Οι παλιοί πολιτικοί συντάκτες θα θυμούνται τι σήμαιναν αυτές οι προ της ΔΕΘ ημέρες για τη Θεσσαλονίκη και το ρεπορτάζ. Το κλίμα ήταν λίγο έως πολύ πάντα το ίδιο: Καχυποψία σε ό,τι αφορά στα έργα της Θεσσαλονίκης για τους πρωθυπουργούς που ανέβαιναν, διαδηλώσεις (ειρηνικές, αλλά και συχνά επεισοδιακές) για όλα τα πιθανά ζητήματα. Από τα γενικά οικονομικά αιτήματα μέχρι τις διεκδικήσεις των ομάδων της Θεσσαλονίκης.
Γενικά οι φορείς και η κοινωνία της πόλης ήταν πάντα από προβληματισμένη (στην καλύτερη περίπτωση) μέχρι αρνητική ή και ιδιαίτερα επιθετική (στη χειρότερη η περίπτωση) απέναντι στην εκάστοτε κυβέρνηση.
Ο Κώστας Σημίτης, για παράδειγμα, αντιμετώπισε για πολλά χρόνια τη μεγάλη δυσπιστία για την πορεία των έργων στη Θεσσαλονίκη. Ο Λαλιώτης, που ήταν τότε αρμόδιος υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, αλλά και η αείμνηστη Βάσω Παπανδρέου, πέρασαν ουκ ολίγες δύσκολες ώρες στις περιβόητες σαββατιάτικες συσκέψεις με τους φορείς της πόλης.
Μία χρονιά μάλιστα το υπόμνημα των αιτημάτων που παραδόθηκε στον Σημίτη ήταν το ίδιο, με αυτό της προηγούμενης χρονιάς, δείγμα ότι μέσα σε ένα χρόνο δεν είχε γίνει τίποτα…
Για να μην ξεχάσουμε τους πύρινους λόγους του τότε νομάρχη (και πράσινου πολιτικά) Θεσσαλονίκης Κώστα Παπαδόπουλου όταν υποδέχονταν την Παρασκευή πριν τη ΔΕΘ στο αεροδρόμιο Μακεδονία τον Κώστα Σημίτη.
Όχι ότι ο Κώστας Καραμανλής πέρασε καλύτερες ημέρες. Μία καλή διάθεση υπήρχε στην αρχή της διακυβέρνησής του, αν και η πρώτη ΔΕΘ του συνδυάστηκε με την πτώση του ελικοπτέρου που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο του μακαριστού Πατριάρχη Ιεροσολύμων.
Ο Καραμανλής περιόρισε πάντως τα πολλά ταρατζατζούμ της Έκθεσης, κόβοντας τη «λαϊκή δεξίωση» που στήνονταν συνήθως την Παρασκευή το βράδυ σε κάποιο χώρο της Θεσσαλονίκης και τη συνάντηση με τους φορείς, αλλά σίγουρα όταν το 2009 ανέβηκε για τελευταία φορά στη Θεσσαλονίκη ως πρωθυπουργός για τη ΔΕΘ δεν είχε να κάνει και κανέναν πολύ θετικό απολογισμό για την ατζέντα της Θεσσαλονίκη.
Αντίθετα εκείνη η Έκθεση μάλλον θα του έχει μείνει στο μυαλό ως τραυματική ανάμνηση, καθώς ήταν εκεί που όλοι καταλάβαμε ότι η χώρα βαδίζει προς την πτώχευση.
Για τα χρόνια των μνημονίων και τις κυβερνήσεις του Παπανδρέου και των Σαμαρά-Βενιζέλου δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά. Πολύ ένταση, τεράστιες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και φυσικά η ατζέντα της Θεσσαλονίκης σχεδόν ανύπαρκτη. Επί δε Τσίπρα έχουν μείνει οι μουσαμάδες του Μετρό…
Η όγδοη παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη ως πρωθυπουργού στη ΔΕΘ γίνεται σε αμφίσημο κλίμα. Από τη μία η γενική πολιτική ατμόσφαιρα, όπου η ένταση είναι και θα είναι μεγάλη, από την άλλη η ατζέντα της Θεσσαλονίκης, που προχωρά.
Ο σημερινός πρωθυπουργός κατάφερε να κερδίσει με το μέρος του τους φορείς της Θεσσαλονίκης, υλοποιώντας (έστω και με καθυστερήσεις) μεγάλα έργα, όπως το Μέτρο, αλλά και άλλα μικρότερα που είναι σε φάση ολοκλήρωσης αλλά και να διαχωρίσει τα πανελλαδικά από τα τοπικά θέματα. Θεσμοθετώντας τη συνάντηση της Θεσσαλονίκης, μία εβδομάδα πριν την άνοδό του για τη ΔΕΘ.
Φυσικά η Θεσσαλονίκη παραμένει μία δύσκολη έδρα. Γι’ αυτό και δεν χρειάζονται εφησυχασμοί, αλλά συνεχής προσπάθεια…
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 15-16.08.2026
