Γράφει
Νίκος Ηλιάδης
Η υπόθεση του Λάζαρου Τσαβδαρίδη, πέρα από την ανοησία του ανδρός, ο οποίος έστησε ολόκληρη απάτη προκειμένου να εξασφαλίσει το μπόνους των μορίων για την εισαγωγή της κόρης του στο πανεπιστήμιο, έφερε στην επιφάνεια και μια σειρά από ζητήματα τα οποία είναι γνωστά σε όλους, συνεπώς και στην Πολιτεία, η οποία όμως αποφεύγει να ασχοληθεί με αυτά, είτε από αδιαφορία είτε για να μην θίξει μικροσυμφέροντα. Έτσι, ανακαλύφθηκε αίφνης ότι το καθεστώς μοριοδότησης μαθητών και μαθητριών που κατακτούν αθλητικές διακρίσεις, μπάζει και θα πρέπει να αλλάξει. Και διατυπώθηκαν εκ μέρους της κυβέρνησης και ορισμένες σκέψεις προκειμένου να κλείσουν τα παράθυρα διαφθοράς και εκμετάλλευσης ενός μέτρου το οποίο θεσπίστηκε ως ανταπόδοση/επιβράβευση της προσπάθειας και του χρόνου που αφιερώνουν τα παιδιά καθημερινά στα γήπεδα.
Το δεύτερο ζήτημα το οποίο ήρθε στην επιφάνεια και βρίσκεται σε άμεση συνάφεια με το προηγούμενο, είναι όλα όσα συμβαίνουν στο χώρο του λεγόμενου ερασιτεχνικού καθώς και του σχολικού αθλητισμού. Δηλαδή σε συλλόγους οι οποίοι βρίσκονται σε μη επαγγελματικές κατηγορίες, όπως για παράδειγμα ο ΑΕΣΧ Πυλαίας τον οποίο χρησιμοποίησε σαν όχημα ο τέως υφυπουργός για την κόρη του, αλλά και σε ορισμένα σχολεία, κυρίως ιδιωτικά, τα οποία επενδύουν σε συγκεκριμένα αθλήματα που λειτουργούν σαν κράχτες για την προσέλκυση μαθητών/τριών – πελατών.
Η υπόθεση Τσαβδαρίδη, καθώς και ορισμένες πτυχές της υπόθεσης Λιόλιου που αποκαλύφθηκε προ ημερών, αποδεικνύουν ότι η σύνδεση των σχολικών αθλητικών διακρίσεων με τις προσαυξήσεις μορίων για εισαγωγή στα πανεπιστήμια παράγει διαφθορά. Και δεν πρόκειται να εκλείψει με ορισμένα φτιασιδώματα του ισχύοντος συστήματος. Γι' αυτό και η πλέον ενδεδειγμένη λύση είναι η πλήρης αποσύνδεση τους ενός από το άλλο. Λύση η οποία θα πρέπει να ιδωθεί, μάλιστα, μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της συνολικής αναθεώρησης του συστήματος εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Διαφορετικά και ο ερασιτεχνικός - σχολικός αθλητισμός θα συνεχίσουν να λειτουργούν σαν δεκανίκια ενός συστήματος του οποίου μοναδικός σκοπός είναι η επιτυχία στις πανελλαδικές εξετάσεις.
Ένα από τα επιχειρήματα διατήρησης του σημερινού καθεστώτος απονομής προνομίων σε όσους/ες επιτυγχάνουν αθλητικές διακρίσεις είναι ότι αποτελεί αναγνώριση της προσπάθειας, των στερήσεων και των αμέτρητων ωρών προπόνησης των παιδιών που συνδυάζουν πρωταθλητισμό και σχολείο. Μα δεν είναι ο πρωταθλητισμός ο σκοπός του ερασιτεχνικού - σχολικού αθλητισμού. Πολλώ δεν μάλλον η διασύνδεσή του με τις πανελλαδικές εξετάσεις.
Η ενασχόληση με τον αθλητισμό έχει πολλά περισσότερα να προσφέρει στα νέα παιδιά από μερικές δεκάδες επιπλέον μόρια. Συμβάλλει θετικά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς τους εν γένει, στην κοινωνικοποίησή τους, στην καλή σωματική και ψυχική υγεία τους και συγχρόνως τους απομακρύνει από κινδύνους και πειρασμούς που έχουν να κάνουν με καταχρήσεις και εθισμούς. Αντιθέτως, το κυνήγι του 10% των μορίων μετατρέπει την ευγενή άμιλλα, που αποτελεί θεμελιώδη αρχή του αθλητισμού, σε εξοντωτική αντιπαλότητα και τον υγιή ανταγωνισμό σε συναλλαγή.
Εάν η Πολιτεία θέλει να επιβραβεύσει τα νέα παιδιά που ασχολούνται με τον αθλητισμό, ας φροντίσει να τους εξασφαλίσει περισσότερους χώρους και καλύτερες συνθήκες άθλησης. Για όσους/ες δε, έχουν περισσότερο ταλέντο και υψηλότερες φιλοδοξίες ας βρουν το δρόμο τους μέσα από ειδικά αθλητικά σχολεία, όπως υπάρχουν αντίστοιχα καλλιτεχνικά και μουσικά. Ας προχωρήσει, λοιπόν, η κυβέρνηση στην ίδρυση τέτοιων σχολείων, έστω πιλοτικά, και ας πάρει την τολμηρή απόφαση να αποσυνδέσει πλήρως τις αθλητικές διακρίσεις από τις πανελλαδικές.
