόλη, τα πειράγματα και τη καζούρα στις παρέες όπως τα ζήσαμε, χωρίς τις ακρότητες και τη βία του οπαδισμού που στηλίτευσαν το ποδόσφαιρο. Όλα πρόδρομα σημάδια μίας αισιόδοξης προοπτικής για την αθλητική Θεσσαλονίκη.
Ειδικά αυτές τις μέρες που η δυσωδία του Basketgate κλονίζει τα θεμέλια ενός οικοδομήματος που όλοι θέλουμε γερό, ανθεκτικό και ανοικτό σε όλους, οι δύο βραδιές στο Παλέ και όσα συμβολίζουν ίσως είναι και πιο σίγουρη ελπίδα για την αναγέννηση του ελληνικού μπάσκετ. Και ας πέρασαν 47 χρόνια. Ή μάλλον ακριβώς γιατί πέρασαν 47 χρόνια.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 08.11.2026
