250 πρωινοί καφέδες - Τα πρόσωπα και οι ατάκες

Όλα αυτά τα χρόνια γίναμε πιο πλούσιοι σε γνώσεις, μάθαμε πολλά ωραία περιστατικά για τη Θεσσαλονίκη και την πολιτική, γίναμε μάρτυρες ουκ ολίγων συγκινητικών στιγμών, συχνά γελάσαμε και φυσικά ήπιαμε πολλούς καφέδες

Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google

Πρόσθεσέ το στην Google

Ήταν Φεβρουάριος του 2022 όταν έγινε ο πρώτος «πρωινός καφές» για το portal της Μακεδονίας. Ο στόχος ήταν από την αρχή μια χαλαρή κουβέντα με καφέ, που δε χωρούσε στη σελίδα μιας εφημερίδας, έτσι ώστε η γνωριμία με τον συνομιλητή μας -και μέσω του κειμένου η δική του «αποκάλυψη» προς τους αναγνώστες της Μακεδονίας- να είναι πιο ζωντανή.

Όλα αυτά τα χρόνια γίναμε πιο πλούσιοι σε γνώσεις, μάθαμε πολλά ωραία περιστατικά για τη Θεσσαλονίκη και την πολιτική, γίναμε μάρτυρες ουκ ολίγων συγκινητικών στιγμών, συχνά γελάσαμε και φυσικά ήπιαμε πολλούς καφέδες.

Σήμερα φτάνουμε αισίως τους 250 και το στομάχι μας δείχνει να αντέχει ακόμη για άλλους 250. Και φυσικά συνεχίζουμε.

Και με τη σημερινή ευκαιρία θυμηθήκαμε μερικά από τα πρόσφατα αποφθέγματα που καταγράφηκαν στον «πρωινό καφέ».

Άδωνις Γεωργιάδη (υπουργός Υγείας):

adonis-kafes-16.jfif?v=0

Στην πορεία σας περάσατε και από πολλά και σοβαρά κυβερνητικά πόστα. Ποια ήταν η καλύτερη εμπειρία;

Όλα τα υπουργεία έχουν ενδιαφέρον. Υπουργείο χωρίς ενδιαφέρον και χωρίς δυσκολίες δεν υπάρχει.

Το πιο δύσκολο;

Το Υγείας δεν έχει σύγκριση με τα άλλα υπουργεία, είναι πάρα πολύ δύσκολο και πάρα πολύ σύνθετο. Όταν μου είπε ο Μητσοτάκης ότι θα πάω υπουργός Υγείας η πρώτη ατάκα που του είπα ήταν ότι στην Ελλάδα πηγαίνεις στρατό μία μόνο φορά, δεν πας δύο. Αλλά δεν τον έπεισα (γελάει).

Άκης Σκέρτσος (υπουργός Επικρατείας):

skertsos-7.jfif?v=0

Να ξεκινήσουμε από τα πολύ βασικά: βλέπω το επίσημο όνομα είναι Χρήστος-Γιώργος.. Το Άκης με ποιο τρόπο βγήκε;

Το Χρήστος είναι του παππού μου, από την πλευρά της μάνας μου. Παππούς Χρήστος, πρόσφυγας από την Ανατολική Θράκη, που ήρθε με την ανταλλαγή πληθυσμών μαζί με τη γιαγιά Μαλαματή στον Ασκό Θεσσαλονίκης το 1922. Και το Γιώργος είναι ενός θείου του πατέρα μου, ο οποίος ξενιτεύτηκε στην Αμερική, χωρίς παιδιά, τον οποίο ήθελε ο πατέρας να τιμήσει με αυτόν τον τρόπο. Ο παππούς ο Χρήστος είχε ακούσει το όνομά του και από τα υπόλοιπα αδέρφια της μητέρας μου που ήταν το μικρότερο παιδί της οικογένειας. Και έτσι ως αποτέλεσμα ενός οικογενειακού συμβιβασμού μου δώσανε δύο ονόματα.

Το Άκης βγήκε από το...

Χρηστογιωργάκης (γελάει). Για να μην γκρινιάζει κανείς υποθέτω από τα δύο σόγια ότι δεν ακούει το όνομά του.

Χάρης Παπαγεωργίου (βετεράνος μπασκετμπολίστας, πρόεδρος ΚΑΕ Άρης):

haris-papageorgeiou-11.jpeg?v=0

Το πρώτο σουτ, δηλαδή, με τη γιαγιά έγινε;

Στην Αγία Τριάδα, ήταν διάσημη η γιαγιά, η κυρία Χρυσάνθη, να την αναφέρουμε κιόλας. Ήταν διάσημη. Ήταν η γιαγιά του Χάρη. Ο Χάρης τότε αλώνιζε. Δηλαδή, είχε ένα πεδίο δράσης πάντοτε με τον αθλητισμό. Από το δημοτικό κλωτσούσα πέτρες, κλωτσούσα κονσερβοκούτια, ό,τι έβρισκα μπροστά μου το κλωτσούσα. Ήρθαν αργότερα στο δημοτικό, οι ανοιχτοί χώροι, οι αλάνες που λέγαμε, που υπήρχαν παντού. Για αυτό λέμε πόσο άλλαξε η Θεσσαλονίκη, τώρα είναι όλα πολυκατοικίες. Τότε υπήρχαν οι αλάνες, στο Πεδίο του Άρεως με τις πολυκατοικίες των αξιωματικών και με άφθονο χώρο. Εκεί, λοιπόν, στην περιοχή Ευζώνων, που ήταν μια στάση πιο κάτω από την Αγία Τριάδα, βρίσκαμε χώρους ελεύθερους, συνεννοούμασταν τα παιδιά και κάναμε με πέτρες τις εστίες μας. Εκείνα τα χρόνια ήμουν εκπληκτικός σέντερ φορ, δεινός σκόρερ. Πάντα είχα μια ερωτική σχέση με το αποτέλεσμα, με το γκολ, με το καλάθι. Είναι ταλέντο αυτό.

Το πρώτο σουτ στην μπασκέτα;

Μέχρι την ΣΤ’ δημοτικού ήμουνα ποδοσφαιριστής. Και μάλιστα επειδή ήμουν τόσο καλός, έπαιζα στη μικτή σχολείου, όπου έπαιζαν τα παιδιά που ήταν στην ΣΤ’ δημοτικού. Εγώ ήμουν στην ομάδα από την Γ΄ Δημοτικού, μαζί με τον Βαγγέλη τον Αλεξανδρή με τον οποίο πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο. Αυτοί που έπαιζαν στη μικτή ήταν δυο χρόνια μεγαλύτεροι, σχεδόν άντρες πλέον. Ήταν μερικοί μάλιστα που ήταν γεροδεμένα παιδιά. Και εγώ ήμουν ένα «κλαράκι» και όμως ήμουν μέσα στην ομάδα της μικτής του σχολείου μου από τότε. Είχα στην τάξη μου συμμαθητή τον Κωστή, τον Τσικίνα, που ο πατέρας του ήταν γενικός διευθυντής φυσικής αγωγής στη ΧΑΝΘ. Και μου έλεγε για το μπάσκετ. Και έτσι ξεκινήσαμε στην Ε’ δημοτικού να πηγαίνουμε στο ανοιχτό της ΧΑΝΘ.

Ανδρέας Δρυμιώτης (αρθρογράφος):

drimiotis-6.jfif?v=0

Πάμε αρκετά χρόνια πίσω: Γεννημένος το 1940 στη Λευκωσία.

Ναι.

Πρώτη ανάμνηση; Τι θυμάστε από εκεί;

Δεν μπορείτε να φανταστείτε ότι ακόμη θυμάμαι τα φώτα από τα αεροπορικά του πολέμου του 1940. Είχαμε και εκεί αεροπορικές επιθέσεις. Αντιαεροπορικά δεν είχαμε, αλλά είχαμε σειρήνες που σφυρίζανε.

Το θυμάστε αυτό;

Βεβαίως το θυμάμαι. Έχω πολύ καλή μνήμη.

Αφροδίτη Νέστορα (δικηγόρος)

afroditi-nestora-31.jpeg?v=0

Πάμε τώρα στο δύσκολο κομμάτι. Τι θυμάστε από τη νύχτα της 1ης Ιουλίου; Δυόμισι μήνες μετά.

Προσπαθώ καταρχάς να μη θυμάμαι και να μην επαναλαμβάνω τις σκηνές στο μυαλό μου. Ήταν κάτι σα σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Ξυπνήσαμε μέσα στον ύπνο μας και καιγόμασταν. Καιγόταν το σπίτι, καιγόταν το αυτοκίνητο. Υπήρχαν φωνές από απέναντι από τους γείτονες «Κατεβείτε, καίγεστε». Έντονη φωτιά, έντονος καπνός μέσα στην οικοδομή. Σκηνικό πολεμικό. Αυτό και όλοι πιστεύω ότι αντιδράσαμε ενστικτωδώς, όπως θα έκανε ο κάθε μέσος συνετός άνθρωπος ο οποίος ξυπνάει μέσα στον ύπνο του και ακούει φωνές, έχει καπνό και φωτιά. Αλλά ήταν ένα χυδαίο, μπορώ να πω και το λέω συνέχεια, σκηνικό, το οποίο το προκάλεσαν -δεν μπορώ να πω τη λέξη- άνθρωποι γιατί οι άνθρωποι σχετίζονται με άλλα χαρακτηριστικά. Κάτι ανεπίτρεπτο.

Άννα Διαμαντοπούλου (επικεφαλής πολιτικού σχεδιασμού στο ΠΑΣΟΚ):

kafes-1.webp

Σε ποιο σχολείο πήγατε εδώ;

Το δωδέκατο στην Αγία Τριάδα.

Τι θυμάστε από τη Θεσσαλονίκη εκείνων των χρόνων;

Εκείνα είναι τα χρόνια που σε σημαδεύουν. Αρχίζεις και έχεις μνήμες και κάνεις φιλίες. Οι φιλίες είναι από τότε: στο δημοτικό, στο γυμνάσιο και στο πανεπιστήμιο. Άρα, όλες οι αναμνήσεις είναι από εκεί. Εγώ τη Θεσσαλονίκη την έζησα την περίοδο της πολύ μεγάλης αστυφιλίας, όταν έρχονταν από παντού κόσμος και γέμιζαν τα σχολεία. Εμείς στο σχολείο ήμασταν 56 παιδιά στην τάξη. Το γυμνάσιο θηλέων, το 6ο Γυμνάσιο που λειτουργούσε σε περίπτερο της Έκθεσης, όπου πηγαίναμε τότε όλες με ποδιές, η τάξη μας θυμάμαι είχε 7 τμήματα.

Καλή μαθήτρια ή καλή αθλήτρια;

Καλή μαθήτρια. Ήμουνα σπασίκλα (γελάει).

Βασίλης Γούναρης (Καθηγητής Ιστορίας):

me-vasili-gounsri.webp

Πόσο έχουν αλλάξει οι φοιτητές από τότε μέχρι σήμερα;

Δραματικά.

Δηλαδή;

Έπαψε να είναι αυτή η Φιλοσοφική που περιέγραφα, η οποία πρόσφερε την τακτική και καλή επαγγελματική αποκατάσταση. Η παύση αυτή είχε καταλυτική σημασία. Μαζί με τις προσδοκίες έπεσε το επίπεδο όσων θα ήθελαν να επενδύσουν στις ανθρωπιστικές επιστήμες. Φυσικά δεν είναι μόνο αυτό. Έχουν αλλάξει ένα σωρό πράγματα στην πορεία αυτών των ετών. Αναφέρομαι στις ευρύτερες εξελίξεις.

Δηλαδή;

Το γεγονός ότι οι άνθρωποι –οι φοιτητές μας-- δεν διαβάζουν, δεν έχουν εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, οι οποίες είναι απαραίτητες για να κινηθείς στον χώρο της Ιστορίας, δεν ξέρουν γεωγραφία, προτιμούν τις εικόνες από τα κείμενα, δεν μπορούν καταλάβουν πλήρως διαβάζοντας αλλά στην ιστορία πρέπει να διαβάζεις. Τα νέα παιδιά έχουν χάσει το γλωσσικό αισθητήριο. Πώς λοιπόν θα διαβάσουν τις πηγές που μπορεί να είναι και στην καθαρεύουσα; Εδώ δυσκολεύονται να διαβάσουν μια «Καθημερινή» του 1960… Αυτά είναι προβλήματα. Συν η απουσία προσδοκίας μελλοντικής σταδιοδρομίας. Αυτά, φυσικά, κάνουν τους φοιτητές να ασχολούνται και με άλλα πράγματα, να εργάζονται πολύ συχνότερα σ’ ό,τι βρουν, γιατί δεν περιμένουν κάποια άλλη ιδανική ευκαιρία. Επομένως οι σπουδές είναι μια όψη της ζωής τους, δεν είναι ένα προστάδιο της επαγγελματικής ζωής τους. Είναι μια διαδρομή, η οποία μπορεί να συνδυαστεί και με άλλες ασχολίες. Το δραματικότερο όμως είναι ότι τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια λόγω ακριβώς αυτών των προβλημάτων η Φιλοσοφική έγινε το ορμητήριο της φοιτητικής βίας μέσα στο ΑΠΘ. Αυτό είναι το χειρότερο.

Γιάννης Βοϊτσίδης (αθλητικογράφος, πρόεδρος της ΕΣΗΕΜΘ):

giannis-voitsidis-1.webp

Έχεις γνωρίσει πολλούς ανθρώπους του αθλητισμού. Κάποιον που ξεχωρίζεις;

Ξεχωρίζω το Γιώργο Κούδα, μια πολύ μεγάλη προσωπικότητα. Και για μένα το ότι τον έβλεπα ως ένα θρύλο πριν μπω στο επάγγελμα και στη συνέχεια τον γνώρισα και κάναμε συνεντεύξεις, ήταν για μένα κάτι που δυσκολευόμουν να το συνειδητοποιήσω. Ένας θρύλος. Γενικά είχε την αύρα του star ο Γιώργος ο Κούδας. Θα έλεγα και ο Ντούσαν Ίβκοβιτς που ήταν μια πολύ έντονη προσωπικότητα. Ήταν ένας πολύ αυστηρός προπονητής. Και αυτόν τον γνώρισα όταν ήμουν νέος στο επάγγελμα, τότε ήμουν 26 με 27 χρονών και ήταν ένας πολύ μεγάλος προπονητής. Πολύ αυστηρός και δύσκολος χαρακτήρας, αλλά το ότι είχα κερδίσει την εμπιστοσύνη του -γιατί γενικά ήταν άνθρωπος κλειστός και όχι ιδιαίτερα επικοινωνιακός- το θεωρούσα ότι ήταν μια κατάκτηση για μένα. Και μάθαινα πράγματα. Κάθε συζήτηση που είχα μαζί του για το μπάσκετ ήταν ένα μάθημα.

Γιώργος Φλωρίδης (υπουργός Δικαιοσύνης):

floridis-8.jfif?v=0

Πίνετε πρωινό καφέ;

Ναι, πίνω. Πίνω έναν ελληνικό διπλό, βραστό. Μετά από μία περιπέτεια σε διάφορους καφέδες, αφού πέρασα και αρκετά από τον εσπρέσο, κατέληξα σε αυτόν. Και αισθάνομαι μια χαρά. Δηλαδή, αισθάνομαι ότι με ενοχλεί ελάχιστα έως καθόλου.

Ο εσπρέσο σάς ενοχλούσε, δηλαδή;

Με ενοχλούσε, ναι. Όμως ειδικά ο βραστός πάει μια χαρά.

Το τσάι τώρα γιατί;

Το τσάι επειδή ήπια ήδη τον κανονικό μου καφέ, επομένως τώρα τσάι.

Όταν πίνετε τον καφέ είναι στιγμή απόλαυσης, είναι στιγμή ηρεμίας, είναι στιγμή που σκέφτεστε τι έρχεται, τι έγινε ή είναι η ώρα των ειδήσεων;

Είναι η στιγμή του πρωινού. Δηλαδή, είναι ταυτόχρονα με το πρωινό που παίρνω. Εγώ δεν μπορώ να ξεκινήσω τη μέρα μου, εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες, αν δεν πάρω έναν καλό πρωινό. Λοιπόν, εκεί ο καφές είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα.

Και το πρωινό είναι μαρμελάδα ή τι;

Το πρωινό είναι γιαούρτι με φρούτα που βάζω εγώ και μέλι ή βρώμη. Αυτό είναι.

Άρα, υγιεινό πρωινό.

Καμιά φορά όταν έτσι σκέφτομαι τα αμερικάνικα πρωινά παίρνω και ένα αμερικάνικο πρωινό, δηλαδή βάζω αυγά, μπέικον και τα λοιπά.

Γιώργος Κούδας (βετεράνος ποδοσφαιριστής):

me-kouda.webp

Στο ποδόσφαιρο όταν παίζατε πίνατε καφέ;.

Πάντα υπήρχε ο καφές. Πριν από το παιχνίδι, στο ξενοδοχείο, δηλαδή, έλεγα κάντε μου ένα οποιοδήποτε καφεδάκι. Γιατί ο καφές φέρνει λίγο τόνωση.

Και τσιγάρο είχε τότε πολύ.

Ε, καλά, εντάξει το τσιγάρο. Για να πω την αλήθεια, τουλάχιστον το 1975 που πήραμε το πρωτάθλημα, είχαμε προπονητή τον Γκιούλα Λόραντ, τον μεγάλο εκείνο προπονητή που είχε περάσει και από τη Μπάγιερν. Έπαιρνα ένα πακέτο και από το πακέτο κάπνιζα τρία τσιγάρα. Όλα τα άλλα, ερχότανε με χτυπούσε το χέρι όποτε με έβλεπε και το πατούσε κάτω το τσιγάρο (γελάει).

Διογένης Δασκάλου (μουσικός, stand up comedian):

diogenis-daskalou-12.jfif?v=0

Πάμε λίγο στα παλιά. Στις Σέρρες γεννηθήκατε, το 1965.

Ναι, 1965 στις Σέρρες, μέσα στις Σέρρες.

Είχατε στο σπίτι αυλή, κοτέτσια και τέτοια;

Ήταν λίγο περίεργο το όλο το θέμα γιατί τα είχαμε όλα αυτά. Είχαμε ροδιές, αχλαδιές, σκόρδα στον κήπο που φύτευε ο παππούς. Πρόλαβα τους ψεκασμούς με DDT, με γαλαζόπετρες στα δέντρα. Ροδιές και μπαχτσέ και κοτέτσι και πλυσταριό και εξωτερική τουαλέτα. Δηλαδή, εγώ μεγάλωσα με χαλέ, όπως έλεγαν στα τούρκικα το WC. Ο χαλές ήταν η τουαλέτα που υπήρχε έξω από το σπίτι και ήταν με ξύλινη βάση κάτω. Στην ουσία βόθρος, δηλαδή. Γιατί τότε ήταν το πρώτο σπίτι που είχε κάνει ο παππούς στις Σέρρες, τρίπατο, στο πιο ψηλό σπίτι της πόλης το Ιμαρέτ και ήταν υπό κατασκευή. Πρόλαβα επίσης το πρώτο θερμοσίφωνο με ξύλα. Πρόλαβα, δηλαδή, τα μαντέμια με τα τούβλα στις σόμπες. Και μπουριά στα ντουβάρια. Όλο το παλιό σκηνικό και τις παλιές ας το πούμε συνήθειες. Όπως δεν θα ξεχάσω τον παππού μου που έπινε ένα σφηνάκι κόκκινο πετρέλαιο το πρωί το χειμώνα. Ναι, αυτά όλα φαντάζουν τώρα λίγο περίεργα, αλλά ήταν παλιά μακεδονίτικα και βουλγάρικα έθιμα. Πράγματα που διχάζουν ακόμα τους Έλληνες. Και γλωσσολογικά και σαν συνήθειες. Ένα άλλο φαγητό που κάναμε ήταν το κουσιάφ που λέμε. Το κουσιάφ με αυτή την προφορά και το λέω έτσι. Με ένα γιώτα ανάμεσα στο σίγμα και το άλφα. Το κουσιάφ ήταν μία κομπόστα που γινόταν από δαμάσκηνα, μήλα, αχλάδια και πορτοκάλι με λίγη ζάχαρη μέσα και τρωγόταν ζεστό.

Τα θυμάστε αυτά βλέπω.

Καταρχήν τα κάνω και σήμερα, γιατί έχω διατηρήσει την κουζίνα. Θυμάμαι και το ματάνι που λέγαμε. Γιαούρτι με ψωμί και νερό και το ταρατόρ επίσης που ήταν σκόρδο, αγγούρι, δυόσμος ή άνηθος με παγάκια μέσα. Ένα καλοκαιρινό έδεσμα που το βάζεις στο ψυγείο να διατηρείτε. Με λάδι και ξύδι.

Θούλη Μισιρλόγλου (καλλιτεχνική διευθύντρια του MΟΜUS-Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης):

thouli-misirloglou-14.jfif?v=0

Στέκια στη Θεσσαλονίκη τότε;

Στα εφηβικά-νεανικά χρόνια πηγαίναμε συχνά στο κέντρο, στο Belair, πού και πού σε κλαμπ, με το ζόρι θυμάμαι τα ονόματά τους. Μου τα θυμίζουν οι φίλοι που τότε κάναμε παρέα (γελάει).

Μετά είχατε και σπουδές στο εξωτερικό. Λονδίνο, Παρίσι.

Ναι, αυτά ήταν εκπαιδεύσεις και σεμινάρια σε διάφορα αντικείμενα που όλα με ενδιέφεραν.

Τι πήρατε από όλα αυτά; Μια μυρωδιά;

Μόνο μυρωδιά τότε! Μάλλον ήμουν πολύ μικρή και όχι στη φάση για να τα αξιοποιήσω ενδεχομένως όπως άλλα παιδιά. Πρώτον εγώ με το που μπήκα στο πανεπιστήμιο ερωτεύτηκα (γελάει). Επομένως, το παιχνίδι του εξωτερικού ήταν χαμένο, δε θα με κρατούσε εύκολα. Αφετέρου, στη Θεσσαλονίκη είχα την τύχη να μπω πολύ γρήγορα σε επαγγελματικά περιβάλλοντα. Μόνο στις αρχές της δεκαετίας 2000 είχα σκεφτεί να φύγω, να συνεχίσω τις σπουδές μου κανονικά στο εξωτερικό, αλλά πάλι οι συγκυρίες τα έφεραν αλλιώς. Είχα ξεκινήσει να κάνω την πρακτική μου άσκηση στο τότε Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης -δεν είχα πάρει πτυχίο ακόμα- και μου πρότειναν να μείνω μια χρονιά. Μετά μια δεύτερη χρονιά. Μετά αποφάσισα να κάνω διδακτορικό. Επομένως, όλα γίνονταν αρκετά γρήγορα και με τρόπο που με κρατούσαν στη Θεσσαλονίκη. Ήταν πολύ ζωντανά χρόνια κι εγώ με πολύ όρεξη να μάθω τα του πεδίου.

Ζέτα Δούκα (ηθοποιός):

zeta-douka-10.jfif?v=0

Υπάρχει πρωινός καφές στη ζωή σας;

Το πρωί. Όταν ξυπνάω, ένα μισάωρο περίπου, πριν ξυπνήσω την κόρη μου, για να την πάω στο σχολείο, γιατί την πηγαίνω και την φέρνω εγώ κάθε μέρα από το σχολείο. Ξυπνάω μισή ώρα πριν για να πιώ τον καφέ μου. Και αφού την πάω στο σχολείο, πίνω και ένα δεύτερο καφέ. Δηλαδή πίνω δύο καφέδες το πρωί (γελάει). Έναν πριν τη Θάλεια και έναν αφού την αφήσω στο σχολείο (γελάει).

Τι προτιμάτε;

Προτιμάω καφέ φίλτρου.

Σκέτο;

Σκέτο.

Και είναι η στιγμή χαλάρωσης, στιγμή σκέψης πώς θα πάει η ημέρα; Τι ακριβώς κάνετε;

Είναι μια στιγμή για μένα. Σκέφτομαι πόσο κουρασμένη, πόσο ανανεωμένη είμαι. Πόσο καλά κοιμήθηκα, πόσο καλά δεν κοιμήθηκα (γελάει). Τι έχω να κάνω; Πολύ συχνά με συντροφεύει ένα βιβλίο. Βιβλία διαβάζω πριν να κοιμηθώ και αφού ξυπνήσω το πρωί. Κατά τη διάρκεια της ημέρας δυστυχώς δεν προλαβαίνω. Αλλά πριν κοιμηθώ διαβάζω οπωσδήποτε και αφού ξυπνήσω κάποιες φορές που θα έχω λίγο χρόνο και τη διάθεση το κάνω πάντοτε.

Τι διαβάζετε τώρα;

Αυτή τη στιγμή διαβάζω το βιβλίο της Naomi Watts «Τολμώ να το πω».

Δόμνα Μιχαηλίδου (υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας):

domna-mixailidou-12.jpeg?v=0

Νομίζω πάντως ότι και η δημόσια εικόνα σας μετά το παιδί έχει αλλάξει.

Α, μπορεί. Μου το λέει και ο άντρας μου αυτό. Η δουλειά και το παιδί έχουν σχέση μεταξύ τους. Αλήθεια, το νιώθω: το ότι έχω παιδί, με έχει κάνει καλύτερη στη δουλειά μου και το ότι έχω δουλειά με έχει κάνει καλύτερη στο παιδί μου. Δηλαδή, άμα δεν είχα τη δουλειά μου, που την αγαπάω, θα ήμουν χειρότερη μάνα. Δηλαδή, το ότι κάνω κάτι που αγαπάω, μου δίνει δύναμη και όρεξη για να είμαι και καλύτερη μητέρα. Και το αντίστροφο.

Σε όλο αυτό το δύσκολο καθημερινό πρόγραμμα υπάρχει κάποια χαλάρωση; Κάποιος τρόπος που χαλαρώνετε;

Είμαι πολύ τυχερή -και δεν το λέω για να το πω- που έχω τον σύζυγό μου. Δηλαδή, περνάμε πολύ ωραία μαζί.

Ψυχίατρος είναι.

Ναι. Γελάμε πάρα πολύ μαζί. Κάθε βράδυ είμαστε μαζί, φροντίζω εγώ να μην έχω επαγγελματικά κάτι και να βγαίνουμε, να τρώμε. Αλλά από τη 1 μέχρι τις 2.30 που θα κοιμηθούμε, γιατί κοιμόμαστε αργά, καθόμαστε στο κρεβάτι και μιλάμε. Μου λένε οι φίλες μου: «Τι λέτε, ρε; Εμένα να με βάλουν 20 λεπτά με τον άντρα μου να μιλήσουμε, δε θα ξέρουμε τι να πούμε». Και λέω: «Μιλάμε και τα λέμε πολύ ωραία». Και έχουμε και μια πολύ ωραία παιδικότητα οι δυο μας. Έχει βρει ο ένας τον άλλον.

Μουσική. Υπάρχει κάποιο είδος που προτιμάτε;

Εμένα μου αρέσει πολύ η ηλεκτρονική μουσική.

Συμφωνούμε.

Πάρα πολύ.

Δηλαδή;

Δηλαδή, χάος. House music. Μάλιστα πηγαίνουμε σε διάφορα φεστιβάλ στην Αθήνα, κάθε τελευταία Κυριακή του μήνα. Πάμε μασκαρεμένοι. Για να μην πούνε «τι κάνει αυτή η τρελή εδώ πέρα;».

Νίκος Δένης (διευθυντής του Μετρό Θεσσαλονίκης):

nikos-denis-14.webp

Πρωινός καφές υπάρχει στην ζωή σας;

Πίνω ένα καφέ το πρωί. Όλα τα χρόνια πίνω έναν φραπέ. Χειμώνα, καλοκαίρι. Έναν όμως.

Εδώ στο μετρό ποιος καφές ταιριάζει πιο πολύ; Με όλη αυτή την πίεση που είχατε το τελευταίο διάστημα.

Μάλλον ο καπουτσίνο (γελάει). Ο καπουτσίνο. Ήταν δύσκολο.

Δύσκολο;

Ήταν πολύ δύσκολο.

Γιατί; Ποια ήταν η δυσκολία;

Ήταν δύσκολα που η Ελληνικό Μετρό αυτό το έργο, και όχι το βασικό, το έκανε σαλαμοποίηση. Υπήρχαν έξι εργολαβίες και αυτό μας διέλυσε.

Για το πώς θα κουμπώσουν μεταξύ τους;

Ναι. Δεν κούμπωνε με τίποτα. Μας δυσκόλεψε πάρα πολύ. Νομίζω ότι δε θα το ξανακάνουμε ποτέ στη ζωή μας.

Στάθης Κουτσοχήνας (δικηγόρος, συντονιστής του ΠΑΣΟΚ Α΄ Θεσσαλονίκης):

koutsoxinas-14.jpeg?v=0

Θέλατε να γίνεται αστροφυσικός, ποδοσφαιριστής αλλά τελικά πήγατε Νομική.

Είναι και οι παραστάσεις που έχει ο καθένας.

Το αστροφυσικός γιατί;

Είναι κάτι που με έλκει ιδιαίτερα. Μου αρέσει το ποδόσφαιρο για ευνόητους λόγους, όπως αρέσει σε πάρα πολύ κόσμο. Η αστροφυσική πάντα με ενδιέφερε. Μου προκαλούσε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Νομίζω ότι σε βοηθάει κιόλας να είσαι πάντα προσγειωμένος. Να αντιλαμβάνεσαι λίγο την πραγματική αίσθηση που έχουν τα πράγματα και να βάζεις σωστές προτεραιότητες στη ζωή σου, όταν προσπαθείς να συλλάβεις το μέγεθος του σύμπαντος στο οποίο κινούμαστε κι εμείς.

Ποδόσφαιρο παίξατε σε ομάδα;

Έπαιξα αρκετά χρόνια στα τσικό του ΠΑΟΚ. Είχα περάσει και από μια Ακαδημία. Albatros λεγότανε, του Γιώργου του Κούδα. Κάποιοι φίλοι μου και συμπαίκτες μου τότε στη συνέχεια ακολούθησαν επαγγελματική σταδιοδρομία. Εγώ τελικά προσπάθησα να αναδείξω το ταλέντο μου μέσα από τις ομάδες των δικηγόρων στο πρωτάθλημα του Δικηγορικού Συλλόγου.

Νίκος Νυφούδης (επιχειρηματίας, αναπληρωτής Εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛΑΣ):

nifoudis-proinos-kafes-9.jpeg?v=0

Θα μπορούσες να κάνεις και καριέρα, δηλαδή.

Όταν ήμουνα Β’ Λυκείου, συμμετείχα στα κλιμάκια, στις μικτές, ήμουν καλός. Έβαζα, δηλαδή, 60 πόντους στο παιχνίδι, στα μίνι, τα παιδικά και τα προεφηβικά. Όταν ήμουνα στο παιδικό, με ζήτησε ο Νέστωρας, ο οποίος ήταν στην Α2…

…Ήταν καλή ομάδα.

Ο πατέρας μου ήταν πρόεδρος της ομάδας και συνήθως οι πρόεδροι της ομάδας προωθούν τα παιδιά τους. Επειδή ο ίδιος δε σπούδασε και είχε τρέλα να πάω στο πανεπιστήμιο, δε μου έδωσε μεταγραφή. Και μου το είπε και δύο χρόνια μετά (γελάει).

Άρα, υπήρχε ταλέντο και για το μπάσκετ, απλώς...

…Εγώ τότε, ήμουνα πρόεδρος στο 15μελές και συμμετείχα στα συνδικαλιστικά, αλλά μέσα μου το ζύγιζα. Γιατί αυτό ήταν τότε το μοντέλο: αν θες να ασχοληθείς με την πολιτική, πρέπει να σπουδάσεις. Άρα, σιγά σιγά κάλυπτα το αθλητικό μου θέλω και την επιθυμία μου να παίξω μπάσκετ με το ότι πρέπει να σπουδάσω για να γίνω πολιτικός. Που να ήξερα ότι όταν θα μεγαλώσω, αν είχα γίνει καλός μπασκετμπολίστας, πιο εύκολα θα εκλαιγόμουν (γελάει).

Παναγιώτης Αβραμόπουλος (συνταξιούχος, πρώην πρόεδρος δημοτικού συμβουλίου Θεσσαλονίκης)

img-8264.jpeg

Είχατε συναντήσει τον Σημίτη ως πρωθυπουργό;

Ο Σημίτης ήταν ένας άνθρωπος που ήθελε να ακούει κιόλας. Όταν ήμουν πρόεδρος στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης μας κάλεσε στην Αθήνα, εμένα και το Διοικητικό Συμβούλιο, να κατεβούμε στο Μέγαρο Μαξίμου και να συζητήσουμε τα προβλήματα των εργαζομένων στη Θεσσαλονίκη.

Πότε γίνεται αυτό;

Το 1999. Το εντυπωσιακό ήταν ότι ήθελε να τους ακούσει όλους. Όχι μόνο εμένα (γελάει). Από όλες τις παρατάξεις. Και επίσης το σημαντικό ήταν αυτό που λέγανε για τον Σημίτη: το ότι σημείωνε κάθε τι που άκουγε ήταν ένα πραγματικό γεγονός. Δηλαδή, όση ώρα μιλούσαμε σημείωνε αυτά που θεωρούσε σημαντικά και απάντησε σε όλα όσα είχαμε θέσει.

Κάποια σημαντική απάντηση που θυμάστε από εκείνη τη συνάντηση υπάρχει;

Υπάρχει μια σημαντική απάντηση που με σημάδεψε γενικά. Όταν του είχα θέσει την ανάγκη να δημιουργηθεί ένα πρόγραμμα για την ανάπτυξη της βιομηχανίας στη Θεσσαλονίκη, η οποία τότε είχε περάσει μια φάση έντονης αποβιομηχάνισης. Και μας είχε απαντήσει ότι η αγορά καθορίζει τις ανάγκες της οικονομίας. Και όχι το κράτος.

Γιώργος Παπαντωνίου (επιχειρηματίας):

tzotzo-proinos-kafes1.jpeg?v=0

Ένας καλός πωλητής τι θέλει; Τι χρειάζεται;

Κοίταξε, αυτό πρέπει να το έχεις, πρέπει να παίρνεις πολλές στροφές για να βλέπεις τον άλλον, πώς είναι το στυλ του, να τον ντύσεις, να μην τον κοροϊδέψεις, να είσαι απέναντι του, να λες την αλήθεια, να μην λες ψέματα. Σε εμένα ερχόταν κάποιος για να του πουλήσω κάτι, τον έβλεπα από πάνω έως κάτω και αναλόγως πώς ήταν έκανα και το ντύσιμο.

Οι άντρες είναι πιο δύσκολοι ή πιο εύκολοι πελάτες;

Νομίζω ότι είναι πιο εύκολοι. Οι γυναίκες είναι δύσκολες, γιατί ασχολήθηκα και λίγο με το γυναικείο ρούχο. Είχα βάλει και στο μαγαζί μου γυναικεία ρούχα, αλλά δυσκολεύτηκα. Οι γυναίκες θέλουν πολύ περισσότερα. Ο άντρας ήταν πολύ εύκολος για μένα. Ερχόταν και με ζητούσαν. «Τζοτζάρα, ντύσε μας, κάνε μας». Εκείνη την εποχή κιόλας δεν υπήρχε Μέσο Ενημέρωσης για να ενημερωθούν. Ούτε περιοδικά ακόμα δεν είχε. Ούτε ακόμα είχαν εμφανιστεί ο Αρμάνι, ο Βερσάτζε, ο Μοσκίνο.

Νίκη Κεραμέως (υπουργός Εργασίας):

niki-kerameos-kafes-9.jpeg?v=0

Και βόλεϊ υπήρχε έντονο εκείνα τα χρόνια.

Όχι μόνο βόλεϊ. Όλα τα αθλήματα. Μπάσκετ, βόλεϊ, χάντμπολ, αλλά περισσότερο βόλεϊ. Και τένις.

Πολυαθλήτρια, δηλαδή, κατά κάποιο τρόπο.

Έχω μεγάλη αγάπη για τον αθλητισμό. Παράλληλα με τις ακαδημαϊκές και σχολικές δραστηριότητες.

Υπήρξε κάποια συμμετοχή σε ομάδα;

Μόνο στην ομάδα του σχολείου.

Πολιτική στη ζωή;

Όχι, ενεργή.

Στη σχολική εποχή;

Στη σχολική πάντοτε. Δηλαδή, ήμουν πρόεδρος από το δημοτικό μέχρι και το λύκειο κάθε χρονιά. Αλλά μετά επειδή έφυγα για σπουδές στο εξωτερικό δεν ασχολήθηκα με πολιτικά κόμματα. Παρότι η οικογένειά μου παραδοσιακά ήταν ανέκαθεν στη ΝΔ.

Γιάννης Παπαγεωργίου (συντονιστής Θεσσαλονίκης του πρωθυπουργικού γραφείου):

papageorgiou-proinoskafes-8.jpeg?v=0

Πάμε στα προσωπικά. Πότε με το καλό ο γάμος;

Λοιπόν εδώ τώρα έχουμε ένα πολύ μεγάλο θέμα (γελάει). Γιατί...

…Τώρα αρχίζουν τα σοβαρά.

(Γελάει) Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα που λέει και ο Ρουβάς. Να πιω λίγο καφέ (γελάει). Αρχικά να το πάμε με τη σειρά. Υπάρχει σχέση.

Αυτό είναι το βασικό.

Με την Ρέα.

Πόσα χρόνια;

Τώρα είμαστε στα 6. Έχει γίνει η πρόταση, έχει πει το ναι, αλλά τώρα μένει ο γάμος. Ο γάμος εγώ θέλω να τον κάνουμε μετά τις εκλογές.

Άρα, σωστή ήταν η ερώτηση

(Γελάει). Οπότε και η Ρέα πλέον για να καταλάβει και να προγραμματίσει πότε θα γίνει ο γάμος, ακούει όλες τις ανακοινώσεις του πρωθυπουργού. Την έχω βάλει να ασχολείται (γελάει).

Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google

Πρόσθεσέ το στην Google
Loader
ESPA