Γράφει
Μιχάλης Αλεξανδρίδης
Ξέρω ότι δεν λέω κάτι καινούριο, αλλά δεν μπορώ να ηρεμήσω διαπιστώνοντας καθημερινά την τεράστια διαφορά ανάμεσα στους εργαζόμενους στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα στην χώρα μας. Ανέκαθεν χώριζε ένα χάσμα τους δημόσιους από τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, αλλά -σε αντίθεση με όλες τις σοβαρές χώρες- προϊόντος του χρόνου αυτό όχι μόνον δεν περιορίζεται αλλά βαθαίνει. Πλέον η κατάσταση έχει φτάσει σε σημείο που καθίσταται εκνευριστικό.
Παλιά το πλεονέκτημα ήταν μόνον η σιγουριά που προσέφερε η μονιμότητα στους δημόσιους υπαλλήλους. Το γνωστό «βρέξει- χιονίσει» που έλεγαν αρκετές δεκαετίες πριν.
Ακολούθησε -τα χρόνια της ισχυροποίησης του ρόλου των συνδικάτων και της συμμετοχής εκπροσώπων τους στην διοίκηση επί… ΠΑΣΟΚάρας- η παροχή «ειδικών» δικαιωμάτων: Λιγότερη εργασία, περισσότερες άδειες για κάθε είδους λόγο κι αιτία (κανονικές, γονικές, υγείας με απλή ατομική δήλωση), ανυπαρξία ελέγχου- αξιολόγησης και επιβολής ποινών για αμέλειες και «λούφες» (ουδείς απολύθηκε, ουδείς διώχθηκε μέχρι τέλους, πάμπολλοι αμείβονται χωρίς καν να εμφανίζονται στη δουλειά τους).
Μετά την κρίση, η διάκριση έφτασε και στους μισθούς καθώς πολύ καλύτερα από ένα ιδιώτη, πληρώνεται η ίδια υπηρεσία από το κράτος εργοδότη. Τρία στα τρία δηλαδή: μονιμότητα- σιγουριά, μικρό ωράριο- δικαιώματα ανυπαρξία ελέγχου, καλύτερες αμοιβές.
Να ήταν αυτό το μόνο «κακό» του κράτους, θα λέγαμε δεν βαριέσαι. Ας είναι κάποιοι πιο ευνοημένοι όσο δεν κάνουν κακό κι όσο αυτή τους η εύνοια δεν έχει αρνητικές επιπτώσεις στην κοινωνία. Το θέμα όμως είναι ότι τις τελευταίες δεκαετίες, η διάκριση επεκτάθηκε στις εταιρείες που προμηθεύουν προϊόντα ή προσφέρουν υπηρεσίες στο κράτος ή σε άλλους ιδιώτες. Όσες εταιρείες δουλεύουν με το κράτος, έχουν πολύ μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους από εκείνες που παρέχουν υπηρεσίες σε ιδιώτες.
*Οι κατασκευαστικές, οι εμπορικές, οι διαφημιστικές, οι μελετητικές (κυρίως αυτές), οι…συμβουλευτικές (εδώ μιλάμε για κανονικό πάρτι), οι εταιρείες παροχής υπηρεσιών υγείας, πληροφορικής, φύλαξης, καθαριότητας κ.ά, χρεώνουν υπερδιπλάσια το δημόσιο σε σύγκριση με αυτά που θέλουν από ιδιώτες για την παροχή ίδιων προϊόντων ή υπηρεσιών. Μάλιστα η διαφορά αυτή όχι μόνον δεν περιορίζεται με τον χρόνο αλλά διαρκώς διευρύνεται. Ένα προϊόν που το βρίσκεις ένα ευρώ στη λιανική, πωλείται μαζικά στο δημόσιο τριπλάσια και τετραπλάσια τιμή. Παρομοίως ένα έργο ή μια υπηρεσία (ιδίως αυτή).
*Είναι τέτοια η διαφοροποίηση των τιμών , που ωθεί τους ευνοούμενους -στους προμηθευτές του δημοσίου αναφέρομαι- να σκαρφίζονται χίλια-μύρια κόλπα για να διασφαλίσουν την προνομιακή αποκλειστικότητα τους συμπτύσσοντας μια ξεχωριστή κατηγορία εταιρειών και θωρακίζοντας την ομάδα τους από την είσοδο άλλων εταιρειών, ώστε να εκμηδενίζεται ο ανταγωνισμός και να διαμορφώνονται συνθήκες λειτουργίας τραστ (σικέ ανταγωνισμού, διαμοιρασιάς δουλειών κι εναρμονισμένων πρακτικών στις οικονομικές προσφορές). Εννοείται πως για να τα πετύχουν αυτά, έχουν καταφέρει να διαμορφώνουν προκηρύξεις που αποκλείουν πιθανούς νέους υποψήφιους προμηθευτές (χρησιμοποιούν την επιβολή προϋπόθεσης για να συμμετέχεις σε νέο διαγωνισμό το να έχεις στο παρελθόν προμηθεύσεις την ίδια υπηρεσία…) , ενώ επηρεάζουν τις επιτροπές εκδίκασης των ενστάσεων και παραλαβής των έργων, κόβοντας την όρεξη σε επίδοξους ανταγωνιστές τους.
*Εξυπακούεται ότι για να τα επιτύχουν αυτά, χρησιμοποιούν αθέμιτες πρακτικές (λαδώματα τα λένε στην πιάτσα), και πως για να ανανεώνουν αυτό το φαύλο καθεστώς υπόσχονται -και δίνουν μίζες σε πολιτικούς, επικεφαλής οργανισμών- αρχών κλπ, ακόμη και σε μέλη επιτροπών προμηθειών κι αξιολόγησης.
*Κοντολογίς, το κράτος δεν προσφέρει μόνον παράλογα προνόμια στους εργαζόμενους σε αυτό -σε σύγκριση με τους απασχολούμενους στον ιδιωτικό τομέα- αλλά επεκτείνει αυτήν την προνομιακή του ευχέρεια και στο ευρύ περιβάλλον των εταιρειών με τις οποίες συναλλάσσεται. Πληρώνει καλύτερα τους εργαζόμενους σε αυτό και αμείβει πλουσιοπάροχα τις εταιρείες με τις οποίες συναλλάσσεται. Όλα αυτά βεβαίως, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, το οποίο λαμβάνει μέσω της φορολογίας τον λογαριασμό…
*Ωστόσο τα προηγούμενα δεν είναι τα μόνα αρνητικά που επιφέρει το ελληνικό κράτος στους πολίτες και την κοινωνία μέσω της επιλεκτικής και ευνοιοκρατικής λειτουργίας τους προς τους υπαλλήλους του και τους προμηθευτές του. Υπάρχει και ένα ακόμη: το γεγονός ότι αντιμετωπίζει με διαφορετικά μέτρα και σταθμά τους υπόλοιπους πολίτες ανάλογα με το αν αυτοί έχουν…άκρες, έχουν σπρώξιμο από μηχανισμούς εξουσίας.
Το ίδιο κράτος που μπορεί να είναι σκληρό, άτεγκτο κι ανάλγητο προς έναν πολίτη που κάτι οφείλει ή κάτι επιζητά από αυτό, το ίδιο ακριβώς μπορεί να προστατεύει, να εξυπηρετεί κατά προτεραιότητα, να κάνει τα στραβά μάτια, να ευνοεί σκανδαλωδώς έναν άλλον που έχει…υποστήριξη. Από την διεκπεραίωση μιας απλής υπόθεσης και την ευνοϊκή μεταχείριση, μέχρι την χαριστική και κατά παρέκκλιση των διατάξεων λειτουργία, το κράτος έχει την ευχέρεια να καλύπτει ή να στηρίζει τους ανθρώπους που είναι του συστήματος ή έχουν... μπάρμπα στην Κορώνη.
*Τρία στα τρία δηλαδή για το ελληνικό κράτος που κάνει ό,τι γουστάρει προς όποιους γουστάρει, εις βάρος εκείνων που δεν γουστάρει…
Το κυριότερο μάλιστα όλων, είναι ότι η κάκιστη αυτή νοοτροπία, όχι μόνον δεν περιορίζεται συν των χρόνω, αλλά διευρύνεται κάνοντας την ατμόσφαιρα αποπνικτική κι αποκρουστική.
Για πόσο ακόμη; Ίσως για πάντα όσο κι αν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία…
ΥΓ: Είδα τις προάλλες στο ΣΚΑΙ την εκπομπή «χιλιοστό». Αυτά που συγκράτησα και έχουν μεγάλη σημασία, είναι η δήλωση του τότε προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλωντ Γιούνκερ: «Το μεγαλύτερο λάθος μου ήταν ότι πίστεψα τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή. Μας εξαπάτησαν»!
Το δεύτερο που συγκράτησα είναι η δήλωση του Γερούν Ντάισεμπλουμ προέδρου του Eurogroup σχετικά με το έλλειμμα που παρέδωσε ο Κώστας Καραμανλής. "Μας έλεγαν ότι το έλλειμμα είναι 3%, ενώ αυτό ήταν 15,4% μη διαχειρίσιμο»!
Αυτά τα δηλώνουν χριστιανοδημοκράτες πολιτικοί, που τα κόμματά τους ανήκουν στο Ε.Λ.Κ. εκεί δηλαδή που ανήκει και η Ν.Δ.
Κατά τα άλλα, όλα καλά…
* Δημοσιεύτηκε στη «ΜτΚ» στις 17.05.2026
