Όπως προέκυψε η εκεχειρία, έτσι καταλύθηκε. Ουδείς γνωρίζει γιατί ο πρόεδρος Τραμπ διέκοψε τις πολεμικές επιχειρήσεις πριν από περίπου δύο μήνες και γιατί τις άρχισε και πάλι πριν από δεκαπέντε μέρες. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση εμφανής λόγος δεν υπήρχε.
Σήμερα το ερώτημα είναι αν οι βομβαρδισμοί είναι ενταγμένοι σε έναν πολιτικό στόχο. Διότι το να βομβαρδίζουν γέφυρες και στρατιωτικές εγκαταστάσεις του Ιράν, μπορεί να το αποδυναμώνουν επιχειρησιακά, όμως κανένα πρόβλημα δε λύνουν.
Φαίνεται πως η κρίσιμη απόφαση ήταν η διακοπή των κοινών στρατιωτικών επιχειρήσεων με το Ισραήλ, ενώ ο ίδιος ο Ιρανός πρόεδρος Μασούν Πεζεσκιάν προειδοποιούσε τη θρησκευτική ηγεσία και τους Φρουρούς της Επανάστασης πως η οικονομία της πατρίδας τους θα άντεχε λίγες εβδομάδες.
Σήμερα, όλα τα μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία διαπιστώνουν πως μέσα στο Ιράν διεξάγεται μία μάχη εξουσίας μεταξύ των μετριοπαθών προσωπικοτήτων του καθεστώτος και των Φρουρών της Επανάστασης.
Μάλιστα, όπως λέγεται, η ένταση μεταξύ των δύο πλευρών έχει οδηγήσει σε διπλωματικό αδιέξοδο και το μεγάλο ερωτηματικό είναι η στάση των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων. Ενός ισχυρού στρατού ο οποίος, παραγκωνισμένος από τους Φρουρούς της Επανάστασης, παρακολουθεί τις εξελίξεις.
Το καθεστώς αντέχει, καθώς με αεροπορικούς βομβαρδισμούς ποτέ κανένα αυταρχικό καθεστώς δεν έπεσε. Από τη στιγμή που ο Ντόναλντ Τραμπ δεν υιοθέτησε το σχέδιο του Ισραήλ για χερσαία εμπλοκή των κουρδικών δυνάμεων, το θεοκρατικό καθεστώς θα κατέρρεε μόνον για οικονομικούς λόγους.
Η σφαγή του Ιανουαρίου με 30.000 Ιρανούς νεκρούς από τα πυρά των Φρουρών της Επανάστασης και των σιιτικών πολιτοφυλακών, έχει σπείρει τον τρόμο σε όλο το Ιράν και κυρίως στην Τεχεράνη των 10.000.000 κατοίκων.
Γιατί ο Αμερικανός Πρόεδρος αρνήθηκε να βάλει τους Κούρδους στο παιχνίδι; Πρώτον, διότι έπρεπε να τους δώσει χειροπιαστές εγγυήσεις για το μέλλον τους και δεύτερον, διότι φοβήθηκε μια επέκταση του πολέμου με την επέμβαση και της Τουρκίας.
Οι Κούρδοι, μετά την εγκατάλειψή τους στη βορειοανατολική Συρία, είναι πολύ επιφυλακτικοί να συμμετάσχουν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις με υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Από την άλλη πλευρά η Τουρκία θεωρεί ένα ανεξάρτητο κουρδικό κράτος πως αποτελεί υπαρξιακή απειλή.
Κάπως έτσι η τιμή του πετρελαίου ξαναπαίρνει την ανηφόρα κι εμείς ξαναγινόμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Φυσικά, με δεδομένη την ιδιοσυγκρασία του Ντ. Τραμπ, όπως άρχισε και πάλι να βομβαρδίζει, με την ίδια ευκολία μπορεί να δηλώσει πως νίκησε και να διακόψει τους βομβαρδισμούς μέχρι να τους ξαναρχίσει. Ο απρόβλεπτος χαρακτήρας του καθιστά απολύτως προβλέψιμες τις αντιδράσεις του.
Αυτή η κατάσταση των καθημερινών νυκτερινών βομβαρδισμών έχει ενσωματωθεί στην ειδησεογραφική κανονικότητα. Το τι συμβαίνει στην περιοχή του Κόλπου έχει πάψει να αποτελεί πρώτη είδηση, καθώς Ιράν και Ισραήλ αποφεύγουν τα μεταξύ τους κτυπήματα και τα Στενά του Ορμούζ δεν προσφέρονται για τηλεοπτικό υλικό.
Το ίδιο συμβαίνει με την εκεχειρία στο Λίβανο, όπου ο ισραηλινός στρατός πολιορκεί ένα ιστορικό φρούριο κοντά στα σύνορά του, κάτω από το οποίο υπάρχουν σήραγγες, εγκαταστάσεις και αποκλεισμένοι ένοπλοι της Χεζμπολάχ.
Νομίζω πως ουδείς από τους διεθνείς αναλυτές είναι σε θέση να προδικάσει πώς θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος. Πιθανόν να μην το γνωρίζει ούτε ο Ντ. Τραμπ.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 26.07.2026
