Θα μπορούσε να γίνει και ταξιδιωτικό σλόγκαν αυτό που συνέβη τις τελευταίες ημέρες στη Θεσσαλονίκη για κάποιον που επισκέπτεται την πόλη: Από τη Μίκρα στο Αλκαζάρ και από εκεί στην αγορά Μοδιάνο.
Να ξεκινήσει, δηλαδή, κάποιος από τον σταθμό στη Μίκρα με το Μετρό της Καλαμαριάς που εγκαινιάστηκε την προηγούμενη Πέμπτη, να κατέβει στη στάση Βενιζέλου και να δει τα πανέμορφα αρχαία (για χάρη των οποίων -για να μην ξεχνιόμαστε- και κόντρα στα πανό που έγραφαν «έγκλημα στη Βενιζέλου», έρχονται τουρίστες από όλη την Ευρώπη για να τα θαυμάσουν). Και στη συνέχεια να απολαύσει το μνημείο του Αλκαζάρ που βρίσκεται δίπλα στη στάση του Μετρό. Εκεί οι λαμαρίνες απομακρύνθηκαν πριν από μερικές ημέρες και το μνημείο ξαναζωντανεύει ύστερα από 37 χρόνια!
Η ειρωνεία είναι βέβαια ότι τόσα ήταν και τα χρόνια από τότε που έγινε η περίφημη «τρύπα του Κουβέλα» στην προέκταση της Εγνατίας, αλλά τέλος πάντων.
Και αφού δει, λοιπόν, το υπέροχο Αλκαζάρ, το οποίο θα ανοίξει τις πύλες του για το κοινό στις αρχές Οκτωβρίου, να κατηφορίσει προς την κοντινή αγορά Μοδιάνο που μόλις την Τρίτη το μεσημέρι άνοιξε ξανά τις πύλες της, με νέο concept και με αρκετή αισιοδοξία για το ότι αυτή τη φορά το εγχείρημα θα είναι και όμορφο, αλλά θα αντέξει και οικονομικά.
Τρία στα τρία, λοιπόν, η Θεσσαλονίκη. Με την εκκίνηση στο Μετρό στην Καλαμαριά, με το ξαναζωντάνεμα του Αλκαζάρ και την επανεκκίνηση της Μοδιάνο, που αποτελούν δύο σημαντικά τοπόσημα για την πόλη.
Κάτι αλλάζει στη Θεσσαλονίκη. Και μπορεί να μην οφείλονται όλα αυτά σε ενέργειες της Πολιτείας, όμως, σίγουρα η κυβέρνηση έβαλε το χεράκι της έτσι ώστε στο Μετρό της Καλαμαριάς και στο Αλκαζάρ να δούμε φως στο τούνελ. Στη Μοδιάνο δε και στην επαναλειτουργία της αγοράς αντικατοπτρίζεται και το καλό επενδυτικό κλίμα που υπάρχει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.
Το ποτήρι, λοιπόν, της Θεσσαλονίκης είναι ύστερα από πολλά χρόνια μισογεμάτο. Μία απόδειξη γι’ αυτό είναι και το ότι οι τριγύρω (οι πόλεις της περιφέρειας, αλλά και η Αθήνα) παρασκηνιακά, αλλά και σε κάποιες περιπτώσεις φωναχτά, γκρινιάζουν για τις επιτυχίες της Θεσσαλονίκης. Για τα χρήσιμα και κρίσιμα έργα για την πόλη που παραδίδονται (έστω και με καθυστερήσεις) και για το ότι επιτέλους ύστερα από πολλά χρόνια κάτι κινείται.
Θα έρθουν και άλλα. Θα δούμε την Πλατεία Ελευθερίας σε πολύ διαφορετική μορφή, τη νέα πλατεία Αριστοτέλους, το project στην πλατεία Διοικητηρίου, φυσικά το Flyover, αλλά και τα καινούρια νοσοκομεία της πόλης.
Το κρίσιμο βέβαια θα είναι η πορεία της ανάπλασης της ΔΕΘ, που έχει ήδη καθυστερήσει σημαντικά, αλλά και η επέκταση του Μετρό στα βορειοδυτικά, που πέρα από τη μεγάλη σημασία του ως έργο θα έχει και ένα αμιγώς συμβολικό χαρακτήρα για τη δυτική Θεσσαλονίκη. Και όλοι ελπίζουμε ότι τα λάθη και τα παθήματα από την πολυετή καθυστέρηση θα έχουν γίνει μαθήματα για το δυτικό Μετρό.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 05-06.09.2026
