Γράφει
Μάρνη Χατζηεμμανουήλ
Μία «κυψέλη χαράς» έχει χτιστεί μέσα στο Θεαγένειο Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης με την αγάπη και το μεράκι της θεατρικής ομάδας των εργαζομένων. Φέτος τα Χριστούγεννα μοίρασε απλόχερα χαρά, ξεγνοιασιά και θετικά μηνύματα σε όσους την παρακολούθησαν, μικρούς και μεγάλους.
Το έργο πού ανέβηκε; Φρικαντέλα - η μάγισσα που μισούσε τα κάλαντα… του Ευγένιου Τριβιζά. Η Φρικαντέλα Ζαρζουέλα Σαλμονέλα Στρυφνίνη είναι μία πολύ κακιά μάγισσα που μισεί τα πάντα και φυσικά τα κάλαντα γι’ αυτό και κλέβει τις φωνές των παιδιών που τα τραγουδούν και τις φυλακίζει σε μαγικά μπαλόνια, με τα παιδιά να προσπαθούν να τις πάρουν πίσω.
Η ιστορία γεμάτη χιούμορ, ενσωματώνει την ελληνική παράδοση, ενώ αναδεικνύει την καλοσύνη και την δύναμη της μουσικής.
Η µάγισσα Φρικαντέλα µισεί αφάνταστα όλα τα καλά. Δεν χορεύει καλαµατιανό. Χορεύει µόνο κακαµατιανό. Δεν τρώει ποτέ της καλαµαράκια. Τρώει µόνο κακαµαράκια. Δεν πίνει πορτοκαλάδα, µόνο πορτοκακάδα. Αλλά, πάνω απ’ όλα, µισεί τα κάλαντα…
Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, λοιπόν, «η Φρικαντέλα ζύμωνε κουλουράκια με τη μαγική της μαγιά. Όποιος έτρωγε από αυτά τα κουλουράκια παφ, μεταμορφωνόταν σε σαπουνόφουσκα. Τότε άκουσε έξω από το σπίτι της χαρούμενες φωνές. Ήταν τα παιδιά της γειτονιάς της που της χτυπούσανε την πόρτα για να πούνε τα κάλαντα με τα τρίγωνά τους στα χέρια. «Αρχιμηνιά κι Αρχιχρονιά, ψιλή μου δεντρολιβανιά...».
Η Φρικαντέλα γίνεται έξω φρενών, τους κλέβει τις φωνές τους και τις φυλακίζει σε µπαλόνια. Η περιπέτεια συνεχίζεται στους χιονισµένους δρόµους της πόλης και στο κάστρο της µάγισσας. Στα µαγικά του δωµάτια, τα παιδιά αναζητούν τα µπαλόνια µε τις κλεµµένες φωνές τους…
«Δεν υπάρχει τίποτα πιο συγκινητικό από τα χαρούμενα πρόσωπα στην πλατεία καθώς παρακολουθούσαν την παράστασή μας» λέει η Μαρία Ακοντίου, εμψυχώτρια και σκηνοθέτρια της θεατρικής ομάδας. «Είναι τόσο υπέροχο, τόσο μοναδικό το συναίσθημα με τα γελαστά παιδικά πρόσωπα, με τους ασθενείς που ήρθαν να δούνε την παράσταση με τους ορούς στα χέρια, με τους συνοδούς τους, μαζί μας και οι εργαζόμενοι στο ‘Θεαγένειο’…».
«Στόχος μας όπως κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια, οκτώ συναπτά έτη, να βγάλουμε το παιδί που έχουμε μέσα μας, ειδικότερα μετά την περίοδο της πανδημίας προσπαθήσαμε ακόμα περισσότερο γι’ αυτό και τα έργα που επιλέξαμε ήταν όλα κωμωδίες. Να έρθει ο κόσμος να γελάσει, να ευχαριστηθεί, να διώξει τις δυσάρεστες σκέψεις», συνεχίζει η Μαρία Ακοντίου.
«Δουλέψαμε σφιχτά με την ομάδα των εργαζομένων του ‘Θεαγενείου’ και δεθήκαμε και αναπτύξαμε δεσμούς που στηρίζονται στην εμπιστοσύνη και την ασφάλεια. Πρώτος δικός μου στόχος είναι η εμψύχωση γιατί το επάγγελμά τους είναι ιδιαίτερα απαιτητικό. Έρχονται στην ομάδα μετά από μία δύσκολη ημέρα που αντιμετωπίζουν τόσα δυσάρεστα περιστατικά. Όταν φεύγω από τις πρόβες αφήνω πίσω μου ένα μεγάλο βάρος σκηνοθετικό και ένα μοίρασμα μεταξύ μας...».
Τελικά την κερδίζει το καλό
Για έναν ηθοποιό όπως και για έναν ερασιτέχνη ηθοποιό είναι πρόκληση το να ενσαρκώσει έναν κακό χαρακτήρα, και μάλιστα μία φιγούρα τόσο έντονη όσο η Φρικαντέλα. Ένας τέτοιος ρόλος απαιτεί βαθιά κατανόηση των σκοτεινών πτυχών της ψυχής μίας μάγισσας, κάτι που το προσεγγίζει κανείς με την ανθρώπινη φύση του.
Ωστόσο, η ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου έργου έχει να κάνει με το γεγονός ότι η κακιά μάγισσα δεν παραμένει εγκλωβισμένη στα αρχικά της συναισθήματα αλλά εξελίσσεται, μεταμορφώνεται και τελικά την κερδίζει το καλό.
Κάθε αλλαγή ξεκινά από μέσα μας
Τα συναισθήματα του ηθοποιού μέσα από την εξέλιξη του έργου αλλάζουν ουσιαστικά. Το «παιχνίδι» των ρόλων -τόσο του ίδιου όσο και των υπόλοιπων ηθοποιών- λειτουργεί σαν καθρέφτης εσωτερικών διεργασιών.
Η μεταστροφή της Φρικαντέλας από το κακό στο καλό μετατρέπεται σε βιωματική εμπειρία που επιτρέπει στον ηθοποιό να περάσει από την εναντίωση στην συμφιλίωση και στην ψυχική ανάταση.
Η διαδικασία αυτή θυμίζει σύγχρονες ψυχολογικές προσεγγίσεις που υποστηρίζουν τη σημασία της συνειδητής αλλαγής νοοτροπίας, στον δρόμο προς την ψυχική ισορροπία και την ευτυχία.
Αν το αναλύσουμε λίγο βαθύτερα μπορούμε να πούμε ότι η μεταμόρφωση της Φρικαντέλας συμβολίζει τη δυνατότητα του ανθρώπου να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του.
Από την ενοχή της σκληρότητας αναδύεται ένας φωτεινός, ώριμος εαυτός, ικανός να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με συναισθηματική νοημοσύνη.
Το θέατρο, και σε αυτή την περίπτωση, δεν λειτουργεί μόνο ως τέχνη, αλλά και ως εργαλείο για να περάσει κανείς στην αυτογνωσία, υπενθυμίζοντας πως κάθε αλλαγή ξεκινά από μέσα μας.
Καλή σας χρονιά.