Ο Νιρμάλ Πούρτζα, γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο ως Νιμσντάι, είχε φτάσει 57 φορές σε κορυφές άνω των 8.000 μέτρων. Οι 29 από αυτές τις αναβάσεις πραγματοποιήθηκαν χωρίς τη χρήση συμπληρωματικού οξυγόνου. Αριθμοί που μοιάζουν να ανήκουν περισσότερο στη μυθολογία παρά σε έναν άνθρωπο μόλις 43 ετών.
Στο ευρύτερο κοινό συστήθηκε μέσα από το ντοκιμαντέρ του Netflix «14 Peaks: Nothing Is Impossible». Εκεί καταγράφηκε το Project Possible, η κατάκτηση των 14 ψηλότερων κορυφών του κόσμου μέσα σε 189 ημέρες. Έξι μήνες και έξι ημέρες. Μια επίδοση που άλλαξε για πάντα όσα θεωρούσαμε δυνατά στην παγκόσμια ορειβασία.
Η ιστορία του γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακή, επειδή η ορειβασία μπήκε στη ζωή του λίγο πριν από τα 30. Γεννημένος στο Νεπάλ, υπηρέτησε αρχικά στους Γκούρκας και στη συνέχεια στη Special Boat Service, μια επίλεκτη μονάδα των βρετανικών ειδικών δυνάμεων. Εκεί έμαθε να κινείται στα όρια της σωματικής αντοχής, της πειθαρχίας και του φόβου.
Το 2012 έκανε την πρώτη του ουσιαστική ανάβαση. Μέσα στα επόμενα δεκατέσσερα χρόνια μετατράπηκε σε σημείο αναφοράς της παγκόσμιας ορειβασίας. Συμμετείχε στην πρώτη χειμερινή κατάκτηση του K2, ανέβηκε και στις 14 κορυφές χωρίς συμπληρωματικό οξυγόνο και έγινε ο πρώτος άνθρωπος που ολοκλήρωσε δύο φορές ολόκληρη τη διαδρομή των οκτάκις χιλιάδων μέτρων.
Οι συνεντεύξεις, οι δηλώσεις και οι εικόνες του από τη «ζώνη του θανάτου» έδιναν δύναμη σε ανθρώπους που πίστευαν ότι ορισμένα πράγματα βρίσκονται πέρα από τις ανθρώπινες δυνατότητες. Ο Νιμσντάι μετέτρεψε το αδύνατο σε προσωπικό πεδίο δράσης. Έμοιαζε με υπεράνθρωπο.
Στις 30 Ιουλίου βρισκόταν στο Broad Peak του Πακιστάν, τη δωδέκατη ψηλότερη κορυφή του κόσμου. Μια επιτυχημένη ανάβαση θα τον έφερνε ένα μόλις βουνό μακριά από έναν ακόμη άθλο: την κατάκτηση και των 14 κορυφών δύο φορές χωρίς συμπληρωματικό οξυγόνο.
Οι συνθήκες επιδεινώθηκαν και η δεκαμελής ομάδα συνέχισε την πορεία της. Μια χιονοστιβάδα τούς παρέσυρε ανάμεσα στη δεύτερη και την τρίτη κατασκήνωση, περίπου στα 6.600 μέτρα. Η σορός του Πούρτζα εντοπίστηκε χαμηλότερα, στα 5.700 μέτρα. Εκεί ψηλά, στον τόπο όπου είχε δοκιμάσει ξανά και ξανά τα όρια της ανθρώπινης φύσης, γράφτηκε το τέλος της διαδρομής του.
Στο άκουσμα τέτοιων ειδήσεων γεννιέται πάντα το ίδιο ερώτημα: γιατί κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν να ζουν τόσο κοντά στον κίνδυνο; Ίσως επειδή εκεί αισθάνονται πραγματικά ζωντανοί. Ίσως επειδή η κορυφή αποτελεί για εκείνους έναν τρόπο να αναμετρηθούν με τον φόβο, τον χρόνο και την ίδια την ανθρώπινη φύση.
Η πορεία τους υπενθυμίζει σε όλους εμάς πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος. Μας χαρίζει κάτι σπάνιο σε μια εποχή όπου σχεδόν όλα μοιάζουν μετρήσιμα, προβλέψιμα και ελεγχόμενα: τη δυνατότητα να θαυμάζουμε.
Ο Νιμσντάι έσβησε ψηλά, εκεί όπου είχε επιλέξει να δοκιμάζει τα όρια της ζωής και όπου ίσως ένιωθε πιο ζωντανός από οπουδήποτε αλλού. Οι κορυφές που κατέκτησε, οι άνθρωποι που ενέπνευσε και η πίστη που καλλιέργησε στη δύναμη του ανθρώπου κρατούν τον μύθο του ζωντανό. Και τελικά, πεθαίνουν πράγματι οι υπεράνθρωποι;
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 09.08.2026
