Πριν από λίγες ημέρες, ένα δημοσίευμα της Deutsche Welle περιέγραφε την προεκλογική κατάσταση στη Σαξονία-Άνχαλτ και την αγωνία των παραδοσιακών κομμάτων απέναντι στη δυναμική της Εναλλακτικής για τη Γερμανία. Τα αποτελέσματα της προηγούμενης Κυριακής ξεπέρασαν ακόμα και τις πιο ανησυχητικές προβλέψεις. Το AfD κατέκτησε την πρώτη θέση με 43,8%, υπερδιπλασιάζοντας το 20,8% του 2021 και καταγράφοντας την καλύτερη επίδοσή του σε εκλογές γερμανικού κρατιδίου.
Οι Χριστιανοδημοκράτες περιορίστηκαν στο 17,2%, από 37,1% πριν από πέντε χρόνια. Το SPD συγκέντρωσε 9,3%, οι Πράσινοι 8,9%, η Αριστερά 8,6% και η Συμμαχία Ζάρα Βάγκενκνεχτ 5,3%. Η συμμετοχή έφτασε στο ιστορικό 76,5%, προσδίδοντας ακόμα μεγαλύτερη πολιτική βαρύτητα στο αποτέλεσμα. Η Σαξονία-Άνχαλτ εξέφρασε μία συνειδητή και μαζική εκλογική επιλογή.
Για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία της Γερμανίας, ένα κόμμα της Ακροδεξιάς κερδίζει εκλογές σε κρατίδιο και πλησιάζει τόσο πολύ την απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το AfD έμεινε μόλις τρεις έδρες μακριά από τη δυνατότητα να κυβερνήσει μόνο του. Η άρνηση των υπόλοιπων κομμάτων να συνεργαστούν μαζί του μπορεί να το κρατήσει προσωρινά μακριά από την κυβέρνηση. Η πολιτική του δύναμη, ωστόσο, είναι ήδη τεράστια.
Η επιτυχία του AfD αποτελεί προϊόν μιας βαθύτερης κοινωνικής και πολιτικής κρίσης. Η Σαξονία-Άνχαλτ αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια χαμηλότερα εισοδήματα, δημογραφική συρρίκνωση, φυγή των νέων και έντονο αίσθημα εγκατάλειψης. Η οικονομική ανασφάλεια, η μετανάστευση, η δυσπιστία απέναντι στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση και η απογοήτευση από τα παραδοσιακά κόμματα δημιούργησαν ένα εύφορο έδαφος. Το AfD κατάφερε να μετατρέψει αυτά τα αισθήματα σε μια συνεκτική πολιτική ταυτότητα, βασισμένη στον εθνικισμό, την εχθρότητα προς τη μετανάστευση και την αμφισβήτηση βασικών ευρωπαϊκών επιλογών.
Το αποτέλεσμα επιβεβαιώνει παράλληλα την κανονικοποίηση της Ακροδεξιάς. Για ένα μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων, η στήριξη προς το AfD έχει πάψει να αποτελεί απλή ψήφο διαμαρτυρίας. Έχει εξελιχθεί σε σταθερή πολιτική τοποθέτηση και σε προσδοκία άσκησης εξουσίας. Οι προτάσεις του για μαζικές απελάσεις, περιορισμό πολιτικών ισότητας, προσέγγιση με τη Ρωσία και διακοπή της βοήθειας προς την Ουκρανία ήταν γνωστές στους πολίτες. Η σχετική ενημέρωση ενίσχυσε τελικά την εκλογική του απήχηση.
Το αποτέλεσμα αποτελεί μία προειδοποίηση για ολόκληρη την Ευρώπη. Η Ακροδεξιά έχει ήδη σημαντική παρουσία στη Γαλλία, την Ιταλία, την Αυστρία, την Ολλανδία και σε αρκετές χώρες της Κεντρικής Ευρώπης. Αξιοποιεί κοινές κοινωνικές αγωνίες και προσφέρει την ίδια πολιτική συνταγή: φόβο, εσωστρέφεια, αυταρχισμό και εύκολους ενόχους.
Η αντιμετώπισή της απαιτεί μία πολιτική που θα επαναφέρει την ασφάλεια, την κοινωνική συνοχή και την εμπιστοσύνη στους δημοκρατικούς θεσμούς. Η γερμανική εμπειρία δείχνει ότι τα αναχώματα από μόνα τους έχουν περιορισμένη διάρκεια. Οι εκλογές αυτές έφεραν την Ακροδεξιά προ των πυλών της εξουσίας. Το ερώτημα αφορά πλέον πόσο γρήγορα μπορεί να περάσει το κατώφλι.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 12-13.09.2026
