Γράφει η Μαρία Νεφέλη Χατζηιωαννίδου
Βουλευτής Επικρατείας της ΝΔ
«Γιατί να αποφασίσουν οι μεγάλοι για μένα;», σκέφτεσαι. Και αλήθεια, καταλαβαίνω γιατί σε θυμώνει. Στα social media είναι οι φίλοι σου, βίντεο που σας κάνουν να γελάτε, όμορφες εικόνες και στιγμές που μοιράζεστε. Νιώθετε κοντά ο ένας στον άλλον, ακόμη και όταν βρίσκεστε μακριά.
Δεν θέλω να σου πω ότι όλα αυτά είναι ασήμαντα ή ότι το διαδίκτυο είναι «κακό». Θέλω όμως, να μιλήσουμε λίγο και για όσα μπορεί να συμβαίνουν χωρίς να το καταλαβαίνεις αμέσως.
Ένα βίντεο γίνεται δέκα και ξαφνικά έχει πάει πολύ αργά. Ένα μήνυμα που μένει αναπάντητο σε βάζει να αναρωτιέσαι αν έκανες κάτι λάθος. Βλέπεις εικόνες από «τέλειες» ζωές και αρχίζεις να συγκρίνεις τη δική σου. Νιώθεις ότι πρέπει να είσαι συνεχώς διαθέσιμος, να απαντάς αμέσως, να ανεβάζεις κάτι, να μετράς likes και σχόλια.
Και υπάρχουν και άλλα. Προσβλητικά μηνύματα που σε ακολουθούν παντού, περιεχόμενο που δεν είσαι έτοιμος να διαχειριστείς, άγνωστοι που προσπαθούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη σου, προσωπικές στιγμές που μπορεί να φύγουν από τον έλεγχό σου. Όταν η οθόνη παίρνει όλο και περισσότερο χώρο, συχνά μένει λιγότερος για ύπνο, διάβασμα, άθληση, χόμπι, κουβέντα με την οικογένεια και φίλους που είναι δίπλα σου. Δεν συμβαίνουν όλα αυτά σε όλους. Όμως είναι πραγματικοί κίνδυνοι, και δεν πρέπει να χρειάζεται να τους αντιμετωπίζεις μόνος ή μόνη.
Ως μαμά δύο κοριτσιών, το σκέφτομαι και μέσα στο σπίτι μας. Δεν θέλω να μεγαλώσουν φοβισμένες από την τεχνολογία. Θέλω όμως, να μάθουν να τη χρησιμοποιούν, χωρίς να αισθάνονται ότι πρέπει να είναι διαρκώς συνδεδεμένες ή να συγκρίνονται με μία εικόνα που συχνά δεν είναι καν αληθινή.
Γι’ αυτό συζητάμε στη Βουλή ένα όριο πρόσβασης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για όσους είστε κάτω των 15 ετών. Δεν θέλω να σε τιμωρήσω. Αλλά είναι ευθύνη δική μας, της Πολιτείας και των εταιρειών που σχεδιάζουν τις πλατφόρμες, να σου δώσουμε περισσότερο χρόνο και προστασία, πριν εκτεθείς σε έναν ψηφιακό κόσμο που δεν είναι πάντα φτιαγμένος με γνώμονα το καλό σου.
Δεν σου ζητώ να συμφωνήσεις μαζί μου σε όλα. Αν ήμουν στη θέση σου, ίσως και εγώ να μην έβλεπα αμέσως γιατί είναι σημαντικό αυτό το όριο, ειδικά όταν τα social media είναι, ήδη, κομμάτι της καθημερινότητάς σου. Θέλω, όμως, να πιστέψεις ότι δεν προσπαθούμε να σου στερήσουμε κάτι που αγαπάς. Προσπαθούμε να σε προστατεύσουμε όσο μεγαλώνεις. Δώσε λίγο χρόνο στον εαυτό σου να ανακαλύψεις πόσα μπορείς να χαρείς με τους φίλους σου, με τη μουσική και με όσα αγαπάς, και έξω από την οθόνη. Και που ξέρεις; Ίσως τελικά να σου αρέσει περισσότερο.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 25.10.2026
