«Και τι κακό έχουν οι μολότοφ;» αναρωτήθηκε ειρωνικά, κάπου στο μακρινό 2017, ο τότε πρωθυπουργός, ενώ ο στενός συνεργάτης του Γιώργος Κυρίτσης, πολύ σοβαρά δήλωσε πως «δε θυμάμαι κανένα να έχει σκοτωθεί από μολότοφ». Τα χρόνια πέρασαν, οι εκρηκτικοί μηχανισμοί εν τω μεταξύ βαφτίστηκαν «γκαζάκια» και πριν από λίγες μέρες ένα «γκαζάκι» δολοφόνησε τη Βάγια Νέστορα. Ό,τι χαρακτηρισμό και να δώσει ο αναγνώστης στους δράστες, δηλαδή είτε τους αποκαλέσει μπαχαλάκηδες ή αντιεξουσιαστές ή τρομοκράτες, δεν παύουν να είναι δολοφόνοι.
Με δεδομένο το πρόσφατο ιστορικό βίαιων επεισοδίων στη Θεσσαλονίκη, ήταν θέμα χρόνου να θρηνούσαμε νεκρό. Και ο χρόνος δυστυχώς επληρώθη. Η ατμόσφαιρα στην πόλη μας μύριζε μπαρούτι, όπως έδειχναν σωρεία γεγονότων, κυρίως στους χώρους του ΑΠΘ. Να θυμίσω τις ομηρικές μάχες μεταξύ αντιεξουσιαστών και της Ελληνικής Αστυνομίας στο «στέκι του Βιολογικού» το οποίο ήταν κατειλημμένο επί 36 συναπτά έτη, χωρίς ουδείς να αντιδρά. Και να υπενθυμίσω πως η πλήρης ανακαίνισή του πραγματοποιήθηκε υπό την 24ωρη φύλαξη του χώρου από την ΕΛΑΣ.
Για να μη μακρηγορώ, αναφέρω και τον πρόσφατο τραυματισμό του αντιπρύτανη του ΑΠΘ, Ιάκωβου Μιχαηλίδη, ο οποίος δέχθηκε επίθεση από φοιτητές, συνεπικουρούμενους από μέλη του διδακτικού προσωπικού, για το θέμα των Φοιτητικών Εστιών. Αλήθεια, πού βρίσκεται αυτή η υπόθεση; Τα συμφωνητικά καλής διαμονής τα υπέγραψαν όσοι θα διαμένουν στις Εστίες;
Είναι γεγονός πως η παραβατικότητα έχει κανονικοποιηθεί και αυτό το γεγονός δεν αφορά μόνο τη Θεσσαλονίκη. Είναι σχεδόν ένα πανελλήνιο φαινόμενο, καθώς τα όρια μεταξύ ακτιβισμού και τραμπουκισμού είναι δυσδιάκριτα. Όταν μία συλλογικότητα ρίχνει τρικάκια με υβριστικό περιεχόμενο προς ένα συγκεκριμένο πρόσωπο στον χώρο της κατοικίας του ή της εργασίας του, θεωρείται μία αποδεκτή μορφή πολιτικής παρέμβασης. Ποιοι έχουν αυτή τη θεώρηση; Οι ομοϊδεάτες των δραστών και ο ευρύτερος χώρος της Αριστεράς, επάνω στη βάση «ε, δεν έπαθε και τίποτα το θύμα!» Πώς το είχε πει τότε ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρας; «σημασία έχει από ποια μεριά βρίσκεσαι όταν πέφτουν οι μολότοφ. Εκεί που τις ρίχνουν ή εκεί που πέφτουν;» Κυνικό χιούμορ ενός ανεπίγνωστου ανθρώπου.
Αυτή η εξοικείωση με τη χαμηλή παραβατικότητα, η ενσωμάτωση της στην καθημερινότητα, με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί στην κλιμάκωσή της, οδηγεί στο επόμενο βήμα το οποίο είναι η βίαιη δραστηριότητα των κουκουλοφόρων και στη συνέχεια η κατασκευή και η χρήση αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών. Από αυτό το σημείο και μετά τα πάντα είναι πιθανά. Όταν ένας τοποθετεί εκρηκτικό μηχανισμό το τυχαίο δεν μπορεί να το ελέγξει.
Έτσι προχθές θρηνήσαμε μία νεκρή γυναίκα, μητέρα στελέχους της Νέας Δημοκρατίας, τη Βάγια Νέστορα. Επειδή ειπώθηκαν και γράφηκαν πολλά, θεωρώ δεδομένη τη βούληση της κυβέρνησης να συλλάβει τους δράστες, καθώς διαφορετικά θα είναι υπόλογη τόσο στην κοινωνία όσο και στη δική της πολιτική βάση. Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο, καθώς το ζητούμενο δεν είναι οι συλλήψεις, αλλά οι καταδίκες. Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που οι φερόμενοι τρομοκράτες αθωώθηκαν στις δικαστικές αίθουσες είτε λόγω ανεπαρκών τεκμηρίων είτε διότι οι μάρτυρες ξαφνικά έχασαν τη… μνήμη τους.
Αλλά το κομβικό σημείο βρίσκεται στο να μπει μία κάθετη γραμμή, με την ευρύτερη αποδοχή, που να χωρίζει τις θεσμικά νόμιμες μορφές πολιτικής δράσης από αυτές που φέρνουν, έστω και εν δυνάμει, το σπέρμα της βίας. Μπορούμε; Δεν το νομίζω, δυστυχώς.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 05.07.2026
