Γράφει ο Αντώνης Σαουλίδης
Αναπληρωτής τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη της ΕΛΑΣ
Η προοδευτική πλειοψηφία χρειάζεται σχέδιο. Χρειάζεται όμως και πρόσωπο ικανό να το παρουσιάσει και να το μετασχηματίσει σε βατήρα πολιτικής αλλαγής. Το ερώτημα που ακούω συχνά, από φίλους παλιούς και καινούριους είναι αν υπάρχει αυτό το πρόσωπο; Είναι θεμιτό και αξίζει ευθεία απάντηση, χωρίς νοσταλγία για μία άλλη εποχή. Σήμερα, μία φθαρμένη κυβέρνηση εξακολουθεί να κυριαρχεί, επειδή απέναντί της δεν έχει συγκροτηθεί πειστικός πόλος εξουσίας.
Η δυσαρέσκεια για την ακρίβεια, τη στέγη και τους μισθούς είναι πλειοψηφική. Η εναλλακτική δεν είναι ακόμη και αυτή η αναντιστοιχία πρέπει να τελειώσει. Θα μπορούσα να πω, όπως συνηθίζεται στον ευρύτερο χώρο μας, ότι τα πρόσωπα δεν μετράνε -μία βολική απάντηση αλλά όχι ολόκληρη η αλήθεια. Η Αριστερά κοιτάζει τον ρόλο του ηγέτη με δυσπιστία που έχει ιστορικές ρίζες. Το πολιτικό μας σύστημα όμως ήταν πάντα πρωθυπουργοκεντρικό. Ο πολίτης, όταν ψηφίζει, επιλέγει και ποιος θα καθίσει στο Μαξίμου.
Ο ανένδοτος των αρχών των 60s και η Αλλαγή των 80s είχαν πρόγραμμα και κοινωνικό ρεύμα, είχαν όμως και πρόσωπα. Το ίδιο και η κοινωνική αντίδραση στο ετεροβαρές μνημόνιο των ετών της κρίσης.
Ο κ. Μητσοτάκης οδήγησε ένα πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα στα ακραία όριά του. Με το επιτελικό κράτος συγκέντρωσε στο Μαξίμου τα πάντα, από την ΕΥΠ μέχρι την εποπτεία της δημόσιας τηλεόρασης. Είδαμε πού οδηγεί η εξουσία χωρίς αντίβαρα -το θεωρώ σοβαρό θεσμικό πρόβλημα. Απέναντι, όμως, σε ένα σύστημα με ένα κέντρο και μία υπογραφή, η αντιπολίτευση δεν μπορεί να απαντά με ένα άθροισμα ανακοινώσεων.
Δεν προκρίνω να αντιγράψουμε την «επιτελικότητα Μητσοτάκη» αλλά πρέπει με κάθε τρόπο να ανασυνθέσουμε την πλειοψηφία στην κοινωνία. Το πρόσωπο δεν υποκαθιστά το συλλογικό σχέδιο -μπορεί όμως να το συμπυκνώσει και να το μετατρέψει σε δέσμευση με όνομα και υπογραφή.
Στο δεδομένο ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο, το πρόσωπο αυτό είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Πρώτα, γιατί έχει κυβερνήσει σε μία από τις δυσκολότερες περιόδους της Μεταπολίτευσης. Ανέλαβε τη χώρα υπό επιτήρηση και την οδήγησε στην έξοδο από τα μνημόνια. Παρέλαβε ανεργία πάνω από 25% και την κατέβασε σταθερά κοντά στο 17% και το πέτυχε με τη χώρα να δανείζεται με το σταγονόμετρο, ουσιαστικά εκτός αγορών, και χωρίς τα δισεκατομμύρια του Ταμείου Ανάκαμψης που είχε στη διάθεσή της η επόμενη κυβέρνηση.
Παρέδωσε γεμάτα ταμεία - ένα μαξιλάρι ασφαλείας περίπου 37 δισ. ευρώ - από τις ελάχιστες φορές, ίσως και η μοναδική, που απερχόμενη κυβέρνηση αφήνει κάτι τέτοιο στη διάδοχό της. Χρήματα που βοήθησαν τη χώρα να σταθεί κατά την πανδημία αμέσως μετά. Έκανε και λάθη, και τα έχει αναγνωρίσει, όμως η πολιτική δεν χρειάζεται αλάθητους.
Τον στηρίζω και γιατί εκφράζει το άλλο κοινωνικό μπλοκ. Όχι όσους η ανάκαμψη βρήκε ήδη στην κορυφή, αλλά τον μισθωτό που σήκωσε το βάρος της κρίσης και δεν είδε το μέρισμα, τον νέο που φεύγει στο εξωτερικό ή μένει στο πατρικό, τον επαγγελματία που δουλεύει περισσότερο και του μένουν λιγότερα. Εκείνους που ζουν από την εργασία τους και το απολύτως συγκεκριμένο και περιορισμένο εισόδημά τους.
Έχει σημασία η πρόσφατη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα ότι αντίπαλός του είναι ο Μητσοτάκης και όχι ο Ανδρουλάκης. Αν γίνει πράξη από όλους, ο ανταγωνισμός στον προοδευτικό χώρο θα κριθεί στο ποιος μπορεί να εκφράσει αποτελεσματικά το 70% των Ελλήνων που θέλουν αλλαγή πολιτικών.
Το ερώτημα των επόμενων εκλογών λοιπόν δεν είναι ποιος θα δικαιωθεί μέσα στην προοδευτική παράταξη. Είναι αν θα υπάρξει απέναντι στη Νέα Δημοκρατία μια πλειοψηφία με σχέδιο, κοινωνική βάση και πρόσωπο ικανό να την οδηγήσει στην κυβέρνηση. Σήμερα αυτό το πρόσωπο είναι ο Αλέξης Τσίπρας.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 25.10.2026
