Γράφει
Μιχάλης Αλεξανδρίδης
Να ‘μαστε, λοιπόν, για άλλη μια χρονιά στην καρδιά του ελληνικού καλοκαιριού, να απολαμβάνουμε αυτά που μόνο αυτή η γωνιά του κόσμου μπορεί να προσφέρει τόσο απλόχερα: ήλιος, θάλασσα, φως.
Αξιωθήκαμε να φτάσουμε σε έναν ακόμη Αύγουστο χωρίς να λυγίσουμε από τον χρόνο. Βλέποντας όσα συμβαίνουν γύρω μας -αναφέρομαι σε όσους περάσαμε από τις ηλικίες των… άντα (τριάντα, σαράντα) και περάσαμε σε αυτές των… ήντα (πενήντα, εξήντα, εβδομήντα)- καθόλου δεδομένη δεν είναι η σιγουριά πως και του χρόνου θα είμαστε όρθιοι, με διάθεση και δυνατότητα για διακοπές.
Οφείλουμε να το έχουμε αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού μας και να λέμε ένα «δόξα τω Θεώ» πριν αρχίσουμε να γκρινιάζουμε παρατηρώντας τα κακώς κείμενα και να δυσανασχετούμε με καταστάσεις και συμπεριφορές ανθρώπων που δεν θεωρούμε ενδεδειγμένες και πρέπουσες.
Ήμουν τις τελευταίες ημέρες στη Χαλκιδική, διέκοψα ένα διήμερο για να βοηθήσω τη συντακτική ομάδα βάρδιας που ετοίμαζε τη σημερινή έκδοση της κυριακάτικης «Μακεδονίας» και θα συνεχίσω για λίγες μέρες ακόμη. Μπάνιο, ξεκούραση, περισυλλογή, αλλά και παρατήρηση όσων βλέπω γύρω μου και όσων υποπίπτουν στην αντίληψή μου κατά τη διάρκεια των διακοπών μου.
Δεν έχω προσωπική γνώση για το τι συμβαίνει στα νησιά, ούτε στις υπόλοιπες παραθαλάσσιες περιοχές της ηπειρωτικής χώρας, αλλά η Χαλκιδική είναι πράγματι βουλιαγμένη από κόσμο. Όσο κι αν γκρινιάζουν -μάλλον από συνήθεια- οι επαγγελματίες του τουρισμού, ο αριθμός των επισκεπτών, φαίνεται να έχει σταθεροποιηθεί στα υψηλά των τελευταίων χρόνων. Οι μποτιλιαρισμένοι δρόμοι, το στριμωξίδι στα σούπερ μάρκετ, οι ουρές ακόμη και στα γυράδικα και τις πιτσαρίες, η μάχη για μια θέση πετσέτας στις ελεύθερες παραλίες, η χρέωση -ελάχιστη κατανάλωση το λένε σε πολλές περιπτώσεις- στις οργανωμένες πλαζ, το μαρτυρούν.
Μαθαίνω ότι στα νησιά η κίνηση είναι μεγάλη, ενώ φέτος υπάρχει μεγάλη αύξηση επισκεψιμότητας στην Πελοπόννησο (κυρίως στις δυτικές ακτές) λόγω Νόλαν και Οδύσσειας, αλλά και στα παράκτια χωριά Καβάλας και Θράκης όπου κατεβαίνουν οδικώς Βούλγαροι, βρίσκοντας φτηνότερες τιμές, λιγότερη ταλαιπωρία και καλύτερες υπηρεσίες σε σύγκριση με την Χαλκιδική.
Να προσθέσω επίσης, ότι οσμίζομαι πως βελτιώθηκε η κατάσταση αναφορικά με τους τουρίστες που επιλέγουν παράλληλα με τις διακοπές τους στην Χαλκιδική, στην Πιερία κλπ, να… περπατήσουν μια-δυο μέρες και στη Θεσσαλονίκη, για να δουν τα αξιοθέατα της πόλης, να ψωνίσουν από τα «φορτωμένα» εμπορικά της καταστήματα και να απολαύσουν την κουζίνα της. (Τα σαββατοκύριακα στη Θεσσαλονίκη μένουν μόνον τουρίστες και όσοι εργάζονται στην εξυπηρέτησή τους- άντε και κάποιοι καιροφυλακτούντες διαρρήκτες)
* Ε ναι. Κοιτώντας λίγο βαθύτερα κανείς, εύκολα θα διαπιστώσει ότι η Χαλκιδική έχει τουρισμό τριών ταχυτήτων. Στα μεγάλα πεντάστερα ξενοδοχεία, στις ιδιωτικές βίλες με πισίνες και σεβασμό της ιδιωτικότητας, κατοικοεδρεύουν οι αρκετά πλούσιοι βαλκάνιοι, οι πλούσιοι Έλληνες και αρκετοί «μεσαίοι» δυτικοευρωπαίοι. Απολαμβάνουν την θάλασσα της περιοχής με όλες τις συνοδές υπηρεσίες πολυτελείας στις οποίες μπορεί να ανταποκριθεί το βαλάντιό τους. Νοικιαζόμενα σκαφάκια, θαλάσσια σπορ, εστιατόρια υψηλών προδιαγραφών, ντόπια ψάρια, κοκτέιλ σε πισίνες πολυτελείας και προστατευμένα μπιτσόμπαρα, γενικά όλα όσα θα ήθελε κάποιος για να ηρεμήσει, να ευχαριστηθεί γλυκιά θάλασσα, να ξεκουραστεί, να αδειάσει από άγχος και σκοτούρες, να ζήσει κάποιες μέρες αποκλειστικά και μόνον με τους ανθρώπους του. Οι εν λόγω «ευκατάστατοι» τουρίστες, πληρώνουν πολλά αλλά τα λεφτά που αφήνουν πηγαίνουν στην πλειοψηφία τους σε ξένες εταιρείες που κατέχουν ή εκμεταλλεύονται αυτού του επιπέδου τον τουρισμό. Δεν κυκλοφορούν στα χωριά, ούτε ψωνίζουν από τα μαγαζιά της περιοχής, αλλά προτιμούν να παραμένουν εσώκλειστοι στο προστατευμένο περιβάλλον των πεντάστερων.
* Δεύτερη κατηγορία τουριστών, είναι οι Έλληνες -κυρίως Θεσσαλονικείς αλλά και βορειοελλαδίτες- κάποιας οικονομικής επιφάνειας, που διαθέτουν ιδιόκτητο σπίτι. Αυτοί στην πλειοψηφία τους τον Αύγουστο διαμένουν στο εξοχικό τους και αυτοί είναι που γεμίζουν τα φαγάδικα και τα μπαράκια της Χαλκιδικής. Θα τους δεις να κάνουν την βόλτα τους στις πλατείες, να κλείνουν τραπέζια στα καθώς πρέπει μαγαζιά και μπιτσόμπαρα (είπαμε έχουν κάποια άνεση) και να… διαμαρτύρονται για τον υπερτουρισμό, που γέμισε την Χαλκιδική -που σαν κι αυτήν δεν έχει, όπως λένε- με Βαλκάνιους φτωχοτουρίστες που φέρνουν στα πορτ μπαγκάζ των ΙΧ τους ακόμη και μορταδέλες για να μην ξοδέψουν πολλά στα έτσι κι αλλιώς πανάκριβα σούπερ μάρκετ (τσιμπημένες είναι οι τιμές σε φρούτα, λαχανικά, κρέας, τρόφιμα και λοιπά προϊόντα, σε σύγκριση με αυτές στη Θεσσαλονίκη).
* Τρίτη και πλέον πολυάριθμη κατηγορία, είναι αυτή ακριβώς των «φτωχοτουριστών» που στεγάζονται στα δεκάδες χιλιάδες στοιβαγμένα το ένα δίπλα ή πάνω στο άλλο δωμάτια αμφιβόλου καταλληλότητας και που κατακλύζουν τις ελεύθερες πλαζ στα παραθαλάσσια χωριά και πέριξ αυτών. (Έλληνες μισθοσυντήρητοι ή Βαλκάνιοι παρόμοιας οικονομικής δυνατότητας). Τους βλέπεις να προχωρούν ακολουθούμενοι από δύο- τρία παιδάκια, κουβαλώντας ομπρέλες, ψάθες και κουβαδάκια ο πατέρας σακίδιο με νερό, φρούτα και… τάπερ με φαγητό μαγειρεμένο σπίτι, η μητέρα, αναζητώντας μια θέση κοντά στη θάλασσα για να απλώσουν τα κορμιά τους. Τους αγαπώ αυτούς τους ανθρώπους. Σκληροί βιοπαλαιστές που ποιος ξέρει τι τραβάνε για να αποταμιεύσουν αυτά που χρειάζονται για να προσφέρουν στις οικογένειές τους μια βδομάδα στη Χαλκιδική.
* Τους παρατηρώ και διακρίνω την ικανοποίησή τους -το χαλάλι που βγαίνει από μέσα τους- όταν βλέπουν τα βλαστάρια τους να τσαλαβουτούν στην άγνωστη σε αυτά θάλασσα και να μην την χορταίνουν. Να φωνάζουν, να παίζουν, να βουτάνε με λαχτάρα στο νερό και να βγαίνουν από αυτό παίρνοντας βαθιά ανάσα πριν ξαναβουτήξουν. Που κάθονται σε μια γωνιά αμμουδιάς μέχρι να γείρει η ήλιος, οπότε κι επιστρέφουν κατάκοποι αλλά ευτυχισμένοι στο στενό τους δωμάτιο για να ετοιμαστούν για την βραδινή τους βόλτα στο κέντρο του χωριού και να απολαύσουν ένα κομμάτι πίτσα, ένα πιτόγυρο και -οι τυχερότεροι- ένα παγωτό με δύο μπάλες…
* Χαίρομαι με την χαρά τους. Χαίρομαι με τη χαρά των άδολων ανθρώπων, εκείνων που δεν τα θεωρούν όλα δεδομένα, που δεν πιστεύουν πως δικαιούνται τίποτα εκτός από μια ευκαιρία να δουλεύουν και να απολαμβάνουν τα λίγα που κέρδισαν με τον ιδρώτα τους…
Καλό Αύγουστο σε όλους και -συγχωρέστε με- ιδίως για τους απλούς κι αξιοπρεπείς ανθρώπους που ζορίζονται όλον τον χρόνο στην χώρα μας ή στις πατρίδες τους για να μπορέσουν να προσφέρουν στις οικογένειές τους την επαφή με το αλμυρό νερό και τον ήλιο της Ελλάδας.
* Δημοσιεύτηκε στη "ΜτΚ" στις 09.08.2026
