Γράφει
Μιχάλης Αλεξανδρίδης
Στη ζωή, σε όλα τα πράγματα πρέπει να υπάρχει μέτρο. Ακόμη και στα καλύτερα και στα συμφερότερα. Όταν ξεφεύγεις από αυτό, είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω, αρχίζουν οι ακυρώσεις και τα προβλήματα.
Επιπρόσθετα, όσο πιο γρήγορα τοποθετήσει κανείς το όριο πέραν του οποίου δεν πρέπει να κινηθεί, τόσο περισσότερο προστατευμένος και ωφελημένος θα είναι από τις κακοτοπιές και τον κίνδυνο κατάρρευσης.
Αυτά όλοι τα ξέρουμε, αλλά ελάχιστοι φροντίζουμε να παραμένουμε εντός των ορίων. Οι περισσότεροι, εθισμένοι στο κυνήγι της επιτυχίας και του οφέλους, όταν βρούμε ευκαιρία, πέφτουμε με τα μούτρα και «το βγάζουμε τα μάτια».
Κάπως έτσι, παρασυρμένοι από την πλεονεξία κυριευόμαστε από την απληστία αδιαφορώντας από τον κίνδυνο που ελλοχεύει πίσω από αυτήν: τελικά, καταστρέφουμε και καταστρεφόμαστε.
Αυτό συμβαίνει με τους ανθρώπους κατά μόνας, αυτό συμβαίνει και με τις ομάδες ανθρώπων που έχουν κοινό σκοπό, κοινό στόχο και κοινή δραστηριότητα.
Τα λέω αυτά γιατί τα τελευταία χρόνια χτυπούν οι καμπάνες του κινδύνου για τον υπερτουρισμό και πού μπορεί να οδηγήσει αυτός, αλλά εμείς- συλλογικά- επιμένουμε να σφυρίζουμε αδιάφορα και περί άλλα να τυρβάζουμε.
Τι κι αν έχει πρόβλημα λειψυδρίας η Χαλκιδική, δεκάδες νέες άδειες δίνονται για ξενοδοχεία και συγκροτήματα κατοικιών, αλλά και πάμπολλες άδειες για πισίνες, ακόμη και σε μονοκατοικίες.
Τι κι αν σκάνε κάθε τόσο οι εγκαταστάσεις βιολογικών καθαρισμών και χύνονται τα λύματα στη θάλασσα, εμείς δώστου και συνεχίζουμε να επεκτείνουμε το δίκτυο αυξάνοντας τις εισροές.
Τι κι αν το δίκτυο της ΔΕΔΔΗΕ αδυνατεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενέργειας, εμείς εκεί. Κάθε δωμάτιο και ερκοντίσιον.
Τι κι αν το οδικό δίκτυο είναι τόσο υπερφορτωμένο, οι χώροι στάθμευσης ανεπαρκείς και η κυκλοφορία έχει καταστεί μαρτύριο και άκρως επικίνδυνη, εμείς τα ίδια και τα ίδια μέχρι εξαντλήσεως των όποιων αποθεμάτων καλής διάθεσης των επισκεπτών.
Και αυτά είναι η κορφή μόνο του παγόβουνου, καθώς παρόμοια είναι τα προβλήματα που δημιουργεί η υπερφόρτωση απαιτήσεων και ο πλεονασμός ανθρώπων.
* Με αυτά κι αυτά, τα τελευταία χρόνια, μπήκε για τα καλά στη ζωή μας μια καινούργια έννοια: ο υπερτουρισμός. Το πάνω όριο που πρέπει να προσέξουν οι κοινωνίες που ασχολούνται επισταμένα με τον τουρισμό, αν θέλουν να αποφύγουν να υποπέσουν στο…θανάσιμο αμάρτημα της απληστίας και να πληρώσουν τις βαρύτατες συνέπειες που αυτό συνεπάγεται.
* Λειτουργούμε ωσάν να μην υπάρχει αύριο, αγνοώντας το βασικότερο ζητούμενο που πρέπει να έχουν οι κοινωνίες που προσδοκούν σημαντικό μέρος του ετήσιου εισοδήματος τους, να εξασφαλίζεται από τον τουρισμό: Το να φεύγουν οι τουρίστες ευχαριστημένοι από όσα έζησαν και βέβαιοι ότι αυτά που ξόδεψαν ανταποκρίνονταν στις υπηρεσίες που τους προσφέρθηκαν. Δεν γίνεται δηλαδή να γυρνούν από την θάλασσα και να μην υπάρχει νερό για μπάνιο, δεν γίνεται στις πέντε μέρες που θα μείνουν, να έχει διακοπή ρεύματος για κάποιες ώρες και να χαλάσουν οι τροφές τους στο ψυγείο, όπως και δεν γίνεται να πέφτουν θύματα αισχροκέρδειας και κοσμοσυρροής που δεν τους επιτρέπει να απολαύσουν τη θάλασσα και τις διακοπές τους, χάριν των οποίων κάνουν οικονομία όλον τον χρόνο.
* Καλά, θα πει κάποιος, τι θα' θελες να κάνουμε; Να κλείσουμε τα σύνορα και να περιορίσουμε τον αριθμό τουριστών, ή να βάλουμε μπάρες στα Μουδανιά για να ελέγξουμε τον αριθμό των επισκεπτών που μπορούμε να δεχτούμε στη Χαλκιδική;
* Όχι φυσικά. Εκείνο που χρειάζεται είναι να υπάρχει ένα σχέδιο για τα βασικά και τα αναγκαία. Για παράδειγμα, αν σκάζει κάθε χρόνο ο βιολογικός στη Χανιώτη και στη Νικήτη, ή κάνουμε νέες εγκαταστάσεις, ή δεν δίνουμε νέες άδειες για πισίνες και νοικιαζόμενα μέχρι να λάβουμε μέτρα ανακούφισης.
* Αν πέφτουν τα δίκτυα της ενέργειας από υπερφόρτωση, παρομοίως. Αν κόβεται το νερό, είτε παρεμβαίνουμε μεθοδικά και μελετημένα στο κομμάτι στης άρδευσης (δεν χρειάζεται να ποτίζουν τα χωράφια με πόσιμο νερό…), ή οργανώνουμε αφαλατώσεις, ή κουβαλάμε νερό από τις γύρω περιοχές που δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα.
* Λύσεις υπάρχουν. Η κοινωνία των ανθρώπων έχει αντιμετωπίσει μεγαλύτερες προκλήσεις και σοβαρότερα προβλήματα από αυτό. Αρκεί να στρωθούμε στη δουλειά και να σχεδιάσουμε παρεμβάσεις. Έργα και πολιτικές.
Είναι απαραίτητο αυτό, για να μην ξεφύγει η κατάσταση και να μπορέσουμε να διατηρήσουμε – ίσως και ν αυξήσουμε -την αποδοτικότητα της τουριστικής βιομηχανίας της πεντάμορφης Χαλκιδικής, η οποία αποτελεί πηγή ζωής αλλά και μεγάλης οικονομικής ανάσας για την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης.
Να την προσέχουμε, για να την έχουμε…
* Δημοσιεύτηκε στη "ΜτΚ" στις 26.07.2026
