Γράφει
Μιχάλης Αλεξανδρίδης
Είχα καιρό να νιώσω μια τέτοια παράξενη χαρά. Χαρά που έγινε ακόμα πιο περίεργη καθώς δεν προκλήθηκε για κάτι που με αφορούσε άμεσα και που στη συνέχεια έγινε ακόμη μεγαλύτερη όταν διαπίστωσα πως παρομοίως με εμένα ένιωσε η μεγάλη πλειοψηφία των συμπατριωτών μας, ανεξαρτήτως από οικονομικής δυνατότητας, κοινωνικής θέσης και κομματικής προτίμησης. Αντιλαμβάνεστε πως αναφέρομαι στη νίκη των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, ή για να ακριβολογούμε, στην συντριπτική ήττα του Τραμπ που είδε την αλαζονεία και τον τσαμπουκά που επεδείκνυε αυτάρεσκα, να κατακρημνίζονται από την ετυμηγορία των Αμερικανών ψηφοφόρων.
Τελικά, τα… Αμερικανάκια όπως υποτιμητικά τα λέμε στην αργκό μας παρομοιάζοντάς τα με αφελείς, χαζούληδες κι ευκολόπιστους, αποδεικνύονται κάθε άλλο παρά…Αμερικανάκια.
Οι ψηφοφόροι λοιπόν των ΗΠΑ, έκαναν μεγάλη και μαζική στροφή, γύρισαν την πλάτη στον Τραμπισμό και αποδοκίμασαν την πολιτική του αλλάζοντας τις ισορροπίες – και δίνοντας έτσι εντολή στα δύο σώματα του Κογκρέσου (τη Γερουσία και τη βουλή των αντιπροσώπων) να ελέγξουν, να βάλουν φρένο και να ορθώσουν απαγορευτικό στην απολυταρχία του Προέδρου τους, στα δύο χρόνια που του απομένουν στον Λευκό Οίκο.
Θα μου πείτε και τι σε μέλλει εσένα τι έκαναν οι Αμερικανοί στην άλλη άκρη της υδρογείου; Μα πώς δεν με νοιάζει. Πρώτα από όλα, είναι η γνωστή φράση πως «όταν φταρνίζεται η Αμερική, κρυολογεί η Ευρώπη», η οποία όχι απλώς ισχύει τις τελευταίες δεκαετίες- υπερδύναμη γαρ- αλλά επί Τραμπ, έχει παραγίνει. Δεν χρειάζεται καν να φτερνιστεί για να κρυολογήσουμε, αλλά αρκεί να μας αγριοκοιτάξει και να μπλέξουμε σε πόλεμο, σε τσαμπουκάδες και τις συνακόλουθες καταστροφές.
Δεύτερο, ο εν λόγω είναι μια κατηγορία μόνος του. Και άλλοι πρόεδροι των ΗΠΑ ήταν σκληροί πολέμιοι των εθνικών μας συμφερόντων, αυταρχικοί, προκλητικοί και αλαζόνες, αλλά ο Τράμπ ξεπέρασε κάθε όριο. Αμφισβήτησε ευθέως όλα τα κεκτημένα του δημοκρατικού πολιτεύματος της λεγόμενης Δύσης από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, μιλούσε απαξιωτικά για εκλεγμένους ηγέτες των Ευρωπαϊκών χωρών (μπορεί να δικαιολογήσει κανείς το φέρσιμό του προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον Μακρόν, τον Σάντσεθ- για να μην πούμε για τον Μαδούρο- ότι κι αν πρέσβευε αυτός- που έστειλε να τον απαγάγουν στον ύπνο του για να υφαρπάξουν οι χορηγοί του- φίλοι του- τα πετρέλαια της Βενεζουέλας) , ξεκινούσε και σταματούσε πολέμους έτσι επειδή γούσταρε, έγραφε χωρίς την παραμικρή αναστολή στα παλιά του παπούτσια διεθνείς οργανισμούς, διεθνές δίκαιο και διεθνείς συμφωνίες, στήριζε εμμέσως ή ευθέως κάθε δικτατορίσκο σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου, επέβαλε στην παγκόσμια σφαίρα το δόγμα πως «νόμος είναι το συμφέρον του ιδίου- προσωπικά- και των τρισεκατομμυριούχων φίλων και χορηγών του.
Τρίτο, ίσως και σημαντικότερο με βάση τον χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία μου, είναι πως ευχόμουν ολόψυχα να μην επικρατήσει και ούτε να θεωρηθεί νορμάλ και φυσιολογική, το στυλ, η χαρακτηροδομή και η συμπεριφορά ενός καρακιτς τύπου που προβάλλει ξετσίπωτα τον πλούτο και την ισχύ του, που είναι ικανός για οτιδήποτε κακό και βλαπτικό, χωρίς μάλιστα να διστάζει να στο κάνει κοιτώντας σε χαιρέκακα στα μάτια…
*Με αυτά και με εκείνα, να μου το έλεγαν πως θα έφτανα στο σημείο να μείνω ουσιαστικά ξάγρυπνος την Τρίτη -να κοιμόμουν στις τρεις και να ξυπνούσα στις πεντέμισι από την αγωνία μου για την έκβαση της εκλογικής αναμέτρησης στις ΗΠΑ, θα γελούσα απαξιωτικά.
Κι όμως αυτό έγινε. Εκεί μας έφτασε ο αλλοπρόσαλλος Τραμπ και ο φόβος μου ότι ένα ακροδεξιό και μισαλλόδοξο τσουνάμι που ξεκίνησε από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, θα πλημμυρίσει τον Δυτικό κόσμο, θα ματοκυλήσει τον υπόλοιπο και θα περιπαίζει τους πάντες και τα πάντα.
*Στις ΗΠΑ οι εκλογείς τιμώρησαν εκείνους που έφεραν τα πάνω- κάτω στη ζωή τους. Οι έως τώρα εκτός «νυμφώνος», η νεολαία (το 65% των νέων ανθρώπων), οι έγχρωμοι και ισπανόφωνοι (το 62% αυτών), μεσαία στρώματα και τμήματα της εργατικής τάξης, συνασπίστηκαν γύρω από ριζοσπαστικές ιδέες που εκφράστηκαν από την αριστερά του δημοκρατικού κόμματος και κυρίως ανεξάρτητους ακτιβιστές και ανθρώπους της τέχνης και της προοδευτικής διανόησης και έδωσαν αυτό το αποτέλεσμα ξαφνιάζοντας ακόμη και τους…δημοσκόπους (είχαν απόκλιση από 2 έως 10% στα ποσοστά που έλαβαν οι υποψήφιοι του δημοκρατικού κόμματος στις πολιτείες).
*Τα σοκ για τον Τράμπ, τους ομοίους του και κυρίως τους ψεκ οπαδούς του, ήταν πολλά και τεράστια. Για πρώτη φορά εκλέχτηκε ανοιχτά ομοφυλόφιλος (παντρεμένος με άνδρα). Για πρώτη φορά εκλέχτηκε Μουσουλμάνος γερουσιαστής. Για πρώτη επίσης φορά βγήκε ιθαγενής γυναίκα (Ινδιάνα για να συνεννοούμαστε) κυβερνήτης και ακόμη μια μαύρη γυναίκα κυβερνήτης πολιτείας όπως και Λατίνο γυναίκα και μάλιστα στο βαθιά συντηρητικό ως τώρα Τέξας το οποίο στέλνει και Λατίνο εκπρόσωπο στην Γερουσία.
*Όπως μέρες τώρα γράφουν έγκυροι αναλυτές, τα θέματα που επηρέασαν την κρίση των ψηφοφόρων και οδήγησαν στην ήττα του Τραμπ ήταν η οικονομία- κυρίως η ακρίβεια και αυτό που λέμε καθημερινότητα, η διαφθορά των κυβερνώντων και των πλούσιων με άνοιγμα της ψαλίδας και διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και η εξωτερική πολιτική – πόλεμοι αντί της ειρήνης που είχε υποσχεθεί.
*Τελικά στις δημοκρατίες, όταν κάποιος ξεπερνά το μέτρο και λειτουργεί ασεβώς, προκλητικά, αλαζονικά και άπληστα, θα φτάσει η ώρα που θα ηττηθεί θεαματικά και δεν θα σωθεί ούτε από τα εκατοντάδες εκατομμύρια των ολιγαρχών που θα πέσουν για να εξαγοράσουν ή να υφαρπάξουν ψήφους.
*Άντε να περιμένουμε τώρα με το καλό, να ξεκινήσει να φυσά κι ένα αεράκι αλλαγής στην Ευρώπη, για περισσότερη δικαιοσύνη, σεβασμό στον άνθρωπο, κοινωνική συνοχή.
Για να μην υπερβάλλουμε, δεν χρειάζεται να νομίσουμε πως θα αλλάξει η πορεία του πλανήτη ούτε να περιμένουμε άμεσες και δραστικές αλλαγές στη ζωή μας, μετά το σαφές και ξεκάθαρο μήνυμα των Αμερικανών ψηφοφόρων. Απλά τώρα ξεκινάει να ξετυλίγεται το κουβάρι του κόσμου που οραματίστηκε ο Τράμπ, προσπαθώντας να επιβάλλει επιστροφή στα συντηρητικά- δήθεν χριστιανικά-στερεότυπα αφενός και στην εξωφρενική περαιτέρω ενίσχυση των ήδη πανίσχυρων- βαθύπλουτων αφετέρου, αλλά και εγκαθιδρύοντας ένα νέο στάτους στα διεθνή που προσιδιάζει με το «ο ισχυρός κάνει ό,τι γουστάρει και ό, τι τον συμφέρει, με τσαμπουκά και χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν».
Μακάρι να τελειώνουμε με τις αγριότητες.
*Δημοσιεύθηκε στη «ΜτΚ» στις 08.11.2026
