Από χάντμπολ έχω μεσάνυχτα. Είμαι αναρμόδιος να σχολιάσω εάν η κόρη του έως χθες υφυπουργού Ανάπτυξης είναι πράγματι αθλήτρια και εάν άξιζε να παίζει σε επίσημο πρωτάθλημα, έστω και ως αναπληρωματική αναπληρωματικής. Μπορώ, όμως, να καταλάβω ότι οι δικαιολογίες που προέβαλε ο πατέρας φαίνονταν εξ αρχής αυτό που στον αθλητισμό λέμε «η μπάλα στην κερκίδα». Υπεκφυγές! Μετά αποδείχθηκαν κάτι χειρότερο. Το κορίτσι ζήτησε και πήρε από την Ομοσπονδία Χάντμπολ βεβαίωση για τις συμμετοχές. Προφανώς όχι για να την κορνιζώσει στο σαλόνι. Αλλά περνούσε στη Γεωπονική Λάρισας όπου η βάση ήταν 9.520 μόρια, η Γεωπονική Λάρισας δεν ήταν το όνειρό της, δεν χρησιμοποίησε την βεβαίωση και έφυγε για να σπουδάσει σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο, στην Κύπρο. Μπορεί να επιστρέψει γιατρός.
Το να περνάς σε ελληνικό ΑΕΙ με μέσο όρο κάτω από τη βάση αλλά να γράφεσαι όπου τραβάει η ψυχή σου στην Κύπρο είναι μία κωμωδία για την οποία, όμως, ελάχιστα μπορούν να γίνουν. Οι Κύπριοι μάζεψαν το «μαύρο» χρήμα των Ρώσων κλεπτοκρατών, σιγά μην άφηναν το ελληνικό «άσπρο». Άλλωστε, πάντα έτσι ήταν, απλώς με άλλους όρους. Εάν δεν περνούσες στην Ελλάδα, πήγαινες στην Ιταλία, στην Αγγλία, στη Βουλγαρία, στη Ρουμανία. Στη δημόσια εκπαίδευση έχουμε δασκάλους από την Πρίστινα. Εφόσον η Ελλάδα δεν υπάρχει εκτός κόσμου, είναι μάταιο να υψώνεις τείχη. Τώρα, με τα μη κρατικά πανεπιστήμια θα δούμε το ίδιο έργο με άλλους πρωταγωνιστές. Εάν δεν περάσεις στην Ιατρική Θεσσαλονίκης αλλά ο μπαμπάς πληρώνει, θα γραφτείς παραδίπλα. Δεν θα έχουμε και διαρροή συναλλάγματος, όπως έλεγε ένα από τα επιχειρήματα που ακούστηκαν την περίοδο που το θέμα ήταν ακόμη προς συζήτηση. Ούτε αυτό έχει νόημα να συζητάμε. Το έλυσε η πραγματικότητα! Ας πούμε ότι ο βουλευτής είναι ένας καταφερτζής που εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες, αν χρειαστεί και με οριακά αθέμιτες μεθόδους. Το ίδιο κάνουν οι μισοί άνθρωποι σ’ αυτή τη χώρα. Ψάχνουν κάποιο ΕΣΠΑ, κάποια σύνταξη αναπηρίας, κάποιο επίδομα. Αυτό είναι ζήτημα πολιτικής ηθικής που η κυβέρνηση αντιμετώπισε όπως το αντιμετώπισε. Θα ήταν, όμως, πολύ διαφορετικά τα πράγματα εάν η αθλήτρια Τσαβδαρίδου ήταν αρχηγός και ηγέτης της ομάδας; Είναι λογικό να εισάγεσαι προνομιακά σε πανεπιστημιακή σχολή -οποιαδήποτε σχολή- επειδή είσαι καλός αθλητής; Τι σχέση έχουν αυτά τα δύο μεταξύ τους, ακόμη και εάν δεν είχε ξεχειλώσει το σύστημα τόσο ώστε για να προσφέρει προνόμια για διακρίσεις σε εφηβικά ή και σχολικά πρωταθλήματα;
Η πιο ανησυχητική πτυχή στην ιστορία με τις δωροδοκίες στο μπάσκετ που μας απασχόλησε πρόσφατα ήταν ότι χειραγωγούσαν σχολικούς αγώνες. Όχι για το ονόρε! Για τα μόρια των πανελλαδικών. Το θέμα πέρασε, ξεχάστηκε. Το ίδιο θα γίνει και τώρα. Θα φαγωθούμε για τα παραπολιτικά της υπόθεσης αλλά όχι για το στρεβλό, παράλογο, πολιτικά τυχοδιωκτικό σύστημα που υπάρχει πίσω της. Η κοινωνία έχει υποστεί μιθριδατισμό ήδη από τη δεκαετία του ’80, όταν αποφάσισε να είναι «εθνικά υπερήφανη» για αθλητικές επιτυχίες, ακόμη και αμφίβολης σημασίας και με τις οποίες, πάντως, η ίδια δεν είχε σχέση. Υπερήφανος μπορεί να είναι ένας αθλητής και οι γονείς του που τον υποστήριξαν. Οι υπόλοιποι σε τι συνέβαλαν ώστε να αισθάνονται υπερήφανοι; Ξυπνούσαν μαζί του ξημερώματα ή έτρεχαν στα κουλουάρ; Προσκυνήσαμε ακόμη και αθλητές που την Ελλάδα δεν την είχαν δει ούτε στον χάρτη πριν τους ανακαλύψει το κράτος του λαϊκισμού και τους δώσει διαβατήριο. Σταγόνα-σταγόνα, νοθεύσαμε έναν από τους ελάχιστους σοβαρούς θεσμούς σ’ αυτή τη χώρα, τις πανελλαδικές εξετάσεις. Και θεωρούμε λογικό, να περνάς από το παράθυρο στο πανεπιστήμιο επειδή κάτι έκανες (ή και δεν έκανες) στο εφηβικό πρωτάθλημα χάντμπολ.
Και αφού κανείς δεν το αμφισβητεί, η κυβέρνηση δεν βλέπει τον λόγο να δώσει τέλος σ’ αυτή τη στρέβλωση. Θα το επανεξετάσει, λέει. Δηλαδή, θα το κάνει κάπως αλλιώς. Πλατφόρμες ξέρει να φτιάχνει και επιδόματα να δίνει. Να χαλάει καρδιές ψηφοφόρων, όχι!
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 15.11.2026