Ξεκαθαρίζω από την αρχή -και όσοι με γνωρίζουν το ξέρουν- ότι δεν ακούω Ρέμο.
Ανήκω σε μία γενιά που έζησε την εποχή της πολιτικοποιημένης μεταπολίτευσης και η οποία μεγάλωσε με ρεμπέτικα και Θεοδωράκη, άντε και λίγο Παπάζογλου και στη συνέχεια στην αναζωογονητική δεκαετία του ‘80 με ξένη μουσική.
Ανήκω επίσης στη γενιά που δεν είδε ποτέ με δέος τα κατορθώματα των Αρχαίων Ελλήνων. Αντίθετα κατά έναν περίεργο τρόπο με συγκινούσε πάντοτε το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Γιατί οι στάσεις που έκανα μικρός στα παγκάκια εκεί τριγύρω ήταν αμέτρητες.
Από την άλλη όταν σκέφτομαι μια ταινία που θα είχε τίτλο «Θεσσαλονίκη και μεγάλες συναυλίες» θα περιλάμβανε μόνο την εμφάνιση των U2 το 1997 στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης. Τότε έκανα τα πρώτα μου δημοσιογραφικά βήματα και ακόμα θυμάμαι ότι σχεδόν το σύνολο των δημοσιογράφων του «Αγγελιοφόρου», όπου εργαζόμουν τότε, ήταν στο δρόμο για να καλύψει τη συναυλία του ιρλανδικού γκρουπ στο λιμάνι. Με χιλιάδες κόσμο.
Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι σε 30 χρόνια κάποιοι από τους επόμενους δημοσιογράφους της Θεσσαλονίκης θα έχουν να θυμούνται για τη συναυλία του Αντώνη Ρέμου το Σάββατο που μας έρχεται στην παραλία. Ένα μεγάλο πρότζεκτ (όπως το 1997 των U2), όπως δείχνουν και οι ετοιμασίες στον χώρο που έχουν ξεκινήσει εδώ και μέρες
Το event δεν αφορά φυσικά μόνο τον Αντώνη Ρέμο. Γιατί μπορεί ο επιτυχημένος καλλιτέχνης να γιορτάζει τα 30 χρόνια παρουσίας του στο τραγούδι, αλλά η συναυλία αποτελεί και ένα στοίχημα για τη Θεσσαλονίκη: ότι μπορεί να φιλοξενεί μεγάλες διοργανώσεις και να κερδίζει από αυτές.
Δε θέλει και πολύ φιλοσοφία για να αντιληφθεί κανείς πόσο μεγάλη (και τονωτική) ένεση για την τοπική οικονομία της πόλης θα αποτελέσουν οι εκατοντάδες επισκέπτες που θα έρθουν από όλα τα σημεία της Ελλάδας, αλλά και από διάφορες γωνιές της υφηλίου, για να παρακολουθήσουν τη συναυλία του Ρέμου. Ξενοδοχεία, εστιατόρια, περίπτερα, καφέ, εμπορικά καταστήματα-όλα αυτά θα γεμίσουν. Και οι επισκέπτες με τις εικόνες που θα τραβήξουν από τη συναυλία, με τον Ρέμο, το άγαλμα, τον κόσμο και πίσω τη θάλασσα, θα προσφέρουν μία τεράστια (και τζάμπα) τουριστική προβολή για τη Θεσσαλονίκη. Η οποία χρειάζεται τέτοια γεγονότα. Και την αντίστοιχη διαφήμισή της.
Από κει και πέρα όλη αυτή η κουβέντα περί της χρήσης των μνημείων και των τοποσήμων στο πλαίσιο πολιτιστικών εκδηλώσεων είναι κατά τη γνώμη μου μάλλον ξεπερασμένη. Ένα σύντομο ρεπορτάζ που έκανα ήταν αρκετό για να μου δείξει πόσες αντίστοιχες (και παρόμοιες εκδηλώσεις) γίνονται σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Που αξιοποιούν και με το παραπάνω σημεία, μνημεία και τοπόσημα. Χωρίς να ανοίξει μύτη.
Στο Λονδίνο και τη μεγάλη συναυλία του Daimond Jupilee το 2012, όταν ακούμε ζούσε η βασίλισσα Ελισάβετ. Η σκηνή κατασκευάστηκε ακριβώς μπροστά από το Buckingham Palace και φιλοξένησε ονόματα, όπως ο Paul McCartney, ο Elton John, ο Stevie Wonder, η Kylie Minogue και η Annie Lennox. Οι τυχεροί; 10.000 πολίτες που επιλέχτηκαν με κλήρωση και θα θυμούνται για πάντα το γεγονός.
Στη Μαδρίτη για το ΜTV Week του 2010 κατασκευάστηκε στην πλατεία Puerta de Alcala μια υπαίθρια σκηνή, την οποία χαρακτήριζε ένα από τα αρχιτεκτονικά σύμβολα της πόλης. Εκεί εμφανίστηκαν ο David Bisbal, η Katy Perry και οι Linkin Park. Eδώ ο κόσμος έφτασε τις 50.000 τη μία ημέρα και τις 100.000 την επομένη.
Στη Βουδαπέστη το 2021 στην Πλατεία των Ηρώων, οι One Republic έδωσαν το MTV World Stage της χρονιάς μπροστά σε ένα sold out κοινό, που απόλαυσε στο Μillennium Μonument μια στήλη ύψους 36 μέτρων και αγάλματα ιστορικών προσωπικοτήτων της Ουγγαρίας. Μια σκηνική παρουσία που μοιάζει με αυτή της Θεσσαλονίκης.
Το ίδιο και στη Ρώμη και στην περίφημη Piazza del Popolo που κάθε καλοκαίρι μετατρέπεται σε υπαίθρια σκηνή για το Tim Summer Hits, όπου το 2026 εμφανίστηκαν περισσότερα από 80 καλλιτέχνες.
Ή στο Εδιμβούργο και στο Edinbourg Castle, όπου κάθε καλοκαίρι το ιστορικό κάστρο μετατρέπεται σε συναυλιακό χώρο όπου έχουν παίξει παλαιότερα από τους Who μέχρι τον Lionel Richie.
Ας αποδείξουμε, λοιπόν, ξεπερνώντας εσωστρέφειες και μικρομιζέριες, ότι μας ενδιαφέρει η εξωστρέφεια και το άνοιγμα της πόλης. Ως προς τον Αντώνη Ρέμο ισχύει προφανώς η γνωστή φράση «περί ορέξεως κολοκυθόπιτα», αλλά αν και δεν είμαι φάν του, ένα μεγάλο respect ως προς την προσφορά του...
