Γράφει
Μιχάλης Αλεξανδρίδης
Περίεργες εκλογές θα είναι οι ερχόμενες. Πολύ περίεργες και τελείως πρωτότυπες. Έτσι όπως έρχονται τα πράματα, αντί να αγωνιούμε για την έκβαση της αναμέτρησης ανάμεσα στα δύο παραδοσιακά στρατόπεδα συντηρητικοί – προοδευτικοί, αριστεροί- δεξιοί, ή έστω κεντροαριστεροί – κεντροδεξιοί, το ενδιαφέρον μας θα επικεντρωθεί σε δύο… εμφύλιους που θα διεξαχθούν ταυτόχρονα, αλλά παράλληλα ο ένας από τον άλλον, σε ξεχωριστά πεδία μάχης.
Μητσοτάκης- Σαμαράς ο ένας εμφύλιος, Τσίπρας-Ανδρουλάκης ο άλλος.
Ο πρώτος εμφύλιος, θα κριθεί στο ύψος που θα φτάσει το ποσοστό του σημερινού αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, ανεξαρτήτως της επίδοσης του προκάτοχου του στην ηγεσία του κόμματος. Δύο είναι οι αριθμοί κλειδιά. Το 25 και το 30. Πάνω από το 30 % ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τελειώνει τον Αντώνη Σαμαρά, γίνεται ο μόνος αρχηγός κόμματος που κερδίζει τρεις εκλογικές αναμετρήσεις (ο Ανδρέας είχε κερδίσει τρεις φορές αλλά είχε μεσολαβήσει η τετραετία «συγκυβέρνησης»-Τζαννετάκη και ακολούθως η περίοδος διακυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη) και μετατρέπει οριστικά τη ΝΔ σε ένα μάλλον κεντροδεξιό παρά παραδοσιακά δεξιό κόμμα. Με κάτω από το 25%, οι κλυδωνισμοί στο κόμμα θα είναι αναπόφευκτοι και πιθανότερο ενδεχόμενο θα είναι η αλλαγή αρχηγού. Το ενδιαφέρον σε μια τέτοια περίπτωση θα μετατοπιστεί στο αν ο επόμενος αρχηγός θα ακολουθήσει γραμμή επιστροφής στις ρίζες της παράταξης (Δένδιας, Άδωνις, Βορίδης, Κικίλιας), αν θα επιμένει να κινείται προς το κέντρο (Πιερρακάκης) ή αν μετράει νούμερα και ζυγίζει παραμέτρους (Χατζηδάκης).
Εννοείται ότι αν κινηθεί ανάμεσα στο 25 και το 30 θα υπάρξει περίοδος ταλαντεύσεων που θα επηρεαστεί τόσο από το ύψος του ποσοστού που θα λάβει ο Αντώνης Σαμαράς, όσο και από το αν θα γίνει δυνατός ο σχηματισμός κυβέρνησης, με τι σύνθεση και ποιων υποστήριξη.
Η έκβαση του εμφυλίου στην… δεξιά πολυκατοικία, θα μας απασχολήσει όταν ανακοινωθεί επίσημα το κόμμα Σαμαρά, αφού αποσαφηνιστεί το πολιτικό-προγραμματικό του περιεχόμενο και γίνουν γνωστά τα στελέχη πρώτης και δεύτερης γραμμής του. Μέχρι τότε, μόνον εικασίες μπορούν να γίνονται βασισμένες στην απήχηση των κατά καιρούς δημοσίων παρεμβάσεων του Αντώνη Σαμαρά, των οποίων το κύριο στίγμα είναι η εναντίωση στον Κυριάκο Μητσοτάκη -προσωπικά- και στο άνοιγμα που επιχειρεί προς το κέντρο.
*Τα πράγματα είναι πιο σχηματοποιημένα στην…αριστερή πολυκατοικία, όπου στη μάχη Τσίπρα-Ανδρουλάκη, έχουν φανερωθεί όλα ή εν πάση περιπτώσει τα περισσότερα όπλα που θα χρησιμοποιήσει η κάθε πλευρά. Η αντιπαράθεση είναι σκληρή και θα γίνει ακόμη σφοδρότερη όσο πλησιάζουν οι εκλογές, λαμβάνοντας χαρακτηριστικά τελικής αναμέτρησης ανάμεσα στους δύο, αφού όποιος χάσει στην μάχη για τη δεύτερη θέση, χάνεται. (Αν χάσει ο Ανδρουλάκης, το ΠΑΣΟΚ θα συνεχίσει να υπάρχει κατά πάσαν πιθανότητα με άλλον αρχηγό, ενώ αν χάσει ο Τσίπρας, θεωρείται ιδιαίτερα πιθανόν να διαλυθεί και το προσωποπαγές κόμμα του, πράγμα που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για συγκέντρωση όλων των δυνάμεων της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης κατά βάσιν σε έναν πολιτικό φορέα).
* Αυτά βεβαίως μετά τις εκλογές. Μέχρι τότε θα παρακολουθήσουμε όλες τις επιμέρους μάχες ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ, στο πλαίσιο του μεγάλου πολέμου για την πρωτοκαθεδρία στον χώρο της αντιπολίτευσης. Πρωτοκαθεδρία που είχε αδιαμφισβήτητα το ΠΑΣΟΚ από συστάσεώς του το 1974, που την έχασε το 2012 πληρώνοντας βαρύ το τίμημα της διαχείρισης της κρίσης που έσκασε στα χέρια του και που φέτος το πήρε στη βουλή (μετά την πολυδιάσπαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση) και φιλοδοξεί να το κατακτήσει και στις κάλπες.
* Ο Αλέξης Τσίπρας σχεδίασε επιμελώς την επανεμφάνισή του στην πρώτη γραμμή της πολιτικής, επικαλούμενος τις κατά τη γνώμη του χαμηλές αντιπολιτευτικές πτήσεις του Νίκου Ανδρουλάκη. Το σχέδιο του ξεκινούσε από το προσωπικό του rebranding και θα ακολουθούσε σε μεταγενέστερη φάση η δημιουργία κόμματος που θα πατούσε στο υπόβαθρο που θα δημιουργούσε το πλασάρισμα του βιβλίου του ΙΘΑΚΗ. Η ντρίπλα του Κυριάκου Μητσοτάκη που δήθεν είχε αποφασίσει πρόωρες εκλογές, τον υποχρέωσε να εγκαταλείψει το αρχικό πλάνο και να ανακοινώσει το κόμμα του όχι ως απάντηση στην ανάγκη (αυτό ήταν το σχέδιο), αλλά ως προϊόν της προσωπικής του φιλοδοξίας να διεκδικήσει μια ακόμη ευκαιρία- αυτή που μάλλον εγωπαθώς αρέσκεται να λέει όχι ευκαιρία για τον ίδιο αλλά για τον λαό...
* Παρά την πρωτοφανή στήριξη από ισχυρούς παράγοντες και πολυάριθμα μέσα ενημέρωσης και τη δυναμική του εκκίνηση πριν τις διακοπές του καλοκαιριού, ο Τσίπρας δεν είδε να επιβεβαιώνονται οι φιλοδοξίες του να «καθαρίσει» το ΠΑΣΟΚ και να πλησιάσει σε απόσταση βολής τη ΝΔ του Μητσοτάκη. Πλέον νιώθει την ανάσα του ΠΑΣΟΚ και υποχρεώθηκε να βολευτεί σε ένα κόμμα που δεν κατάφερε να εκπροσωπήσει την όλη Κεντροαριστερά, αλλά περιορίστηκε στον… Τσιπρικό ΣΥΡΙΖΑ με ολίγη φιλόδοξους ΠΑΣΟΚους που ένιωθαν «ριγμένοι» στο κόμμα τους.
* Νομίζω ότι αποδείχτηκε πλέον πως η επικοινωνιακή υπεροπλία του Τσίπρα έναντι του Νίκου Ανδρουλάκη, δεν αρκεί για να πείσει τους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους να τον ακολουθήσουν μαζικά. Το ΠΑΣΟΚ άντεξε την εφόρμηση Τσίπρα, βάζοντας μπροστά τα «όπλα» του που είναι το πρόγραμμα από τη μια και την πλειάδα αξιόλογων στελεχών από την άλλη.
* Η Νέα Δημοκρατία, παρακολουθεί με αυξημένο ενδιαφέρον την εξέλιξη της αντιπαράθεσης ΠΑΣΟΚ- ΕΛΑΣ. Συμφέρον της είναι η μάχη για τη δεύτερη θέση να είναι αμφίρροπη μέχρι το τέλος, πράγμα που την βοηθά να έχει μεγάλη διαφορά και από τους δύο. Αυτό επιδιώκει και αυτό φανερώνεται από την πολιτική που ακολουθεί αναγορεύοντας ως βολικό αντίπαλο τον Τσίπρα, αλλά χωρίς να τον βοηθά δημιουργώντας τις προϋποθέσεις να απομακρυνθεί από το ΠΑΣΟΚ.
* Δημοσιεύτηκε στη "ΜτΚ" στις 25.10.2026
