Γράφει
Μιχάλης Αλεξανδρίδης
Σε μια -ό μη γένοιτο- διαδικασία αξιολόγησης της πολιτικής μας ηγεσίας, αν μου ζητούσαν να βαθμολογήσω τα επιμέρους στοιχεία των ικανοτήτων του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην άσκηση των καθηκόντων του, ομολογώ ότι στο σκέλος της «τακτικής», δεν θα του έβαζα καλό βαθμό, συγκριτικά με αυτόν που θα του έβαζα για παράδειγμα στη στρατηγική, στην εργατικότητα, στην επιμονή, στην μεθοδικότητα, στη σχολαστικότητα.
Τα όσα όμως συνέβησαν τους τελευταίους μήνες, με κάνουν να αναθεωρήσω και να δηλώσω ότι έχω εντυπωσιαστεί από την τακτική του σχετικά με την ημερομηνία των εκλογών, η οποία τρέλανε τους πάντες και επέδρασσε καταλυτικά στη διαμόρφωση των εξελίξεων.
Και όταν λέω τους πάντες, ξεκινώ από εμάς, τους αυτοπροσδιοριζόμενους «πολιτικούς αναλυτές» οι περισσότεροι από τους οποίους «στοιχημάτιζαν» ότι οι κάλπες θα στηθούν στις 27 Σεπτεμβρίου, άντε μια δυο βδομάδες μετά.
Το σημαντικό δεν είναι ότι ξεγελαστήκαν τα μέσα ενημέρωσης, αλλά ότι την «πάτησαν» τα κόμματα αλλά και οι βουλευτές που ξεκίνησαν ασμένως προεκλογική εκστρατεία προγραμματίζοντας εξορμήσεις στις πλαζ και συγκεντρώσεις υπό καθεστώς καύσωνα.
Κυρίως όμως επηρεάστηκαν οι φερέλπιδες -τότε- αρχηγοί νεοπαγών προσωπικών κομμάτων (στον Αλέξη Τσίπρα και την Μαρία Καρυστιανού αναφέρομαι) που εγκατέλειψαν άρδην τον σχεδιασμό που είχαν εκπονήσει ώστε να διαμορφώσουν ευνοϊκές και βολικές για τους ίδιους συνθήκες για την αναγγελία της πολιτικής τους πρωτοβουλίας.
Ο Αλέξης Τσίπρας είχε σχεδιάσει να πατήσει επάνω στον απολογισμό της μέχρι τώρα πορείας του μέσω του βιβλίου του «Ιθάκη» και παρουσιάζοντάς το σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, να έχτιζε το περιβάλλον επάνω στο οποίο θα ερχόταν η αναγγελία του νέου κόμματός του, ως ώριμο φρούτο.
Παρόμοιος ήταν ο οδικός χάρτης της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία σχεδίασε να πατάει ταυτόχρονα σε δύο βάρκες: από τη μια στην δίκη για την τραγωδία των Τεμπών και από την άλλη, στο τεράστιο θέμα της ευρύτερης δικαιοσύνης, στα σκάνδαλα, στη «σαπίλα» της πολιτικής και του συστήματος. Μέσα από αυτόν τον καταγγελτικό λόγο και την επιθετικότητα απέναντι στην κυβέρνηση αλλά και όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, προσδοκούσε να ανοίξει τον χώρο για το κόμμα της προσελκύοντας ψηφοφόρους από παντού και – κυρίως- από την τεράστια δεξαμενή εκείνων που αδιαφορούν για την κοινοβουλευτική δημοκρατία και δεν προσέρχονται καν στις κάλπες.
* Ο Τσίπρας ξεκίνησε το σχέδιο «rebranding» έχοντας εξασφαλίσει τεράστια υποστήριξη από μεγιστάνες των μίντια και του επιχειρείν και το πήγαινε βήμα- βήμα δικαιολογώντας τα λάθη και τις παραλήψεις του, πλασάροντας νέο προφίλ (φιλοευρωπαϊστής και σοσιαλδημοκράτης), κλείνοντας συμφωνία με νέα πρόσωπα, σκάβοντας έξυπνα τον λάκκο σε κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ και οδηγώντας μέρα με τη μέρα σε εξάχνωση τον ΣΥΡΙΖΑ ώστε να εξασφαλίσει την εκλογική του βάση χωρίς να υποχρεωθεί να υιοθετήσει τα στελέχη και τους βουλευτές του.
* Με βραδύτερους ρυθμούς ξεκίνησε η Καρυστιανού η οποία εκτός από την υπονόμευση όλων των παλιών κομμάτων, δαπανούσε τον χρόνο της αφενός για να μάθει πράγματα (από τα εθνικά θέματα μέχρι την οικονομία και από την οργάνωση κράτους και κοινωνίας μέχρι το σύνταγμα και τα δικαιώματα) και αφετέρου για να γνωρίσει ανθρώπους και να αξιολογήσει εκείνους που δήλωναν έτοιμοι να επιβιβαστούν στο άρμα της βλέποντας την ευκαιρία προσωπικής τους ανάδειξης.
* Βλέποντας ότι οι στρατηγικές των δύο επιφύλασσαν στον ίδιο και το κόμμα του το μαρτύριο της σταγόνας (κάθε μέρα μια αιχμή εις βάρος του κι ένα βήμα οικοδόμησης του προφίλ τους), ο Κυριάκος Μητσοτάκης επίλεξε να τους χαλάσει τα σχέδια. Τους περιόρισε δραματικά τον χρόνο προετοιμασίας, κάνοντάς τους να πιστέψουν ότι οι κάλπες θα στηθούν αμέσως μετά την ΔΕΘ και την εξαγγελία φιλολαϊκών οικονομικών μέτρων.
Μια σιβυλλική δήλωση, ένα υπονοούμενο, μια διαρροή, μια εντολή στους γαλάζιους βουλευτές να πάνε στους ψηφοφόρους τους και κάποιες ανακοινώσεις ονομάτων νέων υποψηφίων βουλευτών, ήταν αρκετά.
*Ο Τσίπρας και το επιτελείο του, πανικοβλήθηκαν. Εγκατέλειψε το σχέδιο «Ιθάκη» στη μέση και προχώρησε ασμένως στην εξαγγελία του νέου κόμματος, για να προλάβει. Ήταν τέτοια η βιασύνη του που έκανε συνεδρίαση Εθνικού Συμβουλίου, δύο μέρες πριν ανακοινώσει τα ονόματα των μελών του και που προκάλεσε βίαιους κλυδωνισμούς στον ΣΥΡΙΖΑ (αντί της σχεδιαζόμενης λάου- λάου εξαύλωσης) με αποτέλεσμα να εκθέσει τους «φίλους» του (παραιτούνταν ατάκτως και κατά ριπάς) και να εκτεθεί ο ίδιος, αφήνοντας τη σφραγίδα του ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια «ορκισμένων εχθρών» του (Δούρου, Πολάκης, Παππάς).
Και αν ο «έμπειρος» Τσίπρας βγήκε από το ταρακούνημα με τραύματα, η Καρυστανού έπαθε… ανήκεστες βλάβες, τέτοιες που τίθεται εν αμφιβόλω ακόμη και το αν καταφέρει να φτάσει αξιοπρεπώς στις κάλπες.
*Αφού πέτυχε αυτό που ήθελε, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, βγήκε ωσάν να μην συνέβη τίποτα και δήλωσε σε όλους τους τόνους ότι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 27, ότι ουδέποτε σκέφτηκε πρόωρη προσφυγή στις κάλπες καθώς γι αυτόν προέχει η θεσμική λειτουργία της χώρας…
Κάπως έτσι, καθάρισε το πολιτικό τοπίο και τελείωσε η περίοδος της αβεβαιότητας αναφορικά με τα κόμματα που θα διεκδικήσουν την ψήφο μας.
* Τσίπρας και Καρυστιανού, έφαγαν την ντρίμπλα -την προσποίηση επί το ακριβέστερο- του πρωθυπουργού, την οποία ωστόσο απέφυγε ο ευρισκόμενος στην ίδια θέση με αυτούς Αντώνης Σαμαράς. Ο πολύπειρος Μεσσήνιος πολιτικός, είτε από ορθότερη ανάλυση των δεδομένων είτε ενστικτωδώς, ουδόλως επηρεάστηκε από το μπρος- πίσω του Μητσοτάκη και συνεχίζει απτόητος την στρατηγική που έχει χαράξει, την προετοιμασία δηλαδή της δημιουργίας νέου κόμματος που θα κινείται στον χώρο της Λαϊκής Δεξιάς, κρατώντας σαφείς διαχωριστικές γραμμές με τη σημερινή Νέα Δημοκρατία και την κυβέρνηση της.
Εννοείται ότι στην παγίδα δεν έπεσαν ούτε τα δύο παραδοσιακά κόμματα του πολιτικού μας συστήματος: το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ, που κάνουν τη δουλειά τους ανεπηρέαστα από σενάρια και επιτηδευμένα σκηνικά.
* Δημοσιεύτηκε στη "ΜτΚ" στις 02.08.2026
