Γράφει
Νίκος Ηλιάδης
Από το βράδυ της Παρασκευής βρίσκεται σε εξέλιξη επιχείρηση των φορολογικών και αστυνομικών αρχών στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο της οποίας έγιναν δεκαοκτώ συλλήψεις, μεταξύ των οποίων και τρεις πολύ γνωστοί επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στο χώρο της νυχτερινής διασκέδασης.
Η υπόθεση αφορά ένα κύκλωμα που φέρεται να χρησιμοποιούσε εκατοντάδες εταιρείες και χιλιάδες ΑΦΜ, με σκοπό τη δημιουργία φορολογικών και ασφαλιστικών οφειλών τα οποία δεν θα αποπληρώνονταν ποτέ.
Σύμφωνα με τις έως τώρα πληροφορίες στην υπόθεση φέρονται να εμπλέκονται περισσότερα από 4.200 ΑΦΜ, περίπου 1.300 αχυράνθρωποι και 700 πρόσωπα που φέρονται να είχαν την πραγματική διαχείριση των επιχειρήσεων.
Η είδηση δεν εξέπληξε κανέναν στη Θεσσαλονίκη η οποία μπορεί να θεωρείται... συμπρωτεύουσα, αλλά είναι μία πόλη στην οποία “όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας”. Όλη η πιάτσα γνώριζε ποιοι επιχειρηματίες ήταν οι πραγματικοί ιδιοκτήτες των καφέ, μπαρ, εστιατορίων και κέντρων διασκέδασης, τα οποία φέρονταν να ανήκουν στους λεγόμενους “μπροστινούς”, ανθρώπους συνήθως υπερήλικες, αλλοδαπούς ή βαριά ασθενείς, τους οποίους χρησιμοποιούσαν τα πραγματικά αφεντικά, έναντι ευτελούς αμοιβής, προκειμένου να αποφεύγουν οι ίδιοι τις ποινικές κυρώσεις.
Σύμφωνα με τα έως τώρα στοιχεία οι οφειλές από το δίκτυο αυτών των επιχειρήσεων υπερβαίνει τα διακόσια εκατομμύρια ευρώ, τα οποία αφορούν μη καταβολή εισπραχθέντος ΦΠΑ καθώς και μη πληρωμή των ασφαλιστικών εισφορών.
Ενδεικτικό της απληστίας τους είναι το γεγονός ότι συχνά οι συγκεκριμένοι επιχειρηματίες δεν κατέβαλαν ούτε καν τις μερικές χιλιάδες ευρώ προς τον δήμο, που αφορούν τα τέλη χρήσης δημόσιου χώρου για την ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων.
Τα ονόματά τους κοσμούσαν τον κατάλογο των οφειλετών, αλλά εάν και όταν οι δημοτικές αρχές αποφάσιζαν να κινήσουν τις διαδικασίες αναγκαστικής είσπραξης, αίφνης η επιχείρηση άλλαζε χέρια, δηλαδή άλλαζε “μπροστινό” και ΑΦΜ. Η τακτική αυτή συνεχίζεται ακόμη και σήμερα.
Σε ό,τι αφορά τη συγκεκριμένη υπόθεση υπάρχουν δύο ερωτήματα.
Ερώτημα πρώτο: εφόσον όλη η Θεσσαλονίκη γνώριζε ποιοι είναι οι πραγματικοί ιδιοκτήτες αυτών των επιχειρήσεων, είναι δυνατόν να μην το γνώριζαν οι φορολογικές αρχές; Κι αν ναι, γιατί το προσπερνούσαν επί τόσα χρόνια; Οι συγκεκριμένοι επιχειρηματίες είχαν πλάτες στις φορολογικές και αστυνομικές αρχές;
Το δεύτερο ερώτημα αφορά τη νομοθετική εξουσία, δηλαδή τη σημερινή και τις προηγούμενες κυβερνήσεις οι οποίες δεν φρόντισαν να αλλάξουν το πλαίσιο λειτουργίας αυτών των επιχειρήσεων επιτρέποντας στους κατά σύστημα απατεώνες να κλέβουν το ελληνικό δημόσιο.
Για παράδειγμα, δεν μπορεί να δίνεις άδεια λειτουργίας σε ένα κέντρο διασκέδασης επειδή πέρασε επιτυχώς τους ελέγχους από την πυροσβεστική και το υγειονομικό και να μην ελέγχεις το πώς είναι δυνατόν ένας κακομοίρης που δεν έχει ευρώ στην τσέπη του να μπορεί να εμφανίζεται ως ιδιοκτήτης ή διαχειριστής της επιχείρησης.
Και να βγαίνεις τώρα, εκ των υστέρων, να κομπάζεις για τις μεγάλες επιτυχίες του ελληνικού FBI, στην pizza fan, στο Χωριάτικο και στα νυχτομάγαζα της Θεσσαλονίκης.
Το ζητούμενο δεν είναι να κυνηγάς την ουρά σου. Θα πρέπει προηγουμένως, να φροντίσεις ώστε να περιοριστούν στο ελάχιστο τα νομικά περιθώρια που διευκολύνουν τους παραβάτες
