Καρυοφυλλιά Καραμπέτη: «Η δουλειά μου είναι να είμαι ένα άγραφο χαρτί… μια πλαστελίνη»

- Newsroom

Η φωνή της παραμένει ήρεμη, σχεδόν χαμηλόφωνη. Όμως, όταν αρχίζει να μιλά για τη Μήδεια, κάθε λέξη αποκτά το βάρος μιας μακρόχρονης θεατρικής διαδρομής. Συναντάμε την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη σε ένα σύντομο διάλειμμα από τις πρόβες του χειμερινού «Μπακμπέθ», ενώ παράλληλα διασχίζει την Ελλάδα με τη νέα παραγωγή της «Μήδειας» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία του Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς (Nikita Milivojević). Επιστρέφει στον ρόλο που σημάδεψε την πορεία της σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά την ιστορική παράσταση του Εθνικού Θεάτρου. Δεν μιλά, όμως, για μια επανάληψη. Μιλά για μια νέα συνάντηση. Γιατί, όπως λέει, η Μήδεια δεν αλλάζει μόνο με τον χρόνο, αλλάζει με το βλέμμα εκείνου που την αφηγείται. Και κάπως έτσι, η συζήτησή μας ξεφεύγει γρήγορα από τα όρια μιας παράστασης και μετατρέπεται σε μια βαθιά κουβέντα για την τέχνη του ηθοποιού, τη μνήμη, την ευθύνη και τη διαχρονική δύναμη της τραγωδίας.

«Κάθε Μήδεια είναι διαφορετική»

Υπάρχουν ρόλοι που δεν εγκαταλείπουν ποτέ έναν ηθοποιό. Μένουν μέσα του σαν μια υπόγεια μνήμη, έτοιμη να αναδυθεί ξανά όταν οι συνθήκες το απαιτήσουν. Για την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη η Μήδεια είναι ένας από αυτούς. Είκοσι εννέα χρόνια μετά τη θρυλική παράσταση του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, επιστρέφει στην ηρωίδα του Ευριπίδη, αυτή τη φορά μέσα από τη ματιά του γνωστού Σέρβου σκηνοθέτη. «Κάθε Μήδεια είναι διαφορετική», λέει στη «ΜτΚ» χωρίς δεύτερη σκέψη. «Δεν είναι θέμα εμπειρίας ή των τριάντα χρόνων που πέρασαν. Είναι θέμα σκηνοθετικής ματιάς. Αν την ίδια χρονιά δούλευα με πέντε διαφορετικούς σκηνοθέτες, θα έπρεπε να ερμηνεύσω πέντε διαφορετικές Μήδειες».

Ηθοποιός με υψηλή αίσθηση της ευθύνης και του καθήκοντος η ίδια δεν υπηρετεί τη δική τη δική της άποψη για έναν ρόλο, αλλά ευθυγραμμίζεται με το όραμα του σκηνοθέτη. «Η δουλειά μου δεν είναι να παίξω τη Μήδεια όπως τη φαντάζομαι εγώ. Είναι να γίνω το καλύτερο δυνατό όργανο της σκηνοθετικής άποψης. Να είμαι ένα άγραφο χαρτί, μια πλαστελίνη που αφήνεται να την πλάσει ο σκηνοθέτης. Να μπορώ να δώσω την ψυχή μου εκατό τοις εκατό στις κατευθύνσεις του σκηνοθέτη».

Τρίτη 06 Αυγ 2024, 17:15

Θεσσαλονίκη: Μελοποιημένη ποίηση με τον Μανώλη Μητσιά και την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η νέα παράσταση προσεγγίζει τη γνωστή τραγωδία από μια εντελώς διαφορετική αφετηρία. Ο Μιλιβόγιεβιτς δεν στέκεται τόσο στην πράξη της παιδοκτονίας όσο σε όσα ακολουθούν. «Αυτό που τον απασχολεί είναι τι συμβαίνει στη Μήδεια αφού έχει σκοτώσει τα παιδιά της. Είναι σαν να βρίσκεται σε έναν ενδιάμεσο τόπο, όπου η ζωή περνά μπροστά από τα μάτια της. Οι ερινύες, οι ενοχές, οι μνήμες και οι δαίμονές της επιστρέφουν για να την αναγκάσουν να ξαναζήσει όσα προηγήθηκαν. Μάλιστα εδώ δεν έχουμε έναν χορό γυναικών αλλά έναν χορό τερατόμορφων πλασμάτων με ιδιαίτερες μάσκες που υποδηλώνουν ασφαλώς την επίκριση, την ενοχή που προκαλείται στην ηρωίδα».

Αυτή η σκηνοθετική ανάγνωση, όπως εξηγεί, δίνει νέα διάσταση σε ένα έργο που εξακολουθεί να συνομιλεί με κάθε εποχή. Η Μήδεια δεν είναι μόνο μια προδομένη γυναίκα. Είναι η ξένη, η εξόριστη, η γυναίκα που εγκατέλειψε τα πάντα για έναν έρωτα και βλέπει τον κόσμο της να καταρρέει. «Είναι μια γυναίκα χωρίς πατρίδα, χωρίς οικογένεια, χωρίς οικονομική ανεξαρτησία. Θυσίασε τα πάντα για τον Ιάσονα και εκείνος την εγκαταλείπει. Αυτά τα ζητήματα δεν ανήκουν στην αρχαιότητα. Αφορούν τη σύγχρονη γυναίκα, τον κοινωνικό αποκλεισμό, ακόμη και το μεταναστευτικό», επισημαίνει η πρωταγωνίστρια.

Συναντήσεις με αξιοσημείωτους… ηθοποιούς

Ιδιαίτερα συγκινητική είναι και η επανένωσή της με τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο, που υποδύεται ξανά τον Ιάσονα, αφού και εκείνος πρωταγωνιστούσε τότε στην ίδια παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου (όπως και ο Άρης Λεμπεσόπουλος που τότε ενσάρκωνε τον Αιγαία, ενώ τώρα υποδύεται τον Κρέοντα). «Κουβαλάμε ακόμη ο ένας τη νεανική εικόνα του άλλου. Εκείνη η παράσταση μάς συνόδευσε για τρία χρόνια σε όλο τον κόσμο και έχει χαραχτεί βαθιά μέσα μας. Τώρα η συνάντηση αποκτά άλλη βαρύτητα, γιατί και η ίδια η παράσταση μιλά για τη μνήμη και τον χρόνο».

Ξεχωριστή μνεία κάνει η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και στην «σπουδαία ηθοποιό», όπως τη χαρακτηρίζει, Ρένη Πιττακή που ανέλαβε τον ρόλο της τροφού, ενώ στη συνέχεια εκφράζει την πεποίθησή της ότι η δύναμη της αρχαίας τραγωδίας βρίσκεται ακριβώς στη διαχρονικότητά της. «Η Μήδεια μιλά για τον παράφορο έρωτα, την προδοσία, τη μοναξιά, την απώλεια, τον ξένο που δεν βρίσκει θέση σε μια κοινωνία. Αυτά συνέβαιναν τότε, συμβαίνουν σήμερα και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν. Γι' αυτό τα μεγάλα έργα δεν γερνούν ποτέ», λέει.

Η θερμή ανταπόκριση του κοινού επιβεβαιώνει, όπως προσθέτει, ότι το έργο αγγίζει πολύ τον θεατή. «Σε κάθε πόλη βλέπουμε τους ανθρώπους να παρακολουθούν με απόλυτη προσήλωση και στο τέλος να ξεσπούν σε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα. Είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για μια δουλειά που έγινε με αφοσίωση από όλους τους συντελεστές, για μια παράσταση για την οποία δουλέψαμε όλοι σκληρά επί τρεις μήνες».

Η συζήτηση τελειώνει όπως άρχισε: με τη Μήδεια να παραμένει περισσότερο ερώτημα παρά απάντηση. Ίσως γιατί οι μεγάλοι τραγικοί ήρωες δεν ζητούν να τους δικαιολογήσεις ούτε να τους καταδικάσεις. Ζητούν να τους κοιτάξεις κατάματα. Και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, επιστρέφοντας σε έναν ρόλο που σημάδεψε την πορεία της, μοιάζει να το γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα. Δεν υποδύεται απλώς ξανά τη Μήδεια, αλλά την ανακαλύπτει από την αρχή, μέσα από μια νέα ματιά, αποδεικνύοντας πως τα σπουδαία έργα αλλάζουν μαζί με τους ανθρώπους που τα υπηρετούν.

Θέατρο Δάσους

30 και 31 Ιουλίου στις 9.15μμ