Γράφει ο Αθανάσιος Τσιούρας
Δικηγόρος, πρώην Γενικός Γραμματέας Δημόσιας Περιουσίας
Διαβιβάσθηκαν δικογραφίες στη Βουλή από την ευρωπαϊκή εισαγγελία, με την οποία ζητείται να αρθεί η ασυλία βουλευτών για αδικήματα που σχετίζονται με διασπάθιση ευρωπαϊκού χρήματος μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ξαφνικά η μισή κυβέρνηση και η μισή Κοινοβουλευτική Ομάδα (που λέει ο λόγος) ενεπλάκησαν σε ένα όργιο ρουσφετιών και διαφθοράς -αυτό δείχνει η κυρίαρχη πολιτική συζήτηση. Η ανάγνωση αυτή, όμως, είναι εντελώς παραπλανητική.
Ως Γενικός Γραμματέας Δημόσιας Περιουσίας δέχθηκα εκατοντάδες τηλεφωνήματα από βουλευτές, αρκετές φορές και βουλευτές της αντιπολίτευσης, για διάφορες υποθέσεις της αρμοδιότητάς μου. Εννέα στα δέκα τηλεφωνήματα αφορούσαν νόμιμα αιτήματα, καθυστέρηση ή άρνηση της υπηρεσίας για να δικαιώσει έναν διοικούμενο.
Στις περιπτώσεις που το αίτημα που μου μεταφερόταν δεν ήταν νόμιμο, το επεσήμαινα στον βουλευτή -σε καμία περίπτωση δεν δέχθηκα περαιτέρω όχληση για παράνομο αίτημα. Αλλά κατά κανόνα οι βουλευτές ζητούσαν να λειτουργήσει νόμιμα η διοίκηση, προς όφελος του διοικουμένου.
Ήταν ρουσφέτια αυτά τα τηλεφωνήματα; Είναι κατακριτέα; Ή είναι μία άτυπη μορφή κοινοβουλευτικού ελέγχου; Μία δουλειά των βουλευτών είναι να διασφαλίζουν ότι η κυβέρνηση, και γενικότερα ο κυβερνητικός μηχανισμός, λειτουργούν σωστά.
Στον βαθμό που επισημαίνονται στα πολιτικά όργανα της ιεραρχίας (προέδρους, διοικητές, υπουργούς, γενικούς γραμματείς) τα κακώς κείμενα μίας υπηρεσίας, και μάλιστα με αφορμή περιπτώσεις που αφορούν ψηφοφόρους της εκλογικής τους περιφέρειας, προφανώς δεν πρόκειται για ρουσφέτι.
Μερικές φορές τα πράγματα δεν είναι και τόσο ξεκάθαρα, όπως στις περιπτώσεις που μία διοικητική πρακτική αδικεί κάποιον ενδιαφερόμενο ή όταν η Διοίκηση με τις υποδείξεις της οδήγησε τον διοικούμενο να απολέσει μία προθεσμία. Και τότε η επισήμανση του προβλήματος από τον βουλευτή δεν θεωρείται ρουσφέτι ούτε είναι κάτι εκτός των αρμοδιοτήτων του.
Πότε, λοιπόν, είναι μία συμπεριφορά βουλευτή επιλήψιμη και ποινικώς κολάσιμη; Πρέπει να συντρέχουν όλα τα εξής στοιχεία: Αν το αίτημα του βουλευτή ήταν παράνομο, αν ο βουλευτής γνώριζε ότι το αίτημα είναι παράνομο, αν το αίτημα ικανοποιείτο και αν η ικανοποίηση του αιτήματος ήταν αποτέλεσμα της πίεσης του βουλευτή (ιδίως αν αυτή συνοδευόταν, όπως στο παρελθόν, με απειλές: «Θα σε στείλω στον Έβρο»).
Τι ισχύει στον ΟΠΕΚΕΠΕ; Θα φανεί, όταν γίνουν γνωστές οι πλήρεις απομαγνητοφωνήσεις. Αλλά ήδη φαίνεται ότι κάποιες από τις φερόμενες προτροπές είναι πολύ αστείες για κάθε ποινική αξιολόγηση και υπουργοί, όπως ο Κώστας Τσιάρας, είχαν τη λεβεντιά να παραιτηθούν, για να μην υπάρξει η παραμικρή σκιά, όταν η υπόθεσή τους αρχειοθετηθεί, ελλείψει ποινικού ενδιαφέροντος.
Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι συνακροάσεις που οδήγησαν στον σχηματισμό δικογραφιών έγιναν επί Νέας Δημοκρατίας -αν υπήρχε διάθεση κουκουλώματος, οι αρμόδιοι θα είχαν πολύ ήσυχα ειδοποιηθεί να προσέχουν, δεν θα το μάθαινε κανείς, και σήμερα δεν θα μιλούσαμε για σκάνδαλο.
Αλλά η Νέα Δημοκρατία πρέπει να πιστωθεί και τις πλέον πρόσφατες προσπάθειες για μεταρρυθμίσεις που αφαιρούν το οξυγόνο από το ρουσφέτι, όπως είπε και ο πρωθυπουργός: Η ψηφιοποίηση του κράτους, η ταχεία έκδοση συντάξεων, η ηλεκτρονικοποίηση της καταγραφής και επίδοσης κλήσεων της τροχαίας, το νέο σύστημα θητείας στον Στρατό -όλα αυτά καταργούν το ρουσφέτι στους πιο συνηθισμένους κλάδους.
Η λειτουργία της ΑΑΔΕ και της Επιθεώρησης Εργασίας ως ανεξάρτητων αρχών λειτουργεί προς την ίδια κατεύθυνση. Επομένως, όταν ξεκαθαρίσει ο θόρυβος από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, θα φανεί ότι ο θησαυρός σκανδάλων που αναζητούσε η αντιπολίτευση είναι άνθρακες και θα αναδειχθεί ότι το κόμμα που πολέμησε το ρουσφέτι περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο είναι η Νέα Δημοκρατία, ιδίως στην πιο πρόσφατη κυβερνητική της θητεία.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 11-12.04.2026
