19 36

Το δικτατορικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου αποτέλεσε έναν κατασταλτικό μηχανισμό, ο οποίος, ανάμεσα στα άλλα έθιξε και τα τότε κόμματα. Από αυτήν την άποψη, η δικτατορία κηρύχθηκε με παρόμοιο τρόπο με αυτόν που συνέβη τον Απρίλιο του 1967. Διατεινόταν ότι επιβλήθηκε για να σώσει τη χώρα από την κομματική χρεωκοπία. Για τον σκοπό αυτό, είναι γνωστή η συνεργασία του διαβόητου υπουργού Ασφαλείας, Κωνσταντίνου Μανιαδάκη, με τις ναζιστικές αρχές της Γερμανίας, προκειμένου να υιοθετηθούν οι σκληρότητες μέθοδοι για την εξόντωση όσων αντιδρούσαν στο καθεστώς. Με συνεχείς συλλήψεις, εκτοπίσεις, βασανισμούς των πολιτικών αντιπάλων του καθεστώτος, με ένα δίκτυο αστυνόμευσης, η όποια αντίσταση αποτελούσε πολύ δύσκολη υπόθεση. Οι μόνες λαϊκές εκδηλώσεις ήταν αυτές των φοιτητών, το 1937, και οι εργατικές κινητοποιήσεις, το 1938.

Έτσι κι αλλιώς, μεταξύ των άλλων, το καθεστώς προέβαλλε ως επιχείρημα για την μετατροπή του σε δικτατορία, την επικείμενη γενική απεργία, η οποία είχε κηρυχθεί για τις 5 Αυγούστου, από τρεις συνομοσπονδίες εργατών. Οι απεργίες κηρύχθηκαν στασιαστικές εκδηλώσεις και οι τιμωρίες προβλέπονταν αυστηρές. Ακολούθησε κύμα συλλήψεων συνδικαλιστών και πολιτικών , όπως του παιδαγωγού Δημήτρη Γληνού και του συνδικαλιστή Γιώργου Σιάντου. Αλλά και άνθρωποι του πνεύματος βρέθηκαν κρατούμενοι, σημαντικές προσωπικότητες, όπως ο Αλέξανδρος Σβώλος, ο Ιωάννης Σοφιανόπουλος, ο Κώστας Γαβριηλίδης, ο Θεμιστοκλής Τσάτσος. Αμέσως, η δικτατορία έπαυσε τις εργασίες της Γ’ Αναθεωρητικής Βουλής και ανέστειλε σειρά άρθρων του Συντάγματος, με διάταγμα το οποίο υπέγραψε ο βασιλιάς Γεώργιος ο Β’.

Παραλλήλως, αστυνομικοί εισέβαλαν στα γραφεία των εφημερίδων, καθώς το καθεστώς απαγόρευσε την κυκλοφορία του για την ημέρα της 5ης Αυγούστου και έκανε γνωστή την έναρξη της λογοκρισίας για τα επόμενα φύλλα. Γενικότερα, η λογοκρισία επιβλήθηκε για κάθε έντυπη μορφή, με απαγόρευση της κριτικής απέναντι στο καθεστώς.

Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1936 συνελήφθη ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος, Νίκος Ζαχαριάδης, με βάση το διάταγμα «περί κομμουνισμού», που τον συνέδεε με κάθε αντίδραση απέναντι στο καθεστώς, με ιδέες ή κοινωνικά συστήματα «τεινόντων στην ανατροπή του καθεστώτος».