Παύλος Αβραμόπουλος

Οι κρίσεις δεν διαδέχονται πλέον η μία την άλλη παρά συνυπάρχουν και αλληλοενισχύονται

Αυτό το μοντέλο δεν είναι καινούριο. Το έχουμε δει σε εκλογές, σε δημοψηφίσματα, σε γεωπολιτικές κρίσεις

Τα κόμματα δεν ηγούνται της κοινωνίας αλλά την ακολουθούν, δεν διαμορφώνουν προσδοκίες αλλά τις διαχειρίζονται

Σε μια στιγμή, όλα χάνονται. Χωρίς προειδοποίηση. Χωρίς λογική. Αναρωτιέσαι γιατί συνέβη, όχι με θυμό, αλλά με εκείνο το βαθύ, υπαρξιακό «γιατί» που σε αφήνει μετέωρο

Δεν πρόκειται για μεμονωμένες εθνικές δυσλειτουργίες, αλλά για ένα μοτίβο

Σε μία εποχή όπου η πολιτική συχνά απαξιώνεται και οι θεσμοί αμφισβητούνται, η λειτουργική πόλη αποκαθιστά την εμπιστοσύνη

Οι πολίτες δεν απαιτούν αλλαγή, αλλά σταθερότητα, ακόμα κι αν αυτή είναι εύθραυστη ή άδικη

Για πρώτη φορά μετά από καιρό, η ευρωπαϊκή συζήτηση δεν εξαντλείται στο αν χρειάζεται δράση, αλλά στο πώς αυτή μπορεί να γίνει πράξη