Αναφέρομαι στα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια που διεξήχθησαν με πλήρη ομαλότητα. Οι φόβοι των εκτρόπων αναμφίβολα περιόρισαν τη συμμετοχή των μαθητών, των φοιτητών και των εκπαιδευτικών, όμως αυτό που τελικά μέτρησε ήταν η ψυχραιμία που επέδειξαν άπασες οι πλευρές. Διαδηλωτές και Αστυνομία. Επίσης με απόλυτη τάξη διαλύθηκαν και οι σκηνίτες της οδού Αγίας Σοφίας και της πλατείας Συντάγματος. Τέλος καλό, όλα καλά.
Γιατί υπήρχε ο φόβος να γίνει και στην Ελλάδα της Γαλλίας; Φυσικά! Τα προβλήματα είναι υπαρκτά και υπάρχουν κόμματα και συλλογικότητες της Αριστεράς που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη και την παρουσία τους μέσα από ταραχές, συγκρούσεις και επεισόδια. Σε κρίσιμες περιόδους γίνεται ένας αγώνας για το ποια παράταξη ελέγχει τους δρόμους και τις πλατείες. Όλοι θυμόμαστε την περίοδο 2011-2012.
Σήμερα, παρ’ όλο που οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές, η προεκλογική περίοδος θα προσφερόταν για επεισόδια με δεδομένο τον αέρα που ερχόταν από τη Γαλλία. Ήδη μικρά κόμματα της Αριστεράς με ανακοινώσεις τους προετοίμαζαν το έδαφος για τα χειρότερα. Τα ρεπορτάζ ανέφεραν πως κεντρικά μαγαζιά της Αθήνας έπαιρναν πρόσθετα μέτρα ασφαλείας ενόψει του συλλαλητηρίου της 21ης Οκτωβρίου. Στη Θεσσαλονίκη, εκτός από τη γνωστή κατασκήνωση στον πεζόδρομο της Αγίας Σοφίας, δεν είχαμε άλλη εκδήλωση που να προκαλούσε ανησυχίες.
Τι απέδειξε η ομαλή εξέλιξη των πανεκπαιδευτικών συλλαλητηρίων σε όλη τη χώρα; Τα σοβαρά προβλήματα μπορεί να υπάρχουν, όμως είναι εντελώς άλλο πράγμα το πώς διεκδικείται η επίλυσή τους. Οι συνδικαλιστικοί φορείς αντιλήφθηκαν πως με τις καταστροφές και τα επεισόδια απλώς αποκόπτονται από την κοινωνία. Περιορίζεται η εμβέλεια του λόγου τους και σε πολιτικό επίπεδο προκαλούνται ανεπιθύμητα αποτελέσματα για αυτούς.
Οι εικόνες των λεηλασιών που ήρθαν από το Παρίσι και οι πυρπολήσεις ιστορικών κτιρίων αμαύρωσαν την εικόνα των κινητοποιήσεων. Επιπλέον η Ελλάδα, παρ’ όλο που πέρασαν δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια, έχει νωπή τη μνήμη των Δεκεμβριανών του 2008, όταν κάηκε η Αθήνα, όπως και την εικόνα της πυρπολημένης Μαρφίν με τους τέσσερις νεκρούς.
Η ιστορική μνήμη μερικές φορές λειτουργεί αποτρεπτικά, διεγείροντας τα αντανακλαστικά του κοινού νου. Άλλωστε, σε αυτές τις περιπτώσεις των βανδαλισμών οι κατεστραμμένοι ανήκουν στη μικρομεσαία τάξη. Σε αυτούς που έχουν ένα μαγαζί το οποίο βλέπουν να λεηλατείται από έναν ανεξέλεγκτο όχλο. Για τον λόγο αυτόν και τα πρόσθετα μέτρα ασφαλείας που ελήφθησαν από μαγαζάτορες στο κέντρο της Αθήνας εν όψει του πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου. Ξύπνησαν μνήμες του 2008 και της περιόδου 2011-2012.
Δηλαδή τα συνδικάτα και οι φοιτητικοί σύλλογοι ωρίμασαν; Περιφρούρησαν αποτελεσματικά το συλλαλητήριό τους; Ή μήπως η μικρή προσέλευση αποθάρρυνε τα ακραία στοιχεία να δράσουν; Υποθέτω πως συνέβησαν όλα αυτά μαζί με τα αυστηρά αστυνομικά μέτρα και κάποιες επαφές υψηλού επιπέδου ώστε όλα να κυλήσουν ήρεμα.
Η παραδοσιακή Αριστερά είναι γνωστό πως αποστρέφεται καταστάσεις που δεν ελέγχει και για αυτόν τον λόγο περιφρουρεί τον χώρο της. Επεισόδια στην Ελλάδα ανάλογα με αυτά της Γαλλίας, όπως επεδίωκε η περιθωριακή Αριστερά, μόνον ζημία θα έκαναν στο συνδικαλιστικό κίνημα και στα αιτήματά του.
Τελικά, νομίζω πως όλοι αισθάνονται ικανοποιημένοι και κυρίως ανακουφισμένοι διότι ο αέρας της Γαλλίας δεν έφτασε στην Ελλάδα.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 25.10.2026
