1

Μπορεί τυπικά γενέθλιον έτος του αγιορείτικου μοναχισμού να αποτελεί το 963 μ. Χ., ωστόσο η πραγματική αρχή πραγματοποιήθηκε με αναχωρητές, οι οποίοι άρχισαν να μονάζουν στη συγκεκριμένη έκταση. Βασικά, η παράδοση ανάγει την απαρχή του εκεί μοναχισμού σε πολύ παλαιότερα χρόνια, συνδέοντας την ανέλιξή του, μετά από τον αναγκαστικό ελλιμενισμό του πλοίου της Παναγίας, λόγω τρικυμίας, σε ένα σημείο κοντά στη σημερινή μονή των Ιβήρων. Τότε ζήτησε από τον Υιό της να της αφιερωθεί ο τόπος, για να λάβει αργότερα την ονομασία το «Περιβόλι της Παναγίας». Η απάντηση ήρθε με ουράνια φωνή: «Έστω ο τόπος ούτως κλήρος σος και περιβόλαιον σον και παράδεισος. Έτι δε λιμήν σωτήριος των θελόντων σωθήναι». Αυτός είναι καιο λόγος και η καταγωγή του γνωστού «άβατου», αφού η μόνη θηλυκή παρουσία στο Όρος υπήρξε η Παναγία. Πολύ αργότερα, το 963 μ. Χ., ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης έγινε κτήτορας της πρώτης μονής, αυτής της Μεγίστης Λαύρας και ήταν το έτος, κατά το οποίο ξεκίνησε επισήμως ο μοναστισμός στο Άγιον Όρος.

Ο Φώτης Κόντογλου έγραφε χαρακτηριστικά: : « Είναι κανένα πολύτιμον θρησκευτικό πράγμα, που να μην είναι θησαυρισμένον εις το ευλογημένο αυτό βουνόν, όπου είναι η Κιβωτός της Ορθοδοξίας;». Όντας ένας λατρευτικός και τόπος προσευχής, στο Άγιον Όρος αναπέμπονται διαρκώς δεήσεις προς την Παναγία. Η Υπεραγία Θεοτόκος κρατάει τον κεντρικό ρόλο, ακόμη και στις καθημερινές παρακλήσεις, με τους μοναχούς να απευθύνουν χαιρετισμούς προς την «Καθοδηγουμένη» και «Προστάτιδα» του Άθω. Ο λόγιος Ξηροποταμινός μοναχός Καισάριος Δαπόντες έμελπε: «…Για τούτο και με δίκαιον σε ονομάζουν όλοι, της Παναγίας Δέσποινας Κήπον. και Περιβόλι».

Στις καθημερινές τιμές προς την Παναγία είναι πολλές. Οι Χαιρετισμοί προς αυτήν δεν περιορίζονται μόνον στην πρωινή και εσπερινή δέηση, αλλά φτάνει και στις στιγμές που οι μοναχοί πραγματοποιούν κοινή εργασία, δηλαδή παγκοινιά. Δεν υπάρχει αγιορείτικη εκδήλωση, χωρίς αναφορά και τιμή στο όνομα και στο πρόσωπό της. Πάντως, οι ιερότερες των εικόνων είναι πάντα το «Άξιον εστίν», στο Πρωτάτο των Καρυών και η Πορταΐτισσα στη Μονή Ιβήρων. Μάλιστα, στη δεύτερη, μεταξύ των άλλων, διακρίνεται η λεμονιά, με τα τριάντα επίχρυσα λεμόνια.